Πρωτοπρεσβ. Κωνσταντίνος Π. : Η απομυθοποίηση της πλάνης του ψευτορωμαίικου

Αγαπητοί αδελφοί, 

κατ’αρχάς ζητώ συγγνώμη για την καθυστέρηση σε απάντηση, που υποσχέθηκα σε σχόλιο του άρθρου μου www.triklopodia.gr/αδελφέ-πύρινε-μήπως-αυτά-είναι-άθεα-γ/ . Ήταν εορταστικές (άρα “φορτωμένες”) οι μέρες. 

Ξεκινώ με μία παρατήτηση : 

διάβασα το άρθρο https://www.triklopodia.gr/%ce%bc%ce%b9%ce%b1-%cf%83%ce%ba%ce%b5%cf%80%cf%84%ce%bf%ce%bc%ce%b5%ce%bd%ce%b7-%ce%b5%ce%bb%ce%bb%ce%b7%ce%bd%ce%b9%ce%b4%ce%b1-x-files-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%b5%cf%85%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%b9%ce%b1/ και θαύμασα ήδη από την πρώτη παράγραφο την σαφήνεια στον νου της συγγραφέως : «αντιλαμβανόμαστε πλήρως τα σ@τανικά σχέδια του αντιδίκου, που εφαρμόζονται από τα απανταχού τσιράκια του με έναν και μόνο σκοπό :  

ΤΗΝ ΥΠΟΔΟΥΛΩΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΓΕΝΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΩΛΕΙΑ ΟΣΟ ΤΟ ΔΥΝΑΤΟΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΩΝ ΨΥΧΩΝ, ΠΟΥ ΘΑ ΕΞΑΠΑΤΗΘΟΥΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΛΑΝΟ ΚΑΙ ΘΑ ΔΕΘΟΥΝ ΧΕΙΡΟΠΟΔΑΡΑ ΣΤΟ ΑΡΜΑ ΤΟΥ». 

Πιο ξεκάθαρη τοποθέτηση ούτε οι γέροντες Παϊσιος και Πορφύριος δεν θα μπορούσαν να διατυπώσουν! Μάλλον να το πω σωστά : η συγγραφέας έχει εμπεδώσει εξαιρετικά τα λεγόμενα των αγίων μας και ξέρει γιατί μάχεται, χωρίς να αναδεικνύεται σε Δον-Κιχώτη, που πολεμούσε “φαντάσματα και ανεμόμυλους”, όπως δυστυχώς πολλοί άλλοι. 

Στον αντίποδα, βλέπω πολλούς αναφερομένους σε «ψευτορωμαίικο», που δίνουν οδηγίες ή προτρέπουν σε εξαφάνισή του, αγνοώντας πλήρως το τί είναι αυτό, γιατί και πώς θα εξαφανιστεί. 

Με στόχο κατά δύναμη να βοηθήσω αυτήν την εσφαλμένη γνώση, που οδηγεί σε “πλάνα” συμπεράσματα και εσφαλμένες μεθοδεύσεις τους αναγνώστες και πιθανόν σε τραγικά αποτελέσματα, αφού αγνοούν τί μάχονται και πώς θα αντισταθούν, δημοσίευσα το προαναφερόμενον άρθρο μου.  Η λέξη “πλάνα”, που χρησιμοποίησα, δεν σημαίνει ότι η προσπάθειά τους είναι εσκεμμένη, δεν τους καταλογίζω δόλον.  Όμως όπως ο μη καλός ιατρός με λάθος διάγνωση, σου χορηγεί λάθος θεραπεία, επιδεινώνοντας την κατάσταση, ομοίως και αυτοί, παρά την πιθανή καλή προαίρεσή τους δυστυχώς χειροτερεύουν την κατάσταση και απομακρύνουν την λύση του προβλήματος.  Να το διατυπώσω πιο έντονα : η εξ αμελείας ανθρωποκτονία οδηγεί σε απώλεια ζωής, όπως και η δολοφονία. 

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΨΕΥΤΟΡΩΜΑΙΪΚΟ 

Για να πούμε τί είναι το ψευτορωμαίικο, πρέπει πρώτα να ορίσουμε το Ρωμαίικο, την Ελληνορθοδοξία.  Λοιπόν το Ρωμαίικο είναι ο συγκερασμός αρχαιοελληνικής διανόησης με Χριστιανισμόν, τον Λόγον του Θεού, όπως τον “περιχαράκωσαν” από αιρέσεις (~διαστροφές του Θείου Λόγου) οι Άγιοι Πατέρες και παρέμεινεν ως Ορθοδοξία.  Στην πραγματικότητα η αρχαιοελληνική διανόηση ήταν δώρημα του Τριαδικού Θεού στο Γένος των Ελλήνων, ο λεγόμενος «σπερματικός λόγος».  Δεν υπάρχει δώρημα (~χάρισμα), που να μην εκπορεύεται εκ του Τριαδικού Θεού [1]. 

Το Ελληνικό Γένος έλαβε από τον ίδιον τον Θεάνθρωπον την Αποστολικήν εντολή να διαδώσει τον Λόγον Του σε όλα τα έθνη, απανταχού της γης και ευλογήθηκε ειδικά για την αποστολή του [2].  Αλλά όπως ο Εωσφόρος ευλογήθηκε ειδικά σαν ο πρώτος των Αγγέλων και εξέπεσε, έτσι και το Ρωμαίικο εξέπεσε, αρνούμενο τον Χριστόν και προσχωρώντας στο στρατόπεδο του εκπτώτου αγγέλου.  Μεσαίες καταστάσεις δεν υπάρχουν, το είπε ο ίδιος ο Κύριος [3]. 

Επομένως ψευτορωμαίικο είναι η έκπτωση του Ρωμαίικου από Απόστολον του Χριστού. 

Ουσιαστικά το ψευτορωμαίικο είναι το αμαρτωλό Ρωμαίικο, αλλά δεν μετρά σαν ένα οποιοδήποτε άλλο αμαρτωλό έθνος, γιατί υπήρξε το ευλογημένο πρώτο γένος, όπως η έκπτωση του Εωσφόρου είναι πολύ βαρυτέρα του οποιοδήποτε άλλου πεπτωκότος αγγέλου. 

ΠΩΣ “ΔΙΟΡΘΩΝΕΤΑΙ” ΤΟ ΨΕΥΤΟΡΩΜΑΙΙΚΟ 

Όσο είναι απλή η διαπίστωση τι είναι το ψευτορωμαίικο, τόσον επικρατεί σύγχιση για το πως διορθώνεται η κατάσταση.  Οι περισσότεροι πιστεύουν ότι αίτιοι είναι οι πάσης φύσης ηγέτες, πολιτικοί, δικαστικοί, οικονομικοί και κυρίως εκκλησιαστικοί και τους κατηγορούν νυχθημερόν.  Στο μυαλό τους η διόρθωση θα επιτευχθεί με την “πυξ-λαξ” αποπομπή τους.  Είναι όμως έτσι; 

Δυστυχώς θα στενοχωρήσω πολλούς, διότι η Αλήθεια δεν είναι αυτή και συνήθως πονάει, γιατί ο άνθρωπος δεν θέλει να την δεχθεί.  Το έχει πεί ο Χριστός [4] και έχω δεσμευθεί να μην εκφράζω την δική μου λογική αλλά όσα η παράδοση της Πίστης μας από τον Θεάνθρωπο, τους Αποστόλους και τους Αγίους Πατέρες. 

1η ΘΛΙΒΕΡΗ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ 

Υβρίζοντες τους ηγέτες του ψευτορωμαίικου, υβρίζομε τον Τριαδικόν Θεό, όσο παράδοξον αν φαίνεται στους πολλούς.   

Ο Θεός καθορίζει τους ηγέτες, με γνώμονα το συμφέρον και την παίδευσή μας.  Μας πληροφορεί αυτό ο προφήτης Ιερεμίας [5] αλλά και ο Απόστολος Παύλος [6].  Το δήλωσε και ο ίδιος ο Ιησούς στον Πιλάτο. 

Άρα κατηγορώντας την κατάσταση των ηγετών, κατηγορούμε τον Κύριο! 

Πώς λειτουργεί ο Θεός για την σωτηρία μας;  Ανάλογα με την αμαρτωλή μας κατάσταση, παραχωρεί αντιστοίχους ηγέτες, σαν είδος καθρέπτη να βλέπομε το ποιόν μας.  Να μην λέμε “απαπα! πόσο χάλια είναι ο ηγέτης” αλλά “ωχ! τόσο χάλια είμαι εγώ, εφόσον μου παραχωρεί ο Κύριος τόσο χάλια ηγέτη; πρέπει να μετανοήσω”.  Αυτό μας περιγράφει ο Άγιος Αναστάσιος ο Σιναϊτης, επίσκοπος Αντιοχείας σε ένα ωραίο παράδειγμα [7]. 

Επομένως η μοναδική λύση του προβλήματος δεν είναι η (βίαιη;;;) απομάκρυνση του (κατά την κρίση μας) ανάξιου ηγέτη αλλά η αλλαγή της δικής μας ψυχικής καταστάσεως με μετάνοια, ώστε ο Κύριος να παραχωρήσει καλύτερη εξουσία. 

Είναι αδύνατη η πνευματική διόρθωση με μία κοσμική ενέργεια (απομάκρυνση ηγετών).  Το καταλαβαίνει και παιδάκι. 

Αντίθετα, με την “βίαιη” απομάκρυνση του ανάξιου ηγέτη, κινδυνεύομε από τα εξής : 

α) επιβάρυνση της ατομικής καταστάσεώς μας με επιπλέον αμαρτήματα της όποιας βιαιοπραγίας. 

β) ελάφρυνση της καταστάσεως του ανάξιου ηγέτη, καθότι αυτός με το αίμα του “ξεπλένει” αμαρτήματα και δεν θα έχει την σκληρή τελική κρίση αν αφηνόταν αποκλειστικά στην Δικαιοσύνη του Κυρίου.  Αυτό αφορά όσους θέλουν να τιμωρηθεί όσο το δυνατόν σκληρότερα. 

γ) Η νέα ηγεσία πάλιν από τον Χριστόν θα παραχωρηθεί με κριτήρια ότι δεν σωφρονισθήκαμε και επιβαρυνθήκαμε με νέο αμάρτημα.  Άρα θα είναι δυσμενέστερη από την προηγουμένη.  Εκεί οφείλεται ότι τα τελευταία 200 χρόνια οδεύουμε από το κακό στο χειρότερο! 

Αξίζει; 

Θα σας δώσω ένα ζωντανό παράδειγμα : δήλωσα στα προηγούμενα άρθρα ότι προσπαθώ να θέτω τα θέματα επί τη βάσει του Θείου Λόγου και να αποφεύγω να εκθέτω την γνώμη μου (ασφαλώς άνθρωπος είμαι και πιθανότατα να σφάλλω).  Σχολίασε αυτό κάποιος στο προηγούμενο άρθρο (είναι η προαναφερομένη απάντηση που υποσχέθηκα) αναφερόμενος σε δυο θέματα : 

α) ομαδοποιώντας με, με τον λοιπόν κλήρον και κυρίως την ιεραρχία, που λέει και πράττει τα δικά της και 

β) αμφισβητώντας την δήλωσή μου περί συμπορεύσεως με τον Θείον Λόγον. 

Οπότε ανταπαντώ : 

α) Μήπως είναι κατάκριση να με ομαδοποιεί αναίτια με άλλους:  Ρωτώ, δεν είμαι εγώ ο Κριτής.  Δεν διεκδικώ δάφνες αν διατυπώνω τα θέματα με βάση τον Θείον Λόγον, γιατί αυτό οφείλει να κάνει όχι μόνον κάθε κληρικός αλλά και κάθε πιστός.  Αλλά είναι κατάσταση να κατηγορείται κάποιος, που έστω προσπαθεί να πράξει το ορθόν, όταν ο κατήγορος στέκεται στην ανυπαρξίαν άλλων;  Μήπως δε είναι κατάντια να επαινούναι κάποιοι λίγοι που πράττουν το ορθόν, ελλείψει άλλων ομοίων; 

β) Προσπαθεί να με “νουθετήσει” με κατά το δοκούν άσχετα αποσπάσματα της Αγίας Γραφής, επικαλούμενος για παράδειγμα το “μετά πρώτης και δευτέρας νουθεσίας παραιτού”, αγνοώντας ότι αναφέρεται σε αιρετικούς.  Κύριε Κωνσταντίνε Φοντούλη (με αυτό το όνομα σχολίασε), πού με βρήκατε αιρετικό, όταν αυτοαποδεικνύεστε μάλλον να αγνοείτε την Αγία Γραφή ενώ καμώνεστε τον γνώστη;  Θυμίζω απλά, ότι στην Ιερά Μονή Βατοπαιδίου, αλλά σε σκήτες του Αγίου Όρους, οι μοναχοί προτρέπουν κάποιους ομοίους “γνώστες” της Αγίας Γραφής, να αφήνουν μία εικόνα τους, ώστε να την προσκυνούν. 

Το ζωντανό παράδειγμα είναι, σε όσους κατά το δοκούν ερμηνεύουν την Αγία Γραφή, ο Χριστός παραχωρεί εκκλησιαστικούς άνδρες, που πράττουν ομοίως.  Όταν θα παύσουν να ερμηνεύουν τα αγιογραφικά χωρία με το μυαλό τους αλλά βάσει των Αγίων Πατέρων, ο Χριστός θα παραχωρήσει αντιστοίχους εκκλησιαστικούς ταγούς!  Ιδού το προαναφερθέν παράδειγμα του Αγίου Αναστασίου Σιναϊτου [7]. 

Διατυπώνω όμως μία ακόμη δυσμενεστέρα πλάνη : 

Καταδικάζουμε και υβρίζουμε και πιθανόν σχεδιάζουμε (έστω κατά νου) να τιμωρήσουμε τους καθ’ημάς υπαιτίους του ψευτορωμαίικου, χωρίς να λαμβάνουμε καν την Αγία Γραφή. 

α) ποιοί είμαστε εμείς που θα καταδικάσουμε; ο Εωσφόρος ζήλεψε τον θρόνον του Χριστού και μεις ζητούμε να καταστούμε κριτές αντί Αυτού;  Η σκέψη και μόνον είναι καθαρά δαιμονική. 

β) Όταν οι μαθητές του Χριστού, Του ζήτησαν να αποστείλει αγγέλους να κάψουν αυτούς που τους εκδίωξαν, ο Χριστός τους επετίμησε.  Αγνοούμε ότι ο Χριστός επετίμησε τον Πέτρον, όταν έβγαλε μάχαιραν («μάχαιραν έδωσας και μάχαιραν θα λάβεις») και τί επακολούθησε με την άρνησή του; [8] 

Αγνοούμε ότι ο Χριστός συγχώρησε επί Σταυρού τους “σφαγείς” Του [9].  Θα πει κάποιος, ο Χριστός ήταν Θεάνθρωπος αλλά ο Πρωτομάρτυρας Στέφανος ήταν 100% άνθρωπος, που όμως θεώθηκε γι αυτό [10]. 

Αγνοούμε την διδαχή του Χριστού, ότι σαν ποιμένας έσωσε και το εκατοστό πρόβατο; [11] 

Πώς πράττουμε; 

Αν ο επίσκοπος δεν ορθοτομεί τον Λόγον του Κυρίου ΟΠΩΣ ΟΦΕΙΛΕΙ, δεν θα τον μνημονεύσουμε σαν επίσκοπον αλλά οφείλουμε να τον μνημονεύσουμε σαν ταλαίπωρον αδελφόν, που τον πλανά ο δαίμονας και τον χτυπά σαν χταπόδι.  Και η σκέψη μας μόνη να τον αφήσουμε στην απώλεια, μας ετοιμάζει διαβατήριο να τον ακολουθήσουμε.  «Γίνεσθε οὖν οἰκτίρμονες, καθὼς καὶ ὁ πατὴρ ὑμῶν οἰκτίρμων ἐστί» (Λουκ.6.36) είναι η αγιογραφική παραίνεση και η τήρηση αυτής μας δίνει μόρια για την δική μας σωτηρία!  Όλοι μαζί σωζόμαστε, όλοι μαζί χανόμαστε. 

Σας φαίνονται περίεργα ή δύσκολα; 

Επαναλαμβάνω, δεν εκθέτω τις απόψεις μου αλλά ο Κύριός μας περιέγραψε την σωτηρία σαν την στενή και τεθλιμμένην οδόν [12].  Όταν προσπαθήσουμε να τα ακολουθήσουμε, τότε θα παραχωρήσει ηγέτες, που θα είναι άξιοι για το Ρωμαίικο.  Όσο παραμένουμε προσκολλημένοι στα ίδια, θα παραχωρεί διαρκώς δυσμενέστερες εξουσίες προς νουθεσία, να αρχίσουμε να σκεπτόμαστε όπως Εκείνος, δηλαδή να μετανοήσουμε.  Οπότε ας κάνουμε αρχή μετανοίας, προσπαθώντας να ερμηνεύσουμε τις καταστάσεις όχι εξ ιδίας διανοίας αλλά βάσει της Ορθοδοξίας. 

Κλείνω με μίαν παραίνεση στον αδελφό Κωνσταντίνον Φοντούλη : πριν δοκιμάσετε να νουθετήσετε κάποιον με την διάνοιά σας, ψάξτε στην πλάτη σας αν σας φύτρωσαν φτερά.  Μόνον οι Άγιοι και οι Άγγελοι έχουν την πρέπουσα φώτιση, ώστε να νουθετήσουν.  Με αδελφική αγάπη και πόνον σας το γράφω. 

Οι Πατέρες μας λένε ότι αποδεικνύουμε την αγάπην προς τον Χριστόν μέσα από την τήρηση των εντολών του.  Ο Χριστός είπε να μην αλλαχθεί ούτε κεραία ούτε ιώτα από τον Λόγον Του [13].  “Απαρνηθείτε το εγώ σας“, μας είπε [14].  Αν λοιπόν έχουμε αντίρρηση μην περιμένουμε αλλαγή από τον Χριστόν αλλά απευθυνόμαστε σε γνωστό μητροπολίτη, που υποσχέθηκε να ξαναγράψει το Ευαγγέλιο κατά τα “γούστα των πιστών” και αμέσως γινόμαστε φαρισαίοι.  Μήπως είναι ακόμα μίαν επιβεβαίωσις των όσων ανέλυσα, γιατί έχουμε τέτοιους ηγέτες δεδομένης της συμπεριφοράς μας; 

Γι αυτό στο προηγούμενο άρθρον αναρωτήθηκα αν είναι “ά-θεα γράμματα“, όσα ανέφερα, καθότι δεν είχαν καμμία σχέη τον Ένα και Μοναδικό Θεό, τον Ιησούν Χριστόν.  Κυρίως παγιδεύονται οι πλέον “μορφωμένοι” εξ αυτού του κόσμου, που θεωρούν ότι η Αλήθεια ξεκινά από αυτούς.  Πόση μωρία και εωσφορισμός;  Όμως ο Χριστός μας καλεί για έναν άλλον κόσμον, ανώτερον, πνευματικότερον και κυρίως αιώνιον. Έναν κόσμον, που κατά τον Άγιον Λουκά τον ιατρόν, δεν μπορεί να ερευνηθεί με τις εντελώς ακατάλληλες μεθόδους του παρόντος κόσμου.  Μεθόδους, που όπως αναφέρονται στους Χαιρετισμούς (Ρ) “έδειξαν ασόφους τους φιλοσόφους, έλεγξαν αλόγους τους τεχνολόγους, εμώραναν τους δεινούς συζητητές, εμάραναν τους ποιητάς των μύθων, διέσπασαν τις πλοκές των Αθηναίων ΑΛΛΑ (εκ)πλήρωσαν τας σαγήνας των αλιέων” και δυστυχώς αποδεικνύουν τους εμμένοντες σε αυτές ότι απέχουν πόρω της Ορθοδοξης πίστης. 

Ο Απόστολος Παύλος μας είπε ότι ο Χριστός θέλει να σωθουν όλοι οι άνθρωποι [15], άρα δεν μπορούμε εμείς να καταδικάζουμε τους αδελφούς μας.  Παραινεί προς τούτο να γίνουμε μιμητές Του [16].  Αυτού ταις ικεσίας και πρεσβείαις 

Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον, φώτισον και σώσον ημάς 

πρωτοπρεσβ.Κωνσταντίνος Π. 

(1 Σεπτεμβρίου 2024) 

υγ~~Κάτι για τον αδελφόν Κωσταντίνο Φοντούλη : αν κάποια στιγμή έρθεις προς το Πλόβντιβ, έλα να πιούμε ένα καφεδάκι, να γνωριστούμε και να δεις ιδίοις όμμασιν αν ακολουθώ τους εκτραπέντες ιεράρχες με προσωπική μου θυσία.  Ίσως θα διδαχθείς να μην κατακρίνεις εύκολα και αναίτια.  Με αγάπη στο γράφω. 

Παραπομπές : 

[1] «πᾶσα δόσις ἀγαθὴ καὶ πᾶν δώρημα τέλειον ἄνωθέν ἐστι καταβαῖνον ἀπὸ τοῦ πατρὸς τῶν φώτων» (Ιακ.1.17) 

[2] «ὁ δὲ ᾿Ιησοῦς ἀπεκρίνατο αὐτοῖς λέγων· ἐλήλυθεν ἡ ὥρα ἵνα δοξασθῇ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου» (Ιω.12.23) & «διὰ τοῦτο λέγω ὑμῖν ὅτι ἀρθήσεται ἀφ᾿ ὑμῶν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ καὶ δοθήσεται ἔθνει ποιοῦντι τοὺς καρποὺς αὐτῆς» (Ματθ.21.43) 

[3] «ὁ μὴ ὢν μετ᾿ ἐμοῦ κατ᾿ ἐμοῦ ἐστι, καὶ ὁ μὴ συνάγων μετ᾿ ἐμοῦ σκορπίζει» (Ματθ.ιβ΄30). 

[4] «αὕτη δέ ἐστιν ἡ κρίσις, ὅτι τὸ φῶς ἐλήλυθεν εἰς τὸν κόσμον, καὶ ἠγάπησαν οἱ ἄνθρωποι μᾶλλον τὸ σκότος ἢ τὸ φῶς· ἦν γὰρ πονηρὰ αὐτῶν τὰ ἔργα. πᾶς γὰρ ὁ φαῦλα πράσσων μισεῖ τὸ φῶς καὶ οὐκ ἔρχεται πρὸς τὸ φῶς, ἵνα μὴ ἐλεγχθῇ τὰ ἔργα αὐτοῦ· ὁ δὲ ποιῶν τὴν ἀλήθειαν ἔρχεται πρὸς τὸ φῶς, ἵνα φανερωθῇ αὐτοῦ τὰ ἔργα, ὅτι ἐν Θεῷ ἐστιν εἰργασμένα» (Ιω.3.19-21) 

[5] «καὶ δώσω ὑμῖν ποιμένας κατὰ τὴν καρδίαν μου, καὶ ποιμανοῦσιν ὑμᾶς ποιμαίνοντες μετ’ ἐπιστήμης» (Ιερ.γ’15) 

[6] «Πάσα ψυχὴ ἐξουσίαις ὑπερεχούσαις ὑποτασσέσθω. οὐ γάρ ἐστιν ἐξουσία εἰ μὴ ὑπὸ Θεοῦ· αἱ δὲ οὖσαι ἐξουσίαι ὑπὸ τοῦ Θεοῦ τεταγμέναι εἰσίν» (Ρωμ.ιγ’1) 

[7] Όταν είχε γίνει βασιλεύς ο Φωκάς ο τύραννος [Φλάβιος Φωκάς: αυτοκράτωρ του Βυζαντίου (602-610), περιβόητος για την σκληρότητα και ακολασία του] και άρχισε εκείνες τις αιματοχυσίες με τον Βονόσο [Βονόσος ή Βόνωσος: λογοθέτης (υπουργός) επί Φλαβίου Φωκά] τον δήμιο, υπήρχε κάποιος μοναχός στην Κωνσταντινούπολι, άγιος άνθρωπος, που έχοντας πολλή παρρησία προς τον Θεό, σαν να δικαζόταν με τον Θεό και έλεγε με απλότητα: «Κύριε, γιατί έκανες τέτοιον βασιλέα;» Και τότε, αφού το έλεγε αυτό για αρκετές ημέρες, τού ήλθε φωνή εκ Θεού που έλεγε: «Διότι δεν βρήκα άλλον χειρότερο» (PG 89, 476Β – 477Α). 

[8] «τότε λέγει αὐτῷ ὁ ᾿Ιησοῦς· ἀπόστρεψόν σου τὴν μάχαιραν εἰς τὸν τόπον αὐτῆς· πάντες γὰρ οἱ λαβόντες μάχαιραν ἐν μαχαίρᾳ ἀποθανοῦνται» (Ματθ.26.58). Μια παρόμοια φράση συναντάμε στην τραγωδία του Αισχύλου «επτά έπί Θήβας» (στχ.961), που λέει: «Παισθείς έπαισας» και που θα πει : «Πληγήν έδωσες, πληγήν έλαβες». Επίσης, στον Αγαμέμνωνα στ.1430 λέει: «Τύμμα τύμμασι τίσαι» δηλαδή : «την πληγή με πληγή να την πληρώνεις». Αυτά τα αναφέρω για τους υποτιθεμένους αρχαιολάτρες. 

[9] «ὁ δὲ Ιησοῦς ἔλεγε· πάτερ, ἄφες αὐτοῖς· οὐ γὰρ οἴδασι τί ποιοῦσι…» (Λουκ.23.34). 

[10] «θεὶς δὲ τὰ γόνατα ἔκραξε φωνῇ μεγάλῃ· Κύριε, μὴ στήσῃς αὐτοῖς τὴν ἁμαρτίαν ταύτην» (Πραξ.ζ’60). 

[11] «τίς ἄνθρωπος ἐξ ὑμῶν ἔχων ἑκατὸν πρόβατα, καὶ ἀπολέσας ἓν ἐξ αὐτῶν, οὐ καταλείπει τὰ ἐνενήκοντα ἐννέα ἐν τῇ ἐρήμῳ καὶ πορεύεται ἐπὶ τὸ ἀπολωλὸς ἕως οὗ εὕρῃ αὐτό; καὶ εὑρὼν ἐπιτίθησιν ἐπὶ τοὺς ὤμους αὐτοῦ χαίρων» (Λουκ.15.4-5). 

[12] «τί στενὴ ἡ πύλη καὶ τεθλιμμένη ἡ ὁδὸς ἡ ἀπάγουσα εἰς τὴν ζωήν, καὶ ὀλίγοι εἰσὶν οἱ εὑρίσκοντες αὐτήν!» (Ματθ.7.14). 

[13] «ἀμὴν γὰρ λέγω ὑμῖν, ἕως ἂν παρέλθῃ ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ, ἰῶτα ἓν ἢ μία κεραία οὐ μὴ παρέλθῃ ἀπὸ τοῦ νόμου ἕως ἂν πάντα γένηται. ὃς ἐὰν οὖν λύσῃ μίαν τῶν ἐντολῶν τούτων τῶν ἐλαχίστων καὶ διδάξῃ οὕτω τοὺς ἀνθρώπους, ἐλάχιστος κληθήσεται ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν· ὃς δ᾿ ἂν ποιήσῃ καὶ διδάξῃ, οὗτος μέγας κληθήσεται ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν» (Ματθ.5.18-19). 

[14] «…ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι» (Μαρκ.8.34) 

[15] «ὃς πάντας ἀνθρώπους θέλει σωθῆναι καὶ εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν» (Α’Τιμ.2.4). 

[16] «Μιμηταί μου γίνεσθε, καθὼς κἀγὼ Χριστοῦ» (Α’Κορ.11.1).