Για τριάντα χρόνια κάποιοι “σοφοί” αμερικανικής προελεύσεως, μάς έλεγαν ότι η Ιστορία τελείωσε. Ότι υπάρχει μία υπερδύναμη, ένα δόγμα, ένας πλανητάρχης και μία παγκόσμια τάξη. Μόνο που η Ιστορία κύριοι έχει ένα κακό ελάττωμα: Δεν υπακούει στους προπαγανδιστές της!
Για τριάντα και πλέον χρόνια, ο πλανήτης ζούσε μέσα σε μια βεβαιότητα. Υπήρχε ένας πλανητάρχης, μία υπερδύναμη, ένας παγκόσμιος χωροφύλακας τέλος πάντων. Η Σοβιετική Ένωση είχε καταρρεύσει, το Τείχος του Βερολίνου είχε γίνει… τουριστικό αξιοθέατο και οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής εμφανίζονταν ως η αδιαμφισβήτητη κορυφή της Ιστορίας.
Μας είπαν κάποια νεοταξικά “πεφωτισμένα” σκουπίδια πως η Ιστορία …τελείωσε! Ότι τα έθνη θα παραχωρούσαν τη θέση τους στις αγορές, οι παραδόσεις θα πήγαιναν βορά στην αδηφάγα παγκοσμιοποίηση και οι λαοί σε μια νέα, “(πε)φωτισμένη” παγκόσμια τάξη πραγμάτων! Μας είπαν ότι όποιος αντιστεκόταν, θα συντριβόταν. Ότι κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει την Ουάσιγκτον.
Αμ δε! Γιατί αυτά τα κουστουμάτα “πεφωτισμένα” ανθρώπινα σκουπίδια δεν έμαθαν ποτέ πως η Ιστορία έχει ένα παράξενο χούι.
Δεν διαβάζει βιβλία πολιτικών επιστημόνων! Δεν υπακούει σε think tanks. Δεν ζητά άδεια από τις Βρυξέλλες ούτε από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ. Κάνει του…κεφαλιού της γιατί…έτσι γουστάρει!
Σήμερα, ο κόσμος τρίζει. Η Ρωσία παραμένει όρθια παρά τις κυρώσεις, η Κίνα γιγαντώνεται, το Ιράν φυσικά και δε γονάτισε κύριε Τράμπ, οι BRICS διευρύνονται και η…κακομοίρα η γραία Ευρώπη, παραπαίει ενεργειακά και βιομηχανικά. Και φυσικά η Αμερική, για πρώτη φορά μετά το 1991, μοιάζει να κοιτάζει τον εαυτό της στον καθρέφτη και να μη γνωρίζει ποιος την κοιτάζει πίσω!
Και η Ελλάδα; Σσσσσσ…σιγά! Η Ελλάδα κοιμάται!
Τη στιγμή που οι αυτοκρατορίες τρίζουν, η Αθήνα του “πεφωτισμένου” και γεμάτου διαφθορά μητσοτακισμού, εξακολουθεί να συμπεριφέρεται σαν να βρίσκεται στο 1998. Σαν να μην άλλαξε τίποτε. Σαν να είναι αιώνια δεδομένο ότι κάποιος άλλος θα λύσει τα προβλήματά της.
Αλλά η Ιστορία, η δική μας Ιστορία, ουδέποτε χτυπά την πόρτα. Μπαίνει από το παράθυρο. Κι αυτό ακριβώς το “δόγμα”, το έχουμε – εμείς ειδικά, οι Ρωμιοί – δει πάμπολλες φορές κι ακόμη μυαλό δε βάλαμε. Ούτε όταν έπεσε η Πόλη και όλη η αήττητη και μεγάλη Ρωμανία βάλαμε μυαλό. Αντιθέτως μάλιστα. Τα βάλαμε με το…Θεό που δε μας προστάτεψε, τη στιγμή που εμείς οι ίδιοι υπογράψαμε τη καταδίκη μας!
Εκ των υστέρων πλέον μάθαμε πως…
«Οι αυτοκρατορίες πεθαίνουν δύο φορές. Την πρώτη στη συνείδηση των ανθρώπων και τη δεύτερη στα βιβλία της Ιστορίας!»
Η ψευδαίσθηση του Φουκουγιάμα
Το 1992, λίγους μόλις μήνες μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, ο Φράνσις Φουκουγιάμα δημοσίευσε το βιβλίο που θα γινόταν το ιδεολογικό ευαγγέλιο μιας ολόκληρης εποχής: «Το Τέλος της Ιστορίας και ο Τελευταίος Άνθρωπος».
Η νεοφιλελεύθερη (Νεοταξική) δημοκρατία, υποστήριζε, είχε επικρατήσει οριστικά. Δεν υπήρχε πλέον σοβαρός ιδεολογικός αντίπαλος.
Ο κομμουνισμός είχε καταρρεύσει, ο φασισμός είχε ηττηθεί δεκαετίες νωρίτερα, και ό,τι απέμενε ήταν η παγκόσμια εξάπλωση των δυτικών “θεσμών”, των αγορών και των νεοταξικών “αξιών“. Η Ιστορία κατά την άποψη του, ως πεδίο μεγάλων συγκρούσεων ιδεών, είχε τελειώσει.
Η θεωρία αυτή δεν έμεινε στα αμφιθέατρα. Έγινε η άτυπη θρησκεία της μεταψυχροπολεμικής Δύσης. Κυβερνήσεις, υπουργεία Εξωτερικών, δεξαμενές σκέψης, μέσα ενημέρωσης και διεθνείς οργανισμοί επαναλάμβαναν με θρησκευτική πίστη την ίδια αφήγηση: Η αμερικανική ηγεμονία είναι μόνιμη, η παγκοσμιοποίηση είναι μονόδρομος, και όποιος τολμήσει να αντισταθεί θα συντριβεί κάτω από το βάρος της οικονομικής και στρατιωτικής υπεροχής της Ουάσιγκτον.
Για τρεις σχεδόν δεκαετίες αυτή η αφήγηση κυριάρχησε απόλυτα. Οι πόλεμοι στο Ιράκ και το Αφγανιστάν παρουσιάζονταν ως αποστολές… εκπολιτισμού! Η διεύρυνση του ΝΑΤΟ θεωρούνταν αναπόφευκτη και …αγαθοεργή. Η άνοδος της Κίνας αντιμετωπιζόταν ως προσωρινή ανωμαλία που θα διορθωνόταν με το άνοιγμα των αγορών και την εξαγωγή δημοκρατίας (Εδώ γελάμε τρανταχτά)
Ύστερα ήρθε η πραγματικότητα, σκληρή και αμείλικτη. Το αμερικανικό “Αφγανιστάν” έγινε… “Βιετνάμ Νο2” και κατέρρευσε μέσα σε λίγες ημέρες το καλοκαίρι του 2021, με τις εικόνες των Αμερικανών να εγκαταλείπουν το αεροδρόμιο της Καμπούλ να θυμίζουν τη Σαϊγκόν του 1975.
Το Ιράκ παρέμεινε πεδίο χάους και σεχταριστικών συγκρούσεων. Η Συρία απέδειξε ότι η Δύση δεν μπορούσε πλέον να επιβάλει τη θέλησή της ακόμη και σε μια μεσαίου μεγέθους χώρα της Μέσης Ανατολής.
Η Ουκρανία μετέτρεψε την ευρωπαϊκή ήπειρο ξανά σε θέατρο πολέμου υψηλής έντασης.
Η Κίνα ανήλθε σε οικονομική και τεχνολογική υπερδύναμη που αμφισβητεί ανοιχτά την αμερικανική πρωτοκαθεδρία.
Η Ρωσία, που πολλοί είχαν ήδη καταδικάσει σε περιθωριοποίηση, επέστρεψε ως στρατιωτική και ενεργειακή δύναμη ικανή να αψηφά τις δυτικές κυρώσεις.
Και ξαφνικά, η «αιώνια» μονοκρατορία άρχισε να μοιάζει λιγότερο …αιώνια! Η μεγάλη ειρωνεία είναι ότι ο Φουκουγιάμα δεν περιέγραψε ποτέ το τέλος της Ιστορίας. Περιέγραψε μια σύντομη, σχεδόν ονειρική ανάπαυλα της Ιστορίας. Μια περίοδο κατά την οποία η Αμερική βρέθηκε μόνη στην κορυφή του κόσμου και πίστεψε, όπως τόσες αυτοκρατορίες πριν από αυτήν, ότι η κορυφή της ανήκει για πάντα.
Το πίστεψαν πρώτοι οι Ρωμαίοι, όταν ο Οκταβιανός Αύγουστος έκλεισε τις πύλες του ναού του Ιανού και διακήρυξε την αιώνια ειρήνη.
Το πίστεψαν οι Βρετανοί όταν ο ήλιος δεν έδυε ποτέ στην αυτοκρατορία τους.
Το πίστεψαν οι Σοβιετικοί όταν ο Χρουστσόφ διαβεβαίωνε ότι η ιστορία βρισκόταν με το μέρος τους.
Και ασφαλώς η Ιστορία, αμείλικτη όπως πάντα, τους υπενθύμισε ότι τίποτε δεν είναι αιώνιο. Οι αυτοκρατορίες δεν πεθαίνουν από εξωτερικό χτύπημα. Πεθαίνουν όταν αρχίζουν να πιστεύουν ότι έχουν νικήσει οριστικά τον χρόνο.
Ένας… χαοτικός πολυπολικός κόσμος και η Αμερική του Τραμπ τρεκλίζει
Ο κόσμος που αναδύεται μπροστά μας δεν είναι ο κόσμος του Ψυχρού Πολέμου. Δεν είναι καν ο κόσμος της δεκαετίας του 1990, εκείνος ο μονοπολικός κόσμος όπου η Ουάσιγκτον μπορούσε να υπαγορεύει σχεδόν μονομερώς τους όρους. Είναι ένας χαοτικός, ρευστός, πολυπολικός κόσμος, όπου η ισχύς διαχέεται και κανείς δεν μπορεί πλέον να επιβάλει απόλυτη τάξη.
Η Κίνα δεν φοβάται πλέον να αμφισβητήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες ούτε στη Νότια Σινική Θάλασσα ούτε στην τεχνολογία ούτε στους διεθνείς θεσμούς.
Η Ρωσία – ακόμη καλύτερα – επιμένει να λειτουργεί ως η δεύτερη μεγάλη δύναμη, αποδεικνύοντας ότι μπορεί να αντέξει κυρώσεις που κάποτε θεωρούνταν καταστροφικές και να συνεχίζει να διεξάγει έναν πόλεμο υψηλής έντασης.
Η Ινδία διεκδικεί τον δικό της αυτόνομο ρόλο, αρνούμενη να ευθυγραμμιστεί πλήρως ούτε με τη Δύση ούτε με το Πεκίνο.
Το Ιράν με τη σειρά του, επιβιώνει παρά τις μέγιστες πιέσεις και επεκτείνει την επιρροή του μέσω ενός δικτύου συμμάχων και πληρεξουσίων.
Η Τουρκία; Αφήστε την αυτή, γιατί ονειρεύεται ανοιχτά την επιστροφή της ως περιφερειακής αυτοκρατορίας και ενεργεί αναλόγως, από τη Λιβύη μέχρι τον Καύκασο και τη Συρία. Μόνο που πατάει σε σάπια σανίδια που κάποια στιγμή θα σπάσουν.
Και οι Ηνωμένες Πολιτείες; Παραμένουν μεν ακόμη η ισχυρότερη στρατιωτική, οικονομική και τεχνολογική δύναμη του πλανήτη (στα χαρτιά τουλάχιστον), αλλά..όχι ακόμη για πολύ. Για πρώτη φορά μετά το 1991, η ισχύς τους δεν μοιάζει απεριόριστη. Δεν μπορούν πλέον να κερδίζουν κάθε σύγκρουση με το κόστος που επιθυμούν, ούτε να επιβάλλουν τη θέλησή τους χωρίς σοβαρό αντίτιμο.
Αυτό είναι το κρίσιμο σημείο που πολλοί στη Δύση αρνούνται ακόμη να δουν. Οι αυτοκρατορίες δεν καταρρέουν όταν χάνουν όλη τους τη δύναμη. Αρχίζουν να παρακμάζουν όταν οι άλλοι παύουν να πιστεύουν ότι είναι παντοδύναμες. Όταν οι σύμμαχοι αρχίζουν να υπολογίζουν εναλλακτικές. Όταν οι αντίπαλοι τολμούν να δοκιμάζουν τα όρια χωρίς να τρέμουν τις συνέπειες.
Η πιο ωμή απόδειξη αυτής της παρακμής ήρθε πριν λίγους μήνες με τον πόλεμο ΗΠΑ–Ιράν. Εκεί η Αμερική τα βρήκε απίστευτα σκούρα. Παρά την τεχνολογική της υπεροχή, αποκαλύφθηκε ότι δεν διαθέτει πλέον την ικανότητα μαζικής παραγωγής οπλικών συστημάτων.
Και για να το κάνω πιο λιανά, για κάθε ένα μη επανδρωμένο αεροσκάφος που κατορθώνει να κατασκευάσει η αμερικανική βιομηχανία, η Κίνα την ίδια ακριβώς στιγμή παραδίδει δύο χιλιάδες πεντακόσια.
Για κάθε μία φρεγάτα που καθελκύει η Αμερική, η Κίνα καθελκύει διακόσιες τριάντα έξι. Οι διαφορές είναι ιλιγγιώδεις. Δεν πρόκειται πλέον για ανταγωνισμό. Πρόκειται για χάσμα που μοιάζει ανυπέρβλητο.
Ακόμη πιο αποκαλυπτική είναι η αδυναμία του αμερικανικού στρατού να ανταπεξέλθει σε μια πραγματική χερσαία επέμβαση στο έδαφος του Ιράν. Μια χώρα ενενήντα εκατομμυρίων κατοίκων, από τους οποίους τουλάχιστον πέντε εκατομμύρια δεν είναι απλώς μάχιμοι, αλλά φανατισμένοι μουσουλμάνοι έτοιμοι να πολεμήσουν μέχρις εσχάτων. Ένας τέτοιος πόλεμος δεν κερδίζεται με πυραύλους κρουζ και drones. Απαιτεί άνδρες, αποφασιστικότητα και αντοχή που ο σημερινός αμερικανικός στρατός δεν φαίνεται να διαθέτει.
Η Αμερική που παρέλαβε ο Ντόναλντ Τραμπ από τους νεοταξίτες των Ομπάμα, της Χίλαρυ και του Μπάιντεν ήταν ήδη μια μισοκατεστραμμένη χώρα. Τεράστιο εσωτερικό και εξωτερικό χρέος, μισό δημόσιο που αδυνατεί να πληρωθεί και ένα στράτευμα που θα το λυπούνταν ακόμη και οι Κινέζοι, μη πω οι Ρώσοι.
Η Αμερική του Τραμπ εμφανίζεται αποφασισμένη να διατηρήσει την πρωτοκαθεδρία της με μέσα πιο ωμά, πιο συναλλακτικά και λιγότερο ιδεολογικά. Όμως ο κόσμος που καλείται να διαχειριστεί δεν μοιάζει καθόλου με εκείνον που παρέλαβαν οι προκάτοχοί του. Σήμερα κάθε γεωπολιτική κρίση θυμίζει ένα τεράστιο τραπέζι τυχερού παιχνιδιού, όπου ολοένα και περισσότεροι παίκτες διεκδικούν μάρκες, αλλάζουν συμμαχίες και μπλοφάρουν. Και σε αυτό το τραπέζι κανείς δεν έχει πλέον την πολυτέλεια να θεωρεί τον εαυτό του αποκλειστικό ιδιοκτήτη του παιχνιδιού. Η εποχή της αδιαμφισβήτητης αμερικανικής ηγεμονίας τελειώνει όχι με μια μεγάλη ήττα, αλλά με μια αργή, βασανιστική απώλεια του μονοπωλίου της πρωτοβουλίας.
Η Αθήνα του μητσοτακισμού… αλλού τιρβάζει
Ενώ ο κόσμος μεταβάλλεται με ιλιγγιώδη ταχύτητα, η ελληνική πολιτική ελίτ μοιάζει να κινείται με καθυστέρηση δεκαετιών, σαν να ζει ακόμη μέσα στην άνετη ψευδαίσθηση της δεκαετίας του 1990.
Ο μητσοτακισμός, ως πολιτική αντίληψη και ως τρόπος άσκησης εξουσίας, επένδυσε σχεδόν ολοκληρωτικά στην ιδέα ότι η αμερικανική ηγεμονία αποτελεί μια μόνιμη, σχεδόν φυσική κατάσταση. Ότι η απόλυτη, χωρίς όρους προσκόλληση στον δυτικό παράγοντα συνιστά όχι απλώς επιλογή, αλλά εθνική στρατηγική ύψιστης προτεραιότητας.
Μόνο που η προσκόλληση δεν είναι στρατηγική. Είναι εξάρτηση. Και η εξάρτηση, όταν γίνεται απόλυτη, τυφλώνει. Η εξωτερική πολιτική δεν οικοδομείται πάνω σε συναισθηματικές σχέσεις ούτε πάνω σε ηθικές κατηγορίες. Δεν υπάρχουν «καλοί» και «κακοί» στο διεθνές σύστημα με τον τρόπο που υπάρχουν στα παραμύθια. Υπάρχουν τα συμφέροντα. Η Ουάσιγκτον υπηρετεί τα αμερικανικά συμφέροντα, ακόμη και όταν αυτά συγκρούονται με εκείνα των συμμάχων της. Το Βερολίνο υπηρετεί τα γερμανικά. Το Παρίσι τα γαλλικά. Και το ερώτημα που προκύπτει, αμείλικτο και επίμονο, είναι ένα μόνο: Ποιος υπηρετεί τα ελληνικά;
Η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια να λειτουργεί ως παθητικός παρατηρητής των εξελίξεων. Κι όμως, αυτό ακριβώς κάνει τα τελευταία χρόνια. Παρακολουθεί έναν κόσμο που αλλάζει συθέμελα και επιμένει να συμπεριφέρεται σαν να μην έχει αλλάξει τίποτε.
Σαν η γεωπολιτική πραγματικότητα να παραμένει η ίδια με εκείνη που παρέλαβε η γενιά που διαχειρίστηκε την ένταξη στην Ευρωζώνη και το ΝΑΤΟ. Είναι σαν να ταξιδεύεις σε πλοίο που μπάζει νερά από παντού και το πλήρωμα να συζητά με πάθος το χρώμα των κουρτινών στην τραπεζαρία της πρώτης θέσης.
Η αδιαφορία για την ουσία της ισχύος μεταμφιέζεται σε «υπευθυνότητα». Η στρατηγική αδράνεια βαφτίζεται «σταθερότητα». Και η χώρα συνεχίζει να κινείται σαν να έχει ακόμη την πολυτέλεια του χρόνου, ενώ γύρω της ο χρόνος τελειώνει.
Το θανατηφόρο λάθος της Αθήνας: «Κήρυξε πόλεμο στη Ρωσία και άφησε την εχθρική Τουρκία να την καταπιεί»
Η φράση ακούγεται σκληρή. Ίσως γιατί οι καιροί είναι σκληροί και η διπλωματική ευγένεια έχει γίνει πολυτέλεια που δεν μπορούμε πλέον να επιτρέψουμε στον εαυτό μας. Η Ελλάδα βρίσκεται αντιμέτωπη με μια χώρα που αμφισβητεί ευθέως και συστηματικά κυριαρχικά της δικαιώματα. Μια χώρα που διατηρεί ακόμη σε ισχύ το casus belli για την περίπτωση επέκτασης των ελληνικών χωρικών υδάτων. Που επενδύει μεθοδικά στην αμυντική της βιομηχανία και στη ναυτική της ισχύ. Που επιδιώκει ανοιχτά να αναδειχθεί σε περιφερειακή υπερδύναμη με λόγο και ρόλο από τη Μαύρη Θάλασσα μέχρι την Ανατολική Μεσόγειο και τη Βόρεια Αφρική.
Η απειλή δεν είναι θεωρητική. Είναι διακηρυγμένη, χαρτογραφημένη και υποστηριζόμενη από συγκεκριμένες στρατιωτικές προετοιμασίες. Κι όμως, τα τελευταία χρόνια η Αθήνα έδειξε συχνά να αντιμετωπίζει ως κορυφαίο στρατηγικό της μέλημα ζητήματα που βρίσκονται χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από τα σύνορά της.
Η Ελλάδα δυστυχώς, επέλεξε να ανήκει στη Δύση. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι οφείλει να λησμονεί τη γεωγραφία. Διότι η γεωγραφία είναι αμείλικτη και δεν δέχεται ιδεολογικές διορθώσεις. Η Ελλάδα δεν ανήκει…πουθενά. Γιατί είναι η χώρα-κλειδί που συνδέει την Ανατολή με τη Δύση.
Η Ρωσία δεν συνορεύει με την Ελλάδα. Η Τουρκία συνορεύει. Η Ρωσία δεν αμφισβητεί την ελληνική κυριαρχία στο Αιγαίο ούτε απειλεί με «Γαλάζιες Πατρίδες». Η Τουρκία όμως το κάνει καθημερινά, με χάρτες, με δηλώσεις, με υπερπτήσεις και με στρατιωτική παρουσία.
Τα έθνη που αποτυγχάνουν να ιεραρχήσουν σωστά τις απειλές τους, συνήθως καταλήγουν να πληρώνουν το τίμημα της σύγχυσής τους με αίμα και εδάφη. Και η Ιστορία, δυστυχώς, δεν συγχωρεί εύκολα τα στρατηγικά λάθη. Ιδίως η ελληνική Ιστορία. Τα καταγράφει και τα διδάσκει στις επόμενες γενιές ως παραδείγματα προς αποφυγήν.
Η επιλογή να αντιμετωπίζεται η Ρωσία ως ο κύριος εχθρός, ενώ δίπλα μας αναπτύσσεται μια ολοένα πιο επιθετική και αναθεωρητική Τουρκία, δεν είναι απλώς λάθος προτεραιοτήτων. Είναι στρατηγική τύφλωση. Και η τύφλωση, όταν γίνεται πολιτική, οδηγεί αναπόφευκτα στην καταστροφή.
Κι αν η Τουρκία… χτυπήσει την Ελλάδα μιμούμενη τον Τραμπ που τσαλάκωσε το διεθνές δίκαιο;
Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει το μέλλον με βεβαιότητα παρά μόνο ο Θεός. Μπορεί, όμως, αυτός ο κάποιος, να θέτει ερωτήματα. Και το ερώτημα που αιωρείται πάνω από το Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο είναι απλό και τρομακτικό: Τι θα συμβεί αν μια μέρα η Άγκυρα αποφασίσει να δοκιμάσει τα όρια του διεθνούς συστήματος, ακριβώς όπως έκανε η Ουάσιγκτον όταν θεώρησε ότι τα συμφέροντά της το απαιτούσαν;
Οι Άγιοι Γέροντες, όλοι ανεξαιρέτως, μίλησαν για αυτόν τον πόλεμο. Μίλησαν για τον ελληνοτουρκικό πόλεμο ως τη θρυαλλίδα των μεγάλων γεγονότων που θα οδηγήσουν στην ανάκτηση της Πόλης. Δεν μίλησαν για διπλωματικές διευθετήσεις ούτε για «ήρεμα νερά». Μίλησαν για αίμα, για ανατροπές και για θεία επέμβαση που θα αλλάξει τον χάρτη. Οι ρήσεις τους δεν είναι πολιτικές αναλύσεις. Είναι προειδοποιήσεις και υποσχέσεις ταυτόχρονα.
Αν όμως ο Θεός… αλλάξει γνώμη; Αν αποφασίσει να μας αφήσει έρμαιο στα χέρια των Αγαρηνών γιατί αφεθήκαμε όλοι μας στην γλυκιά αλλά και σατανική αγκαλιά της αμαρτίας;
Τότε τι;
Πώς θα αντιδράσει η σημερινή Ελλάδα του μητσοτακισμού; Η κατεστραμμένη Ελλάδα που οι «πεφωτισμένοι» διαχειριστές της πούλησαν μπιρ παρά — για μια δεκάρα — στους ξένους και στα ξένα κεφάλαια; Η Ελλάδα που υπέγραψε μνημόνια φιλίας με τους Τούρκους και ύστερα στρογγυλοκάθισε επάνω τους σαν να επρόκειτο για εθνική επιτυχία;
Ο Μητσοτάκης και ο συρφετός του δεν ήρθαν στην εξουσία για να σώσουν την Ελλάδα. Ήρθαν για να ολοκληρώσουν την κατεδάφιση της παλιάς, ελληνικής Ελλάδας. Για να χτίσουν πάνω στα ερείπιά της μια άλλη Ελλάδα: Νεοταξική, νεοεποχίτικη, πολυπολιτισμική, μικρότερη, χωρίς το Αιγαίο, χωρίς ενδεχομένως τη Θράκη και σε λίγο καιρό χωρίς τη Μακεδονία. Μια Ελλάδα χωρίς Θεό, χωρίς στρατό άξιο του ονόματός του, χωρίς ενότητα, χωρίς εθνική συνείδηση. Και μια τέτοια Ελλάδα είναι ήδη χαμένη, πριν καν πέσει η πρώτη σφαίρα.
Οι λαοί που αναθέτουν την ασφάλειά τους αποκλειστικά σε τρίτους και ταυτόχρονα ξεπουλούν την ίδια τους την ψυχή, συνήθως ανακαλύπτουν αργά — και με οδυνηρό τρόπο — ότι η Ιστορία δεν προσφέρει εγγυήσεις. Προσφέρει μόνο μαθήματα. Και αυτά τα μαθήματα είναι πάντοτε ακριβά. Η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια να τα ξαναμάθει με τον ίδιο τρόπο. Όχι αυτή τη φορά.
«Πού πάμε;»
Πού πάμε, λοιπόν;
Η ειλικρινής απάντηση είναι ότι κανείς δεν γνωρίζει με απόλυτη βεβαιότητα. Βαδίζουμε προς έναν κόσμο πιο αβέβαιο, πιο σύνθετο και πιθανότατα πιο επικίνδυνο από εκείνον που γνωρίσαμε τις τελευταίες τρεις δεκαετίες. Οι βεβαιότητες του χθες καταρρέουν η μία μετά την άλλη. Οι αυτοκρατορίες αμφισβητούνται. Οι συμμαχίες αναδιαμορφώνονται. Οι κανόνες που θεωρούσαμε δεδομένους αποδεικνύονται προσωρινοί.
Μέσα σε αυτή τη θύελλα, η Ελλάδα καλείται να αποφασίσει ποια θέλει να είναι. Ένα κράτος που περιμένει τις εξελίξεις και ελπίζει ότι κάποιος άλλος θα το προστατεύσει; Ή ένα κράτος που προετοιμάζεται, που υπολογίζει, που ιεραρχεί σωστά τις απειλές του και ενεργεί με βάση τα δικά του ζωτικά συμφέροντα;
Διότι το μεγάλο ερώτημα δεν είναι αν η Αμερική εισέρχεται σε μια περίοδο ολικής παρακμής. Αυτό ήδη συμβαίνει. Το μεγάλο ερώτημα είναι αν η Ελλάδα διαθέτει τη βούληση, την πολιτική ωριμότητα και το στρατηγικό βάθος να προσαρμοστεί στον νέο κόσμο που γεννιέται μπροστά στα μάτια μας.
Οι αυτοκρατορίες δεν πεθαίνουν σε μία ημέρα. Πεθαίνουν πρώτα μέσα στο μυαλό των ανθρώπων που τις υπηρετούν και των λαών που τις εμπιστεύονται τυφλά. Και ίσως, αυτή ακριβώς τη στιγμή, να παρακολουθούμε την αρχή του τέλους μιας ολόκληρης εποχής.
Η Ελλάδα δεν κινδυνεύει επειδή αλλάζει ο κόσμος. Κινδυνεύει επειδή ο κόσμος αλλάζει και εκείνη αρνείται ακόμη να ξυπνήσει… Να μετανοήσει και να ξαναγίνει ο λαός του Θεού, ο λαός που κάποτε ζούσε για το θέλημα του Θεού ως αυτοκρατορία ελέω Θεού και ο Θεός τη προστάτευε για χίλια και κάτι χρόνια.
Η Ελλάδα θα πρέπει να ξαναγίνει η Ρωμιοσύνη. Να πετάξει τη κάπα του “ευρωπαίου” αιρετικού και απατεώνα και να φορέσει και πάλι το ένδυμα της αθάνατης Ρωμιοσύνης. Τότε, ακόμη κι αν δεν έχει στρατό και φουσάτα, θα κατακτήσει τα πάντα…ελέω Θεού!
Πύρινος Λόγιος
