Οπρώην διευθύνων σύμβουλος της Google, Έρικ Σμιντ (Eric Schmidt), λέει ότι η τεχνητή νοημοσύνη θα αλλάξει το παιχνίδι όπως τα πυρηνικά όπλα όταν πρόκειται για στρατιωτικές εφαρμογές.
«Κάθε τόσο έρχεται ένα νέο όπλο, μια νέα τεχνολογία που αλλάζει τα πράγματα. Ο Αϊνστάιν έγραψε μια επιστολή στον Ρούσβελτ τη δεκαετία του 1930 λέγοντας ότι υπάρχει αυτή η νέα τεχνολογία – τα πυρηνικά όπλα – που θα μπορούσε να αλλάξει τον πόλεμο, κάτι που έκανε ξεκάθαρα», είπε ο Σμιντ στο Wired. «Θα υποστήριζα ότι η αυτονομία [που τροφοδοτείται από AI] και τα αποκεντρωμένα, κατανεμημένα συστήματα είναι εξίσου ισχυρά».
Με τη βοήθεια του Σμιντ, μια παρόμοια άποψη έχει ριζώσει μέσα στο Υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ (DOD) την τελευταία δεκαετία, όπου οι ηγέτες πιστεύουν ότι η τεχνητή νοημοσύνη θα φέρει επανάσταση στο στρατιωτικό υλικό, τη συλλογή πληροφοριών και το λογισμικό υποστήριξης. Στις αρχές της δεκαετίας του 2010 το Πεντάγωνο άρχισε να αξιολογεί την τεχνολογία που θα μπορούσε να το βοηθήσει να διατηρήσει ένα προβάδισμα έναντι ενός ανερχόμενου κινεζικού στρατού. Το Επιστημονικό Συμβούλιο Άμυνας, το κορυφαίο τεχνικό συμβουλευτικό όργανο του οργανισμού, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η αυτονομία που βασίζεται στην τεχνητή νοημοσύνη θα διαμορφώσει το μέλλον του στρατιωτικού ανταγωνισμού και των συγκρούσεων.
Σύμφωνα με τον Σμιντ, ο αμερικανικός στρατός έχει καλούς ανθρώπους, αλλά ένα κακό σύστημα το οποίο θα μπορούσε να ωφεληθεί πολύ με την αναβάθμιση της τεχνολογίας τους.
«Ας φανταστούμε ότι θα χτίσουμε ένα καλύτερο σύστημα μάχης», είπε, περιγράφοντας ότι θα ισοδυναμούσε με μια τεράστια αναμόρφωση του αμερικανικού στρατού. «Θα δημιουργούσαμε απλώς μια εταιρεία τεχνολογίας… Θα κατασκεύαζε έναν μεγάλο αριθμό φθηνών συσκευών που θα ήταν εξαιρετικά κινητές, που θα ήταν αξιόπιστες και αυτές οι συσκευές —ή τα drones— θα είχαν αισθητήρες ή όπλα και θα δικτυωθούν μαζί».
Το πρόβλημα με το σημερινό Πεντάγωνο είναι τα χρήματα, το ταλέντο ή η αποφασιστικότητα, κατά τη γνώμη του Σμιντ. Περιγράφει τον αμερικανικό στρατό ως «μεγάλα ανθρώπινα όντα μέσα σε ένα κακό σύστημα»—που εξελίχθηκε για να υπηρετήσει μια προηγούμενη εποχή όπου κυριαρχούσαν μεγάλα, αργά, ακριβά έργα όπως τα αεροπλανοφόρα και ένα γραφειοκρατικό σύστημα που εμποδίζει τους ανθρώπους να κινούνται πολύ γρήγορα. Ανεξάρτητες μελέτες και ακροάσεις στο Κογκρέσο έχουν βρει ότι μπορεί να χρειαστούν χρόνια για να επιλέξει και να αγοράσει το DOD λογισμικό, το οποίο μπορεί να είναι ξεπερασμένο από τη στιγμή που θα εγκατασταθεί. Ο Σμιντ λέει ότι αυτό είναι ένα τεράστιο πρόβλημα για τις ΗΠΑ, επειδή η μηχανογράφηση, το λογισμικό και η δικτύωση είναι έτοιμες να φέρουν επανάσταση στον πόλεμο.
Ο Σμιντ, συμπτωματικά (ή όχι) υποστηρίζει μια εταιρεία που ονομάζεται Istari, η οποία χρησιμοποιεί μηχανική μάθηση για να συναρμολογήσει και να δοκιμάσει εικονικά πολεμικές μηχανές.
«Η ομάδα της Istari φέρνει χρηστικότητα τύπου Διαδικτύου σε μοντέλα και προσομοιώσεις», είπε, προσθέτοντας ότι «αυτό ξεκλειδώνει τη δυνατότητα της ευελιξίας που μοιάζει με λογισμικό για μελλοντικά φυσικά συστήματα – είναι πολύ συναρπαστικό».
Σύμφωνα με τον Πολ Σκαρ (Paul Scharre), αντιπρόεδρο του Κέντρου για μια Νέα Αμερικανική Κοινωνία, «η μεγάλη πρόκληση που αντιμετωπίζει ο αμερικανικός στρατός στο μέλλον είναι πώς να προσαρμόσει γρήγορα τις εμπορικές τεχνολογίες για στρατιωτική χρήση πιο γρήγορα από τους ανταγωνιστές».
Στο βιβλίο του, Four Battlegrounds: Power in the Age of Artificial Intelligence, ο Σκαρ λέει ότι το μερίδιο του Πενταγώνου στις παγκόσμιες δαπάνες Ε&Α έχει μειωθεί από 36% το 1960 σε 4% σήμερα.
Ο Σκαρ λέει ότι είναι πολύτιμο για ανθρώπους όπως ο Σμιντ να γεφυρώσουν το χάσμα μεταξύ του ιδιωτικού τομέα και της κυβέρνησης και ότι οι «πρεσβευτές τεχνολογίας» μπορούν να βοηθήσουν το Πεντάγωνο να μάθει πώς να μειώνει τη γραφειοκρατία και να γίνει πιο ελκυστικός συνεργάτης για νεοφυείς επιχειρήσεις.
«Εξακολουθούμε να προσπαθούμε να οικοδομήσουμε έναν στρατό του 21ου αιώνα με μια γραφειοκρατία του 20ου αιώνα», είπε.
