Τη στιγμή που η Ρωσία επιχειρεί να αποκτήσει μεγαλύτερα ερείσματα στην ανατολική Ευρώπη, το καλύτερο αποτρεπτικό μέσο ίσως να μην είναι η επιστράτευση περισσοτέρων αρμάτων μάχης και βλημάτων, αλλά η κατασκευή νέων οδικών δικτύων που θα επιτρέπουν τη κίνηση βαρέων οχημάτων. Αυτό ίσως λύσει το μεγάλο πρόβλημα του NATO που δεν είναι άλλο από τη ταχεία μεταφορά οχημάτων και προμηθειών σε προκεχωρημένες θέσεις.
Οι δρόμοι κερδίζουν πολέμους
Η στρατηγική πρόκληση για το NATO είναι εμφανής αλλά δύσκολα αντιμετωπίσιμη. Η Συμμαχία βασίζεται στη συλλογική άμυνα που επιτάσσει κάθε κράτος-μέλος να σπεύδει προς βοήθεια κάποιου άλλου μέλους που θα δεχτεί επίθεση από τη Ρωσία στο έδαφός του.
Ωστόσο η έγκαιρη μεταφορά στρατευμάτων και πολεμικού υλικού, ίσως δεν είναι δυνατή εξαιτίας των διαθέσιμων ευρωπαϊκών οδών.
Πολλοί δρόμοι δεν είναι σε θέση να δεχτούν το βάρος οχημάτων μεταφορά φορτίων, όπως αρματοφορείς και μεταφορείς πυροβόλων και να τα οδηγήσουν στη πρώτη γραμμή. Κανονισμοί ορισμένων κρατών περιορίζουν το μέγιστο βάρος φορτίου. Τα κράτη της Βαλτικής που εντάχθηκαν στο NATO, δεν έχουν λάβει υπόψιν τους τις διαμετακομιστικές ανάγκες στα πλαίσια των επιχειρησιακών απαιτήσεων του NATO. Οι οδοί τους δε μπορούν να διαχειριστούν τη διέλευση βαρέων οχημάτων που μπορεί να μεταφέρουν άρματα μάχης των 60 τόνων.
Για να ξεπεραστεί αυτό το πρόβλημα, το NATO αποφάσισε να μεταφέρει άρματα μάχης με τρένα. Αυτά όμως δεν είναι πάντα σε θέση να μεταφέρουν ενισχύσεις σε επιθυμητά σημεία. Οι σιδηροδρομικοί σταθμοί και οι γραμμές είναι σταθεροί στόχοι και σίγουρα θα χτυπηθούν σε περίπτωση επίθεσης.
«Σε περίπτωση κρίσης, τα βαρέα οχήματα θα είναι πολύτιμα. Είναι εξαιρετικά περιορισμένα προς το παρόν. Χρειάζονται περισσότερα για να υπάρχει μια αποτελεσματική αποτροπή και να βελτιωθεί η ταχύτητα ενίσχυσης του NATO.» Αυτό αναφέρεται σε πρόσφατη έκθεση του Κέντρου Ευρωπαϊκής Πολιτικής.
