Π. Ρέππας : Η εξαιρετικά επικίνδυνη και ύπουλη θεωρία του «πολέμου των τριών ημερών».

Υστερόγραφη εισαγωγή

   Συχνά οι φίλοι μου λένε, ότι πρέπει να γράφω σύντομα άρθρα, γιατί ο κόσμος δεν διαβάζει τα εκτεταμένα. Κι εγώ θα ήθελα να είχα πολλούς αναγνώστες, αλλά δεν θα ακολουθήσω κανόνες επιτυχίας, λες και είμαι πολιτευτής. Οι απόψεις μου δυστυχώς φαίνονται πολύ αιρετικές, αν και πρεσβεύω την απλή λογική και οι εξηγήσεις είναι αδύνατον να είναι σύντομες. Ιδιαίτερα μάλιστα για το θέμα που πραγματεύομαι σε αυτό κείμενο, βρίσκομαι απέναντι στο σύνολο όσων εκφράζουν δημόσια την γνώμη τους· δεξιών, αριστερών, κεντρώων, πολιτών, πολιτικών, στρατιωτικών και λοιπών ειδικών και δυστυχώς όχι μόνο των υποκριτών, αλλά και των έντιμων. Δεν είμαστε ακριβώς απέναντι βέβαια, γιατί κανείς δεν έχει εκφράσει γνώμη. Σαν να μην υπάρχει καν ζήτημα…

   Για την ελίτ το καταλαβαίνω. Εχουν αποφασίσει να μην βάλλουν κανένα όριο στον ραγιαδισμό. Αλλωστε έρποντες αναρριχήθηκαν και αν ακολουθήσουμε όλοι την συνταγή της επιτυχίας τους, δεν υπάρχει κίνδυνος πολέμου. Όμως όσο κι αν αλλοτριώνεται ταχύτατα ο λαός, όσο κι αν χειραγωγείται από το δημοσιογραφικό αληταριό, θα έλθει η στιγμή που θα πει «φτάνει». Κι αυτό αντί να μου δίνει χαρά και κουράγιο, με γεμίζει ανησυχία, γιατί μας ετοιμάζουν κάτι πολύ χειρότερο από την ραγιάδικη ξεφτίλα (χωρίς φυσικά να την αποφύγουμε κι αυτήν). Αν δεν θέλουμε να τα υποστούμε αυτά, το «φτάνει» πρέπει να το πούμε τώρα και να απαιτήσουμε πραγματική προετοιμασία.

   Δεν είναι κάτι που θα συμβεί πολύ σύντομα, γιατί πέρασε ο χρόνος που θα μπορούσε να το κάνει ο Ερντογάν. Δεν έχει πιά την όρεξη και το σθένος για μεγάλες περιπέτειες και ρίσκα και σε συνδυασμό με την δική μας υποχωρητικότητα ουσιαστικά μηδενίζονται οι πιθανότητες. Ωστόσο η αντίστροφη μέτρηση έχει αρχίσει γι αυτόν, όχι μόνο γιατί είναι η τελευταία θητεία του, αλλά και γιατί μπορεί να μην ολοκληρωθεί. Το βέβαιο είναι, ότι ο επόμενος που θα ανέλθει με το ίδιο επεκτατικό αφήγημα εις βάρος της Ελλάδας, δεν θα έχει τα περιθώρια να μείνει μόνο στα λόγια.

   Μάλλον έχουμε λίγο χρόνο λοιπόν, αλλά δεν θα αλλάξει τίποτα· αντίθετα θα χειροτερέψουν οι όροι, γιατί τρέχουμε πλέον στον κατήφορο. Θα προτιμούσα να μην είχαμε καθόλου χρόνο, αλλά να αλλάζαμε μυαλά, παρά να είχαμε δεκαετίες περιθώριο, που θα αφήσουμε ανεκμετάλλευτες και θα εκμαυλιστούμε ακόμη περισσότερο.

Ούτε βήμα πίσω

   Πήγα στρατό την δεκαετία του `80. Από τότε μας έλεγαν οι αξιωματικοί «Δυστυχώς πρέπει να ετοιμαζόμαστε για πόλεμο, γιατί θα γίνει κάποτε. Μπορεί να είναι μόνο τριών ημερών, αλλά θα γίνει». Σαν νέος δεν έδινα και μεγάλη σημασία σε αυτά, πολλώ δε μάλλον, που αυτό το «μπορεί» το έκανε να ακούγεται πολύ αθώο, μία απλή έκφραση.

   Φυσικά δεν υπήρχε τίποτα πονηρό από πλευράς αξιωματικών. Οι άνθρωποι αυτά μάθαιναν στις σχολές, στις μετεκπαιδεύσεις, στις ασκήσεις, αυτά έλεγαν. Δεν είναι εύκολο να αμφισβητήσεις τους δασκάλους σου, όταν μάλιστα αυτά που λένε, ακούγονται πολύ λογικά. Ούτε για εμένα ήταν εύκολο, παρότι εμένα δεν μου έκαναν πλύση εγκεφάλου. Πέρασαν δεκαετίες, μέχρι να συνειδητοποιήσω, ότι αυτή η έκφραση δεν ήταν «τρόπος του λέγειν», αλλά το πραγματικό αμυντικό μας δόγμα. Με τον καιρό κατάλαβα, ότι το ολέθριο αυτό δόγμα δεν είναι Ελληνικής έμπνευσης, αλλά ΑμερικανοΝΑΤΟϊκής. Και βέβαια δεν είναι αθώο λάθος, ούτε απλά πρόταξη των ΑμερικανοΝΑΤΟϊκών συμφερόντων, αλλά ύπουλη υπονόμευση της εθνικής μας ανεξαρτησίας και της εδαφικής μας ακεραιότητας.

   Το δόγμα αυτό μεταφράζεται στην αρχή «δεν παραχωρούμε ούτε μέτρο στον εχθρό», που ακούγεται και πολύ λογική, μετά από ότι πάθαμε στην Κύπρο και πολύ πατριωτική, ώστε να παρασύρει εύκολα και τους στρατιωτικούς και τον λαό.

   Κατ αρχήν να τονίσω, ότι η ίδια η γεωγραφία των συνόρων (από την μία ο Εβρος και από την άλλη οι ακτογραμμές των νησιών) επιβάλλει την πρώτη γραμμή άμυνας ακριβώς πάνω στην συνοριογραμμή, την οποία φυσικά δεν πρέπει να εγκαταλείψουμε έτσι εύκολα. [Θα καταλάβει στην πορεία ο αναγνώστης, γιατί ξεκίνησα με αυτήν την επισήμανση.] Το πρόβλημα είναι η φιλοσοφία αυτού του δόγματος σε συνδυασμό με τον Ευρωπαϊκό τρόπο πολέμου.

   Η φιλοσοφία αυτού του δόγματος είναι, ότι μετά από λίγες ημέρες (ή έστω λίγες εβδομάδες) εχθροπραξιών θα μπουν στην μέση οι «σύμμαχοι» και θα επιβάλλουν κατάπαυση του πυρός, για αυτό ακριβώς δεν πρέπει σε αυτό το διάστημα να έχουμε χάσει τίποτα, γιατί θα χαθεί οριστικά, όπως στην Κύπρο. Ακούγεται πολύ λογικό και πολύ πατριωτικό αυτό, αλλά στην πραγματικότητα είναι πονηριά και προδοσία. Το δόγμα μας έπρεπε να είναι: Κανένας πόλεμος δεν τελειώνει πριν την οριστική και αδιαμφισβήτητη νίκη μας. Μόνο για τέτοιο πόλεμο έπρεπε να προετοιμαζόμαστε· όχι για να κρατήσουμε τα σύνορα λίγες ημέρες όπως όπως και με οποιοδήποτε τίμημα, γιατί απλά με αυτήν την λογική πιθανότατα δεν θα το καταφέρουμε.

   Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει εκ των προτέρων την έκβαση ενός πολέμου λίγων ημερών. Αυτό όμως για το οποίο είμαι σίγουρος, είναι, ότι αν ακολουθήσουμε το «δικό» μου δόγμα, είναι βέβαιο, ότι τελικά θα νικήσουμε και θα επιβάλουμε εμείς τους όρους της ειρήνης, για να μην πω, δεν θα τολμήσουν καν να μας προκαλέσουν.

   Για ένα έθνος που έχει αξιοπρέπεια, αλλά και λογική, οι σύμμαχοι είναι το κάτι τις παραπάνω στην αμυντική προετοιμασία· δεν είναι η σανίδα σωτηρίας, που θα γαντζωθούμε, γιατί στην καλύτερη για εμάς περίπτωση θα γίνουν οι ίδιοι τύραννοι μας. Αυτό δεν έγινε κάθε φορά που μας «βοήθησαν»; Και βέβαια πάντα στο τέλος αποδεικνύονται φίλοι των Τούρκων κι όχι δικοί μας και πάντα τους βοηθάνε να κατοχυρώσουν, ότι μας άρπαξαν.

   Το κωμικοτραγικό είναι, ότι το ισχύον δόγμα ουσιαστικά αναγνωρίζει αυτήν την αλήθεια, γι αυτό μας λέει «παιδιά, πάσει θυσία μη χάσουμε ούτε μέτρο». Αυτή όμως η εξ αρχής απελπισμένη στάση, θα μας οδηγήσει σε καταστροφικά αποτελέσματα, γιατί τελικά έτσι θα χάσουμε και εδάφη μετά από λουτρό αίματος και τα τελευταία ίχνη της ανεξαρτησίας μας. Αυτή ακριβώς η αιματοχυσία θα μας οδηγήσει πάλι στην αγκαλιά των ανθελλήνων «συμμάχων» κι αυτό ακριβώς είναι το σατανικό τους σχέδιο.

Το καταχθόνιο σχέδιο

   Το σχέδιο τους έχει δύο εναλλακτικές ανάλογα με την στάση των Ελλήνων, καθώς και ο πολιτικός και ο στρατιωτικός κόσμος μας, αλλά και ο λαός έχει αποδεχτεί την απουσία της παραμικρής προετοιμασίας για μακρύ πόλεμο. 1) Το πιο πιθανό είναι να μην πέσει ντουφεκιά και οι Τούρκοι να αρκούνται σε σταδιακά επί μέρους οφέλη υπό τον διαρκή εκβιασμό και εκφοβισμό. Αυτό είναι το σενάριο, που προωθούν με κάθε τρόπο τα μεγάλα αφεντικά, γιατί είναι το πιο βολικό για τα συμφέροντα τους. Το σενάριο αυτό στηρίζεται στην διογκούμενη αλλοτρίωση των Ελλήνων και την ραγδαία σήψη της κοινωνικής ελίτ. 2) Επειδή όμως πάντα υπάρχει η περίπτωση να υπερισχύσει έστω προσωρινά το Ελληνικό φιλότιμο, μας ετοιμάζουν συστηματικά εδώ και πολλές δεκαετίες την συντριβή μας.

   Κατ αρχήν οι Τούρκοι ως επιτιθέμενοι έχουν το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού. Μάχες θα γίνουν σε όλο το μήκος των συνόρων, αλλά εκείνοι θα αποφασίσουν σε ποιο σημείο θα ρίξουν τις μεγαλύτερες και καλύτερες δυνάμεις τους για να σπάσουν την άμυνα μας. Επίσης εκτός από το συντριπτικό πληθυσμιακό πλεονέκτημα, εκτός από το ότι η ζωή των στρατιωτών τους είναι αναλώσιμη σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από ότι σε εμάς, θα χρησιμοποιήσουν στην πρώτη γραμμή τους ανεπιθύμητους, για να γίνουν εκείνοι κρέας για τις σφαίρες μας. Δηλαδή μόνοι μας θα σκοτώσουμε τους δυνητικούς φίλους μας στο εσωτερικό της Τουρκίας (Κούρδους, αντικαθεστωτικούς) χωρίς βέβαια να μπορούμε να κάνουμε και διαφορετικά κι εκείνοι επίσης δεν θα έχουν άλλη επιλογή επιβίωσης των εαυτών τους και των οικογενειών τους από το να μας πολεμήσουν.

   Ακόμα και σε κατά μέτωπο επίθεση λοιπόν οι Τούρκοι έχουν μεγάλες πιθανότητες να διασπάσουν σε ένα δύο σημεία την πρώτη γραμμή άμυνας. Πολλώ δε μάλλον που έχουν κι άλλες επιλογές. Στις Κυκλάδες, ας πούμε, δεν υπάρχει ούτε δίκαννο για κυνήγι. Ποια Ελληνική κυβέρνηση θα άντεχε να συνεχίσει τον πόλεμο, αν πέσουν στα χέρια των Τούρκων οι άμαχοι ενός δύο νησιών; Και γιατί ο αποβατικός στόλος της Σμύρνης να κατευθυνθεί ντε και καλά στην Χίο και στην Λέσβο και όχι στα παράλια της Ξάνθης και της Κομοτηνής, που θα βρουν και καλή υποδοχή; Δεν είναι και τόσο εύκολο βέβαια να φτάσουν μέχρι εκεί, αλλά μην ξεχνάμε, ότι και στα πλοία και στα αεροπλάνα έχουν την υπεροχή και φυσικά και το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού. [Μήπως και τώρα δεν φτάνουν μέχρι το Λαύριο και την Εύβοια, όταν το αποφασίσουν οι λαθροδιακινητές; Δεν είναι βέβαιο, ότι θα έλθουν μόνο με κλασσικά αποβατικά. Μπορούν να χρησιμοποιήσουν σμήνη πολύ μικρών ταχύπλοων και μπροστά από αυτά σμήνη θαλάσσιων ντρόουνς, για να γίνουν εκείνα στόχοι των πυρών μας.]

   Και όλα αυτά είναι τα σχετικά καλά σενάρια, γιατί η πραγματικότητα είναι πολύ πιο επικίνδυνη. Από πού κι ως που οι ιθύνοντες είναι σίγουροι, ότι θα έχουμε μόνο ανατολικά μέτωπα; Στα βόρεια μόνοι μας δημιουργήσαμε τρεις εχθρούς, που βέβαια δεν θα αφήσουν την ευκαιρία.

Υποχρεωτική παρένθεση

   Κατ αρχήν ο τρίτος βόρειος εχθρός υπάρχει, γιατί εμείς επιτρέψαμε να υπάρχει. Μπορούσαμε στα βόρεια να είχαμε δύο πιστούς φίλους και σύμμαχους και πιο βόρεια άλλους δύο (Σερβία, Μαυροβούνιο) και να ήμασταν εμείς ο συνδετικός κρίκος και η ηγέτιδα δύναμη της Βαλκανικής συμμαχίας. Δεν θα είχαμε απλά ήσυχο το κεφάλι προς τα βόρεια, αλλά μία πραγματικά αδελφική συμμαχία (που μπορούσε να επεκταθεί πολύ) και οι Τούρκοι, όχι μόνο δεν θα διανοούντο να μας προκαλέσουν, αλλά θα έφευγαν αντουφέκιστοι από την Κύπρο.

   Ας αρχίσουμε με τους Αλβανούς, η σχέση μας με τους οποίους μπορεί να αποβεί μοιραία, ενώ θα μπορούσε να αποδειχτεί σωτήρια και για τους δύο λαούς. Ο κομμουνισμός στην Αλβανία μας άφησε δύο εξαιρετικές παρακαταθήκες, που μόνοι μας πετάξαμε στα σκουπίδια. 1) Αποξένωσε τους Αλβανούς από το Ισλάμ. Την δεκαετία του `90 οι Μουσουλμάνοι όλου του κόσμου δεν τους θεωρούσαν καν ομόθρησκους. Οι Αλβανοί της Γιουγκοσλαβίας δεν ξέκοψαν εντελώς από την θρησκεία, γιατί ήταν λίγο πιο ελεύθερο το καθεστώς, αλλά αυτό δεν ήταν πρόβλημα και γιατί τότε δεν υπήρχαν καθόλου φανατικοί και γιατί θα υπερτερούσαν οι Αλβανοί του εθνικού κέντρου. 2) Οι κομμουνιστές δεν καλοδέχτηκαν τους Τσάμηδες που διώξαμε εμείς, γιατί είχαν συνεργαστεί με τους ιδεολογικούς τους εχθρούς. Ηταν δηλαδή απόβλητοι και στην Αλβανική κοινωνία. Τα παιδιά μάθαιναν, ότι οι Τσάμηδες είναι κάτι παλιογύφτοι, που «δεν είναι καν Αλβανοί». [Σήμερα χάρη στην βλακεία μας είναι οι «αδικημένοι ήρωες» του Αλβανικού εθνικισμού.]

   Ο λαός μας παρά το κόμπλεξ ανωτερότητας απέναντι στα «βλαχαδερά» φέρθηκε καλά στους Αλβανούς που ήλθαν εδώ και οι ίδιοι είδαν την διαφορά από τους Ιταλούς και τους άλλους Ευρωπαίους. Βέβαια παράπονα υπάρχουν εκατέρωθεν, γιατί κι εμείς υποστήκαμε όλους τους εγκληματίες της Αλβανίας, που βρήκαν εδώ εύκολο πεδίο δράσης. Στην αρχή μάλιστα που ήσαν απένταροι, οι περισσότεροι σχεδόν έγιναν περιστασιακά κλεφτοκοτάδες, αλλά αυτά δεν επηρέασαν την αφομοίωση τους στην Ελληνική κοινωνία.

   Όλα θα μπορούσαν να είχαν πάει εξαιρετικά, αν δεν είχαμε την κακή συνήθεια να επιλέγουμε ξενόδουλους ηγέτες. Οι Αλβανοί λίγο ήθελαν να πέσουν στην αγκαλιά μας και αυτό το λίγο ήταν η αναγνώριση των απαράγραπτων δικαιωμάτων τους στην ανατολική Αλβανία (Δημοκρατία της Ιλλυρίδας). Αυτό ήταν δύσκολο να γίνει το 2009, που την ανακήρυξε απελπισμένος πλέον ο Χαλίλι στο Τέτοβο. Η μεγάλη ευκαιρία για την συμμαχία των Βαλκανίων ήταν την δεκαετία του `90, αλλά ήδη από το `92 το είχαν αποφασίσει (να ιδρύσουν την Ιλλυρίδα) και μας περιμένανε οι Αλβανοί των Σκοπίων… Από τότε μπορούσε να λυθεί το Μακεδονικό εν τη γενέσει του, χωρίς να ρίξουμε ντουφεκιά εμείς. Αρκούσε μόνο να «κλείναμε πονηρά το μάτι» στους Αλβανούς και στους Βούλγαρους, που τότε δεν ήσαν στο ΝΑΤΟ και δεν είχαν υποχρέωση να πειθαρχήσουν πουθενά. Ετσι θα τσιμπάγαμε άκοπα και αναίμακτα το Μοναστήρι, την Γευγελή και γενικά την παραμεθόρια ζώνη μαζί με τους Ελληνες κατοίκους της. Βέβαια το μεγαλύτερο όφελος θα το είχαν οι Βούλγαροι και οι Αλβανοί, παίρνοντας όμως ότι τους ανήκει.

   Βεβαίως, έτσι θα βοηθούσαμε την «μεγάλη Βουλγαρία» και την «μεγάλη Αλβανία», αλλά γιατί είναι κακό να έχουμε δύο ισχυρούς αδελφικούς σύμμαχους στα βόρεια και είναι καλό να έχουμε τρείς εχθρούς;

   Και αυτό θα ήταν μόνο η αρχή αυτής της σχέσης και ταυτόχρονα η αρχή της επίλυσης της Αλβανοσερβικής έχθρας, καθώς θα τσίμπαγε και η Σερβία ένα μικρό μερίδιο, που επίσης της ανήκει. Αντίθετα με αυτά που λένε κάποιοι ηλίθιοι Αλβανοφάγοι, οι Σέρβοι και οι Αλβανοί πολλές φορές ήλθαν κοντά σε συμφωνία από μόνοι τους. Σκεφτείτε πόσο πιο εύκολο θα ήταν με την δική μας διαμεσολάβηση μετά την διάλυση των Σκοπίων και την δυναμική της Βαλκανικής συμμαχίας.

   Ο μόνος λόγος που οι Σέρβοι δεν θέλουν να δώσουν πολλά εδάφη στο Κοσσυφοπέδιο, είναι γιατί θέλουν να ρεφάρουν λίγο την ζημιά από την Βοσνία και την Κροατία. Η συμμαχία όμως θα μπορούσε να εγγυηθεί και να επιβάλει τα εθνικά τους δίκαια. [Τα ιστορικά ερείσματα των Σέρβων είναι υπαρκτά, αλλά ασθενέστερα από αυτά των Αλβανών. Εξάλλου έχουν αποδείξει, ότι δεν είναι αιθεροβάμονες και κατανοούν, ότι αυτό που έχει καθοριστική σημασία δεν είναι τα ιστορικά δικαιώματα, αλλά η σημερινή σύσταση του πληθυσμού.]

   Ακόμα και η Κροατία μπορούσε να ικανοποιηθεί με τα εδάφη της Ερζεγοβίνης (που δικαιούται και που είναι περισσότερα από τα λίγα που θα έχανε). Αλλά και οι Βόσνιοι θα έπρεπε να είναι ευχαριστημένοι, γιατί μαζί με τα εδάφη θα «έχαναν» ξένους και εχθρικούς πληθυσμούς και θα κέρδιζαν την εθνική ομοιογένεια και την εγγύηση ολόκληρης της συμμαχίας.

   Οσο για τους ψευτομακεδόνες, αργά ή γρήγορα θα καταλάβαιναν την πλάνη τους και θα γελούσαν, γιατί σε όποιο από τα τέσσερα κράτη κι αν έπεφτε το σπίτι τους, θα περνούσαν πολύ καλύτερα από σήμερα, γιατί θα ζούσαν μέσα σε μία ισχυρή συμμαχία, που δεν θα ήταν καθόλου εύκολο να την απομυζούν οι Ευρωπαίοι, οι Αμερικάνοι και οποιοσδήποτε άλλος.

   Αν μας έδιωχναν από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ χεστήκαμε, αλλά είμαι σίγουρος ότι δεν θα το έκαναν, γιατί οι ισχυροί σέβονται τους δυναμικούς παίκτες, όπως κάνουν με τον Ερντογάν. Στις κότες δεν αφήνουν περιθώριο ούτε να αναπνεύσουν.

   Τα εκτρώματα της «Μακεδονίας» και της Βοσνίας Ερζεγοβίνης είναι η βάση της Αμερικανογερμανικής ιμπεριαλιστικής πολιτικής στα Βαλκάνια. Το πράγμα χειροτέρεψε πολύ με την πολύ έξυπνη Τουρκική διείσδυση παντού και κυρίως στους Αλβανούς, που επανέφερε το Ισλάμ και μάλιστα στην Σουνιτική εκδοχή του, αντί της παραδοσιακής Βεκτατζήδικης. Γιατί; Γιατί συνδυάστηκε η «μεγάλη Αλβανία» με το Ισλάμ. Αφού δεν τους προσφέραμε εμείς αυτό που δικαιούνται με τους δικούς μας όρους, τους το προσφέρουν οι Τούρκοι με μοναδικό όρο η «μεγάλη Αλβανία» να περιλαμβάνει και Ελληνικά εδάφη και φυσικά να αντιμετωπίζονται ως εχθροί οι Βορειοηπειρώτες…

   Δικό μας κατόρθωμα είναι που γίνανε και εχθροί μας και (κάποιοι από αυτούς) Ισλαμιστές. Εμείς τα ξεπουλάμε όλα για μία προσωρινή καλοπέραση. Εμείς κάναμε δική μας «εθνική» πολιτική την ύπαρξη και την ακεραιότητα της ψευτομακεδονίας!!!!!!!!!!

   Προκειμένου να κάνουμε κακό στους Αλβανούς και στους Βούλγαρους (που δεν μας είχαν δώσει καμία αφορμή από τον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο)  δεν διστάσαμε να κάνουμε κακό και στον εαυτό μας αφήνοντας στην τύχη τους τους (κατά τον Γκλιγκόροφ) 100.000 Ελληνες των Σκοπίων. Αλλοι λένε πολύ περισσότερους και μάλλον δεν έχουν άδικο. Να προσθέσουμε, ότι δεν υπήρξαν ούτε σφαγές, ούτε εκδιώξεις. Απλά, βλέποντας την διαχρονική αδιαφορία του Ελληνικού κράτους γι αυτούς, προτιμούν να δηλώνουν «Μακεδόνες» και να αφομοιώνονται εθελοντικά.

   Και αυτό είναι το λιγότερο. Για να μειώσουμε τους Αλβανούς και τους Βούλγαρους, προστατέψαμε την εθνογένεση ανύπαρκτου έθνους, που από τις φασκιές διεκδικεί τα εδάφη μας και ήδη μας πήρε το όνομα!!!!!!!!!!!! Μας λένε οι Βούλγαροι «Ρε παιδιά, υπάρχει Μακεδονικό έθνος; Υπάρχει Μακεδονική γλώσσα;» κι εμείς τους απαντάμε «Βουλώστε το, γιατί μας φέρνετε σε δύσκολη θέση»!!!!!!!!!!!!!!! Πόσο παράδοξο θα ήταν λοιπόν, αν επωφεληθούν από τυχόν επίθεση της Τουρκίας εναντίον μας; Οσο κι αν μας πονάει, έχουμε καταλήξει παγκόσμιοι πρωταθλητές στον κρετινισμό. Γιατί να μας λυπηθούν; Θα ήταν εντελώς αφύσικο. Ο φυσικός νόμος λέει, ότι οι παρηκμασμένοι αφανίζονται.

   Πριν κλείσω αυτήν την μεγάλη παρένθεση, δύο λόγια για τις προοπτικές αυτής της υποθετικής συμμαχίας, που μπορούσε να συγκροτηθεί την δεκαετία του `90 αν εμείς δεν κοιμόμασταν τον ύπνο του ηλίθιου. Ηταν η δεκαετία της μεγάλης ευκαιρίας, όπου αναδυόταν ένας πολυπολικός κόσμος, χωρίς κανέναν παντοδύναμο παίκτη. Η συμμαχία μας δεν θα γινόταν ο ταραχοποιός, αλλά ο ειρηνοποιός της περιοχής. Η οικονομία των κρατών της θα βρισκόταν στα ιδεολογικά πλαίσια της ΕΕ και του ΝΑΤΟ (δηλαδή της ιδιωτικής οικονομίας) προστατεύοντας όμως τους λαούς της από την εισβολή και επιβολή αλλότριων κεφαλαίων.

   Μην ξεχνάμε, ότι πλην των Ελλήνων, όλοι οι άλλοι λαοί ήσαν μαθημένοι σε πολύ λίγα και στα μάτια τους η βελτίωση της ζωής τους χρόνο με τον χρόνο θα ήταν ιδανική εξέλιξη και όλα αυτά μαζί με την οριστική ειρήνευση των Βαλκανίων θα θεωρούσαν, ότι τα χρωστάνε στους Ελληνες, οι οποίοι θα κέρδιζαν μόνιμα την ηγετική θέση, αν είχαν την σύνεση να μην θεωρούν τους υπόλοιπους «βλαχαδερά» και αντικείμενα εκμετάλλευσης.

   Μετά από αυτά, σε ποια συμμαχία θα προτιμούσε να προσχωρήσει το 2003 η Ρουμανία; Στο ΝΑΤΟ (που θα ήταν από τους τελευταίους) ή σε εμάς (που θα ήταν το μεγαλύτερο σε έκταση και πληθυσμό κράτος); Βέβαια η Κροατία και η Βοσνία μάλλον θα προτιμούσαν την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, αλλά μικρή η απώλεια, αφού μάλιστα θα μπορούσαμε να έχουμε προσθήκες και εκτός Βαλκανίων (Αρμενία, Κύπρος- ακόμα και η Αμπχαζία και Νότια Οσσετία θα μπορούσαν να είχαν προστεθεί τότε και ίσως και με την συναίνεση της Ρωσίας). Αργότερα (μετά το 2014 και την υφαρπαγή της εξουσίας στο Κίεβο από τους φιλοδυτικούς) μπορούσε να γίνει η προσθήκη της Μολδαβίας ως ανεξάρτητου κράτους, αποδίδοντας την Υπερδνειστερία στους Ρώσους, για να έχουμε καλές σχέσεις και με αυτούς. Είμαι μάλιστα σίγουρος, ότι οι Ρώσοι θα προτιμούσαν να μην φύγει η Υπερδνειστερία από την Μολδαβία, αλλά απλά να έχει απόλυτη αυτονομία, γιατί έτσι θα είχαν καλύτερη σχέση με την Βαλκανική συμμαχία. Ετσι θα μπορούσε η δική μας συμμαχία να παίζει το παιχνίδι που παίζει τώρα ο Ερντογάν ανάμεσα στις δύο υπερδυνάμεις, αλλά με πολύ πιο ηθικούς όρους και όλες οι μεγάλες δυνάμεις θα τρελαίνονταν, ποιος θα τα πάει καλύτερα με εμάς. Αλλά και οι λαοί της περιοχής σε εμάς θα προσέτρεχαν, για να αποτινάξουν τα δεσμά τους. Πιστεύει κανείς, ότι αυτή η συμμαχία θα χρειαζόταν να κάνει πόλεμο για να ανακτήσει την Κύπρο; Θα τολμούσε η Τουρκία να επιμείνει στην κατοχή;

   Θέλω να τονίσω ξανά, ότι είμαι σίγουρος, ότι όχι μόνο δεν θα μας έδιωχναν από ΕΕ και ΝΑΤΟ, αλλά θα γινόμασταν ο περιζήτητος εταίρος, που δικαιούται να έχει ανεξάρτητη πορεία, όπου επιλέγει. Μήπως θα ήμασταν η πρώτη εξαίρεση; Η Βρετανία δεν ήταν μέλος της ΕΕ και του ΝΑΤΟ και ταυτόχρονα η ηγέτιδα χώρα στην Βρετανική Κοινοπολιτεία; [Δεν μιλάμε για ασήμαντες αποικίες, αλλά για κράτη όπως ο Καναδάς, η Αυστραλία, η Νέα Ζηλανδία, η σχέση της με τα οποία της έδινε ακόμη μεγαλύτερη δύναμη στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ. Πολλώ δε μάλλον που εμείς μπορούσαμε να κρατάμε για πολλά χρόνια την συμμαχία μας άτυπη, αλλά πολύ πιο ουσιαστική από τις παραπάνω ενώσεις κρατών.]

Μαθαίνοντας από τους καλύτερους

   Μετά την φιλοσοφία του ισχύοντος δόγματος, ας δούμε και τον Ευρωπαϊκό τρόπο πολέμου, που μας έχουν φυτέψει.

   Μελετώντας τον κλεφταρματολικό πόλεμο, ανακάλυψα και τα μοναδικής αξίας χαρακτηριστικά αυτών των πολεμιστών. Πρώτα απ όλα ο σεβασμός της ζωής του στρατιώτη, όπως και γενικότερα ο σεβασμός της ζωής· της ζωής των αμάχων, ακόμα και των εχθρών. Ο καπετάνιος δεν μπορούσε να έχει στρατιώτες, αν δεν μέτραγε την ζωή τους τόσο στην μάχη, όσο και γενικότερα, καθώς ο στρατιώτης έμενε αν ήθελε και όσο ήθελε με τον καπετάνιο.

   Αυτοί οι όροι διαμόρφωσαν τους ανυπέρβλητης αξίας στρατιωτικούς αρχηγούς του 1821. Διαμόρφωσαν επίσης και τις τακτικές τους, που δεν ήταν ακριβώς «ανταρτοπόλεμος», αλλά θα έλεγα πόλεμος σοφών πολεμιστών. Δεν στέκονταν σε πυκνές παρατάξεις, όπως οι Ευρωπαϊκοί στρατοί, όπου είναι αδύνατον να αστοχήσει όποιος τους πυροβολεί. Εκμεταλλεύονταν την διαμόρφωση του εδάφους όσο κανένας άλλος στρατός της εποχής τους και με μία διαρκή κινητικότητα, πάντα απλωμένοι για να μην δίνουν στόχο και να μην περικυκλώνονται εύκολα, εξουθένωναν τον εχθρό με τις καλοζυγιασμένες κινήσεις τους. Δεν είχαν σε ντροπή να οπισθοχωρήσουν σε οχυρότερες θέσεις, χωρίς να γυρνάνε την πλάτη στον εχθρό. Πολλές φορές αυτές ακριβώς οι οπισθοχωρήσεις έδωσαν και την νίκη.

   Οι όροι αυτοί διαμόρφωσαν και την αξία των κλεφταρματωλών στρατιωτών, που αργότερα έγιναν πολύτιμοι υπαξιωματικοί και κατώτεροι αξιωματικοί του επαναστατικού στρατού. Κανένας δεν γινόταν κλεφταρματωλός, αν δεν ήταν άξιος γι αυτό. Και οι σχέσεις καπεταναίων και στρατιωτών ήταν σχέσεις αγάπης, εμπιστοσύνης και αλληλοσεβασμού, αντίθετα με τους Ευρωπαϊκούς στρατούς, που οι στρατιώτες μισούσαν και φοβόντουσαν τους αξιωματικούς και οι αξιωματικοί περιφρονούσαν τους στρατιώτες τους και την ζωή τους.

   Η τεράστια υπεροχή του Ελληνικού τρόπου φάνηκε στην καταστροφή του Πέτα, παρότι για τους φιλέλληνες δεν υπήρχε το παραπάνω μειονέκτημα του μίσους στρατιωτών και αξιωματικών. Οι φιλέλληνες ήσαν όλοι εθελοντές και οι περισσότεροι επαγγελματίες στρατιωτικοί, αλλά δυστυχώς γι αυτούς πολέμησαν Ευρωπαϊκά, δηλαδή σε ανυποχώρητη πυκνή παράταξη, που πάντα αποδεκατίζεται ηρωικά…

   Οι κλεφταρματολοί προετοιμάζονταν για μάχη εκ του συστάδην και ήσαν πολύ καλοί και σε αυτήν, αλλά την απέφευγαν, γιατί οι μάχες αυτές έχουν μεγάλες απώλειες. Δεν έφταναν εκεί παρά μόνο αν έκαναν τον απόλυτο αιφνιδιασμό, ή αν είχαν καταπονήσει τόσο τον εχθρό, που ήταν πιά εύκολο. Γι αυτό τόσο λίγοι νικούσαν τόσους πολλούς. Η τακτική τους στηριζόταν στην ευθυβολία και την πάντα ψύχραιμη αντιμετώπιση της κατάστασης. Ποτέ δεν γίνονταν μπουλούκι· καθένας ήξερε τι ακριβώς έπρεπε να κάνει κάθε στιγμή και δεν χρειαζόταν οδηγίες, πολύ περισσότερο απειλές και φοβέρες.

   Αντίθετα· οι Ευρωπαίοι παρότι αργότερα τα όπλα άλλαξαν (οπισθογεμή, κρουσιφλεγείς οβίδες, πολυβόλα) και σταδιακά εγκατέλειψαν τις πυκνές παρατάξεις των Ναπολεόντειων πολέμων, δεν εγκατέλειψαν ποτέ την λογική του ανθρωποσφαγείου. Οι στρατιώτες παρέμειναν εξίσου αναλώσιμοι, παρότι συνήθως μοιράζονταν την τύχη τους και οι κατώτεροι αξιωματικοί.

   Εν τέλει η διαφορά του τακτικού (Ευρωπαϊκού) πολέμου με τον κλεφταρματολικό (Ελληνικό) μπορεί να συνοψιστεί στο εξής: Ο κλεφταρματολός σε μία μάχη αλλάζει 5-10 θέσεις και στο τέλος ή νικάει, ή φεύγει αλώβητος, ενώ στον τακτικό –Ευρωπαϊκό τρόπο μία θέση μάχης καταπίνει διαδοχικά 5-10-100 στρατιώτες, για να κρατηθεί και στο τέλος είτε ηττηθούν, είτε νικήσουν, δεν ζουν για να το δουν…

   Το νεοελληνικό κράτος αντί να εξελίξει και να οργανώσει σωστά τον δικό μας τρόπο πολέμου, μια και ζούσαν μετά την επανάσταση αρκετοί πρώην κλεφταρματολοί, επέλεξε τον Ευρωπαϊκό τρόπο, έχοντας μέχρι τον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο ως πρότυπο τον Γαλλικό στρατό. Να σημειώσουμε, ότι αυτός ο στρατός ξεφτιλίστηκε στην Ρωσία, στην Λειψία στο Βατερλό, στον Γαλλογερμανικό πόλεμο το 1870, στον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο, στο Βιετνάμ και σε πολλές άλλες αναμετρήσεις. Παρόλα αυτά οι Γάλλοι εκπαίδευαν εμάς!!!!!!!!!!!! [Επίσης να σημειώσουμε, ότι τον δικό μας τρόπο χρησιμοποιούν σε μεγάλο βαθμό οι σύγχρονοι κομάντος. Ημασταν δηλαδή πάνω από έναν αιώνα μπροστά από τους «εκπαιδευτές» μας…] Τι έμαθαν οι αξιωματικοί του νεοελληνικού κράτους από τέτοιους εκπαιδευτές; Εκαναν θρησκεία τους το «πάσει θυσία»… Λες και μιλάμε για μπεκατσίνια… [Και στο τέλος, αφού πρώτα χυθεί πολύ αίμα, το «πάσει θυσία» γίνεται «τρεχάτε ποδαράκια μου»…]

   Ενας ολόκληρος μηχανισμός προπαγάνδας στήθηκε και γάνωνε τα κεφάλια του λαού και του στρατού με την επιδίωξη του «ηρωικού θανάτου». Πόσο βολικό για τους χθόνιους εχθρούς του έθνους να βγαίνουν γρήγορα από την μέση οι καλύτεροι στρατιώτες μας… Η ιστορία μας έχει αμέτρητες στρατιωτικές νίκες, που δείχνουν τις ικανότητες των Ελλήνων πολεμιστών και των αρχηγών τους, που αναδείχτηκαν μέσα από τους πολέμους, αλλά η ύπουλη προπαγάνδα παρουσίαζε ως μεγάλο κατόρθωμα την ξεροκεφαλιά του Λεωνίδα, του Αθανάσιου Διάκου και του Παπαφλέσσα, οι οποίοι δήθεν έδωσαν χρόνο και κουράγιο σε άλλους. Φυσικά δεν έχω τίποτα εναντίον του Διάκου και του Λεωνίδα· αντίθετα εκτιμώ απεριόριστα την λεβεντιά με την οποία όδευσαν στον θάνατο και φυσικά σε αυτούς τους συγχωρώ τα ανθρώπινα λάθη τους. Δεν μπορώ όμως να συγχωρήσω εκείνους που τα εκμεταλλεύτηκαν και τα έκαναν λάβαρα του νέου πνεύματος του στρατού μας. Ούτε θα έκανα κριτική στα λάθη τους μετά από αιώνες, αν δεν έβλεπα κάποιους να μας οδηγούν δόλια και ύπουλα στα ίδια λάθη.

   Τι χρόνο έδωσαν; Και τι κουράγιο, αφού χάθηκαν τόσοι άξιοι πολεμιστές για το τίποτα; Και στις τρεις περιπτώσεις μπορούσαν και να καθυστερήσουν, να φθείρουν και να αποκαρδιώσουν τον εχθρό και να γλιτώσουν. Επίσης είναι γνωστό, ότι και στις τρεις περιπτώσεις δεν ακολούθησε πνεύμα αυτοθυσίας, αλλά πανικού. Η ανάγνωση των γεγονότων το αποδεικνύει αυτό.

   Ας πάρουμε την περίπτωση του Διάκου. Λίγες ημέρες μετά, ο Οδυσσέας έκανε μία φαινομενικά ακόμα μεγαλύτερη «αποκοτιά». Κλείστηκε στο χάνι στην μέση πεδιάδας (οροπεδίου). 117 μόνο απέναντι σε χιλιάδες. Όχι μόνο είχε ελάχιστους νεκρούς, γιατί πολεμούσαν οχυρωμένοι, αλλά την νύχτα διέφυγε περνώντας μέσα από τις γραμμές των τουρκαλβανών χωρίς να χάσει ούτε έναν!!!!!!!! [Αν έμενε, θα την πάταγε, γιατί την άλλη μέρα θα έφερναν κανόνια.] Αυτό ήταν όντως σοκ για τον Ομέρ Βρυώνη μετά την εύκολη νίκη επί του Διάκου. Και πράγματι έβαλε φρένο στην προέλαση του και έδωσε χρόνο στους άμαχους των γύρω χωριών να φύγουν στα ορεινά.

   Το να κρατήσεις προσωρινά μία δύσκολη θέση, αν υπάρχει ανώτερος λόγος όπως η διαφυγή των αμάχων, δεν είναι αποκοτιά, αν έχεις στο μυαλό τρόπο διαφυγής. Γι αυτό η στρατιωτική αξία του Οδυσσέα ήταν απείρως μεγαλύτερη, καθώς είχε διδαχτεί από τους καλύτερους μαστόρους του πολέμου. Ηταν κλεφταρματολός, όχι ένας Δον Κιχώτης που επιζητούσε έναν ηρωικό θάνατο.

   Και αν το ήθελε τόσο πολύ ο Διάκος, ας το έκανε μόνος του. Τα θεμέλια της ήττας τα έβαλε μόνος του, που δεν άκουγε τον Δυοβουνιώτη και επέβαλε την διάσπαση του στρατού σε πολλά τμήματα σε ανοχύρωτο πεδινό (και αλλού σχεδόν πεδινό) έδαφος. Ο έμπειρος Βρυώνης είδε την χαζομάρα των Ελλήνων και παρά την φυσική διστακτικότητα του έσπευσε στην σίγουρη νίκη, χωρίς να περιμένει τον κύριο όγκο του στρατού υπό τον αντίζηλο του Κιοσσέ Μεχμέτ και φυσικά δικαιώθηκε.

   Η ύπουλη ιστοριογραφική προπαγάνδα δεν δίστασε να υπαινιχθεί ευθύνες του Δυοβουνιώτη, του μεγάλου Νέστορα των κλεφταρματολών, που και έκανε τις σωστές υποδείξεις και κατέλαβε οχυρή θέση, που μπορούσε να υποστηρίξει την υποχώρηση του Διάκου, αν αυτός δεν αποφάσιζε μέχρι τελευταίας στιγμής την αυτοκτονία και λίγους μήνες μετά εμπνεύστηκε και καθοδήγησε την τεράστια νίκη των Βασιλικών. Πόσοι Ελληνες γνωρίζουν αυτόν τον θρίαμβο των Ελληνικών όπλων και πόσοι πιπιλάνε άμυαλα και άκριτα την πανωλεθρία της Αλαμάνας; Γιατί; Γιατί έτσι ήθελε αυτή η εθνοκτόνα προπαγάνδα του «ηρωικού θανάτου».

   Ποιες ήταν οι συνέπειες του να παριστάνει ο Διάκος τον στρατηγό; Εκτός από τον θάνατο 200 καλών πολεμιστών, λαβώθηκε βαριά και ο φιλότιμος Πανουργιάς, που ουσιαστικά αποσύρθηκε από την ενεργό δράση. Πάνω απ όλα χάσαμε το αίσθημα του αήττητου και δύο πολύ καλούς και γενναίους αξιωματικούς του Διάκου, που θα είχαν ωφελήσει πολύ την πατρίδα, αν δεν σπαταλιόταν τόσο άδικα η ζωή τους· τον Καλύβα και τον Μπακογιάννη. Ηδη από την διάταξη και την διασπορά των δυνάμεων ήσαν καταδικασμένοι, αλλά η ευσυνειδησία τους τους καταδίκασε περισσότερο, γιατί όπως είδαμε και στο χάνι της Γραβιάς και σε πάρα πολλές άλλες περιπτώσεις, που δεν μπορώ να αφηγηθώ εδώ, δεν ήταν αδύνατη η διαφυγή τους· θαύματα γίνονται από τέτοιους πολεμιστές.

   Ησαν οι αρχηγοί των 200 που κράταγαν την γέφυρα της Αλαμάνας. Καθώς οι άλλοι φοβόντουσαν, έπιασαν με δύο μόνο στρατιώτες ένα χάνι πριν την γέφυρα κι από κει αντιμετώπιζαν με επιτυχία εκατοντάδες εχθρούς. Βέβαια τα βόλια τέλειωναν, οι άλλοι πίσω από την γέφυρα λάκιζαν, ή θερίζονταν και η έξοδος ήταν μονόδρομος. Δεν ήταν μονόδρομος όμως η κατεύθυνση και ο στόχος της εξόδου, που λογικά θα έπρεπε να ήταν η επιδίωξη επιβίωσης. Δυστυχώς όμως ο Διάκος έμεινε μόνος ζωντανός ανάμεσα στους συμπολεμιστές του στην θέση που βρέθηκε και τον πιάσανε οι τουρκαλβανοί. Κι όταν πέρασε δεμένος μπροστά από το χάνι, από το οποίο οι τέσσερις ήρωες συνέχιζαν να θερίζουν τους εχθρούς, φώναξε «Μπακογιάννη, Καλύβα δέκα χιλιάδες με κρατάνε». Τότε τα τέσσερα αυτά λιοντάρια βγήκαν από το χάνι με τα σπαθιά στα χέρια, απέναντι σε εκατοντάδες ντουφέκια, που διαρκώς πλήθαιναν και γίνονταν χιλιάδες, για να σώσουν τον αρχηγό τους.

   Τουλάχιστον, αν μιλάμε για την μάχη της Αλαμάνας, ας μνημονεύουμε πρώτα τους αψεγάδιαστους ήρωες και μετά τον ιδανικό αυτόχειρα, που πήρε τόσους άξιους συντρόφους του στον λαιμό του. Δεν αμφισβητώ την γενναιότητα του· δεν θα μπορούσε να είχε τόσους και τέτοιους στρατιώτες, αν δεν ήταν γενναίος. Ούτε τον καλό χαρακτήρα του. Όμως η κρίση του ήταν πολύ θολωμένη. Η ανόητη κόντρα του με τον Ανδρούτσο επεκτάθηκε και προς τον Δυοβουνιώτη την χειρότερη στιγμή. Η ατυχία του να μείνει μόνος ζωντανός, δεν ήταν μόνο απόφαση του Βρυώνη· ήταν και η τιμωρία του για την ασέβεια του στους κλεφταρματολικούς κανόνες του πολέμου, αλλά και στους πολύ εμπειρότερους και καταξιωμένους από την δράση τους καπεταναίους. Και πρόσθετη τιμωρία η στιγμιαία ανθρώπινη αδυναμία του, που οδήγησε στον θάνατο τους τέσσερις τελευταίους συντρόφους του.

   Για να καταλάβει κανείς την αφέλεια και την ξεροκεφαλιά του Διάκου, οι δυνάμεις δεν διασπάστηκαν, επειδή όπως πολλοί νομίζουν, προσπάθησαν να αντιμετωπίσουν τον εχθρό στον Σπερχειό. Μόνο το σώμα των Καλύβα Μπακογιάννη τοποθετήθηκε στην γέφυρα της Αλαμάνας. Όλα τα άλλα σώματα, συμπεριλαμβανομένου του ίδιου του Διάκου, πήραν θέσεις χιλιόμετρα πίσω από το ποτάμι! Και ο εχθρός δεν επέπεσε από τα βόρεια, αλλά από τα δυτικά, αφού είχε περάσει το ποτάμι από ημερών και είχε καταλάβει την Υπάτη!!!! Αυτό το ήξεραν, γι αυτό είχε προηγηθεί η σύσκεψη στους Κομποτάδες, όπου ο σοφός Δυοβουνιώτης πρότεινε να τον αντιμετωπίσουν όλοι μαζί οι 1.500, που σίγουρα θα νικούσαν τους 4.800 του Βρυώνη. Αντ αυτού διαιρέθηκαν σε 8 κύριες και αρκετές μικρότερες θέσεις, που αντιμετώπισαν όλες το σύνολο του εχθρού διαδοχικά!!!!!!!!!! Δηλαδή σε όλα τα σημεία 100-300 δικοί μας αντιμετώπισαν 4.800 (μεταξύ των οποίων 800 ιππείς) ανοχύρωτοι σε πεδινά, ή σχεδόν πεδινά εδάφη!!!!!!

   Ξεκινώντας από τα δυτικά ο Βρυώνης, τελευταίοι έμειναν οι υπερασπιστές των θέσεων της Δαμάστας (3 τουλάχιστον θέσεις) και της Αλαμάνας, στους οποίους οι Αλβανοί επιτέθηκαν διαδοχικά, αλλά με ελάχιστη διαφορά χρόνου. Ταυτόχρονα, από ότι καταλαβαίνω από τον συνδυασμό των περιγραφών, κατέφθασε και ο Κιοσσέ Μεχμέτ από τα βόρεια, γι αυτό οι Καλύβας Μπακογιάννης κατέλαβαν το χάνι. Τότε προφανώς ο Διάκος κατάλαβε το λάθος του, αλλά η ακεραιότητα του χαρακτήρα του δεν του επέτρεψε να φύγει, όπως τον παρακαλούσε ο Μπούσγος και να εγκαταλείψει τους συντρόφους του στην Αλαμάνα. Κινήθηκε με λίγους με τεράστια γενναιότητα προς τα εκεί, αλλά όπως ήταν φυσικό δεν τα κατάφερε.

   Δεν του έλειπαν τα ηθικά χαρίσματα λοιπόν. Οσο για το «δέκα χιλιάδες με κρατούνε» θα μπορούσε να ερμηνευτεί «μην προσπαθήσετε να με σώσετε». Όμως κανένας ιστορικός, ούτε οι ίδιοι οι σύντροφοι του το ερμήνεψαν έτσι… Θα μπορούσαν να είχαν κινηθεί προς τον (τότε) βάλτο των εκβολών του Σπερχειού με καλές πιθανότητες να σωθούν.

   Να προσθέσω επίσης, ότι ο πληθυσμός των πεδινών χωριών της περιοχής είχε ήδη φύγει. Προς τι λοιπόν η κατάληψη αυτής της θέσης και μάλιστα η επιμονή, αφού ο εχθρός ερχόταν από τα δυτικά έχοντας περάσει προ πολλού το ποτάμι; Μάλιστα κάποιοι λένε, ότι το γεφύρι ήταν ξύλινο, άρα μπορούσαν να το κάψουν. Αλλά και πέτρινο να ήταν, μπορούσαν να το ανατινάξουν. Κι αφού δεν έγινε ούτε αυτό, έπρεπε να ανακαλέσει το απόσπασμα της Αλαμάνας, αμέσως μόλις είδε ότι κατεβλήθησαν ο Πανουργιάς και ο Τράκας και οι εχθροί έρχονται όλοι μαζί εναντίον τους. Είχε οπτική επαφή και προς αυτό το μέτωπο, αλλά και προς τον Κιοσσέ Μεχμέτ, που κατέβαινε, δηλαδή 10.000 εναντίων 500 κι αυτών διασπασμένων στην πεδιάδα… Αλογα είχε, όπως μαρτυρούν οι περιγραφές της μάχης, άρα μπορούσε να ειδοποιήσει έγκαιρα το απόσπασμα της Αλαμάνας σε λίγα λεπτά (1 χιλιόμετρο δρόμος).

   Οσο για τον δεύτερο πολυδιαφημισμένο αυτόχειρα της επανάστασης, θέλησε να εξιλεωθεί για τις πάμπολλες αμαρτίες του, αλλά και γι αυτόν ισχύει το ίδιο· γιατί πήρε στον λαιμό του κι άλλους πολύτιμους πολεμιστές; Εξοργιστικός μέχρι το τέλος, του κακοφάνηκε, που ο έμπειρος και ικανός αδελφός του Νικήτας Φλέσσας αρνήθηκε την άσκοπη αυτοκτονία και τον καταχέρισε στο πικρόχολο γράμμα του. Δεν φτάνει που παρέσυρε τα` αδέλφια του στο σκυλολόι του Κωλέττη (πράγμα που δεν θα είχε συμβεί χωρίς αυτόν και από την κλεφταρματολική νοοτροπία του Νικήτα και από την συγγένεια του με τον Νικηταρά) τους ήθελε μαζί του και στον θάνατο, για να παραστήσει τον άξιο αρχηγό.

   Κι ενώ υπήρξαν πράγματι πολλές περιπτώσεις αυτοθυσίας όπως του Αναγνώστη Στριφτόμπολα, του Χαράλαμπου Βιλαέτη, του Γεώργιου Γιαννιά, του Αθανάσιου Καρπενησιώτη, του Θανάση Μπότσαρη (ξάδελφου του Μάρκου) και αρκετών άλλων, η προπαγανδιστική ιστοριογραφία προτίμησε να προβάλει μόνο εκείνες τις εντελώς άσκοπες θυσίες. Γιατί αυτή η μεροληψία; Γιατί οι παραπάνω ήρωες θυσιάστηκαν για να σώσουν άμαχους, ή συμπολεμιστές. [Όπως είδαμε κι ο Διάκος αυτό έκανε στο τέλος, αφού όμως πρώτα είχε καταδικάσει με την αφέλεια του τους συντρόφους που προσπάθησε να σώσει, χαλαλίζοντας έτσι επιπλέον και την ζωή των 48, που ακολούθησαν μέχρι τέλους.] Ολοι οι παραπάνω, που έμειναν σε δεύτερη μοίρα από την προπαγανδιστική ιστοριογραφία, θυσιάστηκαν χωρίς να κάνουν κανένα λάθος. Μόνο οι δύο τελευταίοι το έκαναν για λόγους τιμής, αλλά δεν πήραν κανέναν άλλο στον λαιμό τους· αντίθετα βοήθησαν στην διάσωση έστω ελάχιστων συντρόφων τους.

   Αυτά όμως δεν βολεύουν το πνεύμα των καθοδηγητών του λαού και του στρατού του νέου Ελληνικού κράτους, που προπαγανδίζουν συστηματικά την άσκοπη αυτοθυσία, το πρότυπο του απερίσκεπτου ήρωα, που απλά «πεθαίνει για την πατρίδα», χωρίς να σκέφτεται, ότι έτσι στερεί τον εαυτό του από την πατρίδα. Την θέση του μυαλωμένου πολεμιστή, που θυσιάζεται μόνο αν δεν γίνεται αλλιώς, έπρεπε να πάρει ο ατρόμητος πολεμιστής, που δεν κάνει βήμα πίσω και αυτό όχι γιατί ήθελαν να φτιάξουν έναν σπουδαίο στρατό, αλλά ακριβώς το αντίθετο· ήθελαν να μας γίνει συνείδηση να σκοτωνόμαστε για το τίποτα, ακριβώς για να στερούμαστε πάντα τους καλύτερους πολεμιστές μας.

   Πριν περάσουμε όμως σε αυτό το νέο πνεύμα, με το οποίο μπολιάστηκε ο στρατός μας, ας δούμε και την τρίτη πολυδιαφημισμένη μαζική αυτοκτονία από την ξεροκεφαλιά του αρχηγού. Όταν οι υπερασπιστές των Θερμοπυλών διαπίστωσαν, ότι κυκλώνονται, είχαν όλον τον χρόνο που χρειάζονταν για να φύγουν. Επίσης είχαν ήδη κατανικήσει τον στρατό του Ξέρξη. Είχαν ήδη δρέψει τις δάφνες της δόξας. Η αυτοκτονική απόφαση του Λεωνίδα μετέτρεψε την νίκη σε πλήρη εξόντωση των νικητών. Με αυτήν την ποιότητα στρατιωτών μπορούσε να είχε νικήσει τον Ξέρξη άλλες 3-4 φορές μέχρι να φτάσει στην Αθήνα, όχι σε αποφασιστικές μάχες, αλλά φθείροντας τον χωρίς απώλειες για εμάς και δίνοντας έτσι πολύ περισσότερο χρόνο, σε όσους τον χρειάζονταν. Μήπως η νίκη είναι λιγότερο ένδοξη από την αυτοθυσία, ή δίνει λιγότερο κουράγιο στον λαό και στον στρατό για να συνεχίσει τον αγώνα; Δίνει κουράγιο να χάνονται άσκοπα οι καλύτεροι στρατιώτες;

   Κι όμως αυτός ο παραλογισμός της άσκοπης θυσίας έγινε η θρησκεία του νεοελληνικού στρατού. Το άκρον άωτον αυτού του παραλογισμού εφαρμόστηκε στους ατρόμητους τσολιάδες. Δεν λέω φυσικά, ότι υπάρχει πόλεμος χωρίς απώλειες, ή νίκες εντελώς αναίμακτες, αλλά το να στέλνεις τους στρατιώτες σου κατευθείαν στον θάνατο, εγώ αυτό δεν το λέω πολεμική τακτική, το λέω τακτική του χασάπη. Και ο χασάπης δεν ήταν ο εχθρός· ήταν ο «στρατηγός».

   Χασάπηδες εκπαιδευμένοι από τους … Γάλλους θυσίαζαν χωρίς δισταγμό εκατόμβες τσολιάδων στον Μολώχ του «ηρωικού πολέμου»… Μόνιμη τακτική τους η κατά μέτωπο επίθεση απέναντι σε οχυρωμένα πολυβόλα!!!!!!!!! Αδιαφορούσαν που σε κάθε μάχη έχαναν το 30% των καλύτερων πολεμιστών του έθνους. Όπως δείχνουν αυτά που λέω παρακάτω, μάλλον αυτός ήταν ο στόχος τους και όχι απλά αποτέλεσμα της ανικανότητας τους. Η προπαγάνδα «δικαιολογεί» αυτές τις απώλειες ως την απαραίτητη θυσία αίματος για να επιτευχθούν οι εθνικοί στόχοι, ενώ στην πραγματικότητα δεν ήσαν μόνο αχρείαστες, αλλά αυτές ακριβώς έκαναν πιο δύσκολο τον δρόμο της εθνικής ολοκλήρωσης (που δεν ήλθε ποτέ τελικά).

   Ηλθε όμως κάποτε το πλήρωμα του χρόνου να διαψευστούν στην πράξη όλα αυτά. Πριν όμως από αυτό να σημειώσω, ότι η Αυλή και οι ψευτοστρατηγοί της ήσαν διπλά προδότες, όχι μόνο γιατί σπαταλούσαν σκόπιμα της δυνάμεις μας, αλλά και γιατί οι τσολιάδες ήσαν οι πιο πιστοί βασιλόφρονες. Δηλαδή εξόντωναν συστηματικά τους δικούς τους!!!!!!!!! Στην παγκόσμια ιστορία θυμάμαι πολύ λίγες περιπτώσεις συστηματικής εξόντωσης των πραιτοριανών ενός καθεστώτος. Τα καθεστώτα πάντα βάζουν στην πρώτη γραμμή τους αντικαθεστωτικούς, όχι τα στηρίγματα τους και μάλιστα διαρκώς και ασταμάτητα σε αποστολές αυτοκτονίας… [Πόσο μυαλό χρειάζεται, για να καταλάβει κανείς, ότι οι βασιλιάδες ποτέ δεν αισθάνθηκαν Ελληνες και περισσότερο από όλους τους Ελληνες περιφρονούσαν τους ίδιους τους οπαδούς τους, ακριβώς γιατί μάσαγαν τα κολακευτικά λόγια που έλεγαν δημόσια για την Ελλάδα και τον λαό; Το τι έλεγαν πίσω από τις κλειστές πόρτες, το δείχνουν τα γεγονότα.]

   Παρόλα αυτά, παρά τον εκφυλιστικό βούρκο των ξενόδουλων καθεστώτων, που χρειαζόσουν μέσο, για να μπεις ακόμα και στην σχολή υπαξιωματικών, προέκυψαν κάποιοι αξιωματικοί, που ήσαν άξιοι συνεχιστές της κλεφταρματολοκής παράδοσης και στα ελάχιστα περιθώρια που είχαν, προστάτευαν όσο μπορούσαν τις ζωές των στρατιωτών. Ενας από αυτούς ήταν ο Πλαστήρας, που κατέρριψε στην πράξη τον μύθο της «αναγκαίας θυσίας» για τους Ευζώνους. Απέδειξε, ότι μπορούσαν να κάνουν τα ίδια, ή ακόμα μεγαλύτερα κατορθώματα, χωρίς να χαραμίζουν τις ζωές τους τζάμπα και βερεσέ.

   Κι ενώ τον μίσησαν από την πρώτη ημέρα που ανέλαβε το 5/42, γιατί τους μίλησε εναντίον του βασιλιά και μουρμούριζαν «μόλις αρχίσει η μάχη, η πρώτη σφαίρα είναι γι αυτόν», δεν πέρασε βδομάδα που είχαν αλλάξει γνώμη, δεν πέρασε μήνας που τον είχαν λατρέψει. Εφτασαν στο σημείο να στασιάσουν, για να μην τους πάρουν τον διοικητή!!!!!!! Δεν άλλαξαν πολιτικές πεποιθήσεις ούτε εκείνοι, ούτε ο διοικητής τους, γιατί όσοι αγαπούν την πατρίδα δεν την ταυτίζουν με την μία, ή την άλλη πολιτική παράταξη. Αυτό το κάνουν μόνο οι ξεδιάντροποι πατριδοκάπηλοι, που την ώρα του πολέμου δεν τους βρίσκεις πουθενά…

Το προδομένο όνειρο

   Εδώ πρέπει να κάνουμε μία σύντομη αναδρομή στην ιστορία της μεγαλύτερης νεοελληνικής εθνικής καταστροφής, γιατί δεν ήταν ατυχία, αλλά τεράστια και συστηματική προδοσία. Το κάνω για να αποδείξω, ότι οι ίδιοι ακριβώς «σύμμαχοι» πάντα μας έσκαβαν τον λάκκο και πολλές φορές με τους ίδιους τρόπους, που το κάνουν και τώρα.

   Η πρώτη τους κίνηση ήταν να μας επιβάλλουν δικούς τους βασιλιάδες και τις ξενόδουλες Αυλές τους, μέσω των οποίων κρατούσαν υπόδουλο το έθνος και ακίνδυνο για τα συμφέροντα τους τον στρατό μας, στον οποίο έκαναν καριέρα μόνο οι πιστοί του καθεστώτος, εκπαιδευμένοι πάντοτε κατά τα δικά τους πρότυπα. [Οι πιστοί του καθεστώτος από τα λαϊκά στρώματα πολύ συχνά ήταν το ίδιο, ή και περισσότερο πατριώτες από τους «δημοκρατικούς» (που δεν ήσαν και τόσο δημοκράτες στην πραγματικότητα). Απλά διάλεξαν την λάθος πλευρά… Όμως οι εντιμότεροι εξ αυτών σπανίως ξεπερνούσαν τον βαθμό του συνταγματάρχη, για να μην πω, σπανίως τον έφταναν. Μεγάλη καριέρα έκαναν μόνο οι αυλοκόλακες.]

   Οι ίδιοι (οι βασιλιάδες) υπονόμευαν κάθε προσπάθεια επέκτασης, αλλά παρόλα αυτά πάντα έκλεβαν ξεδιάντροπα τις δάφνες από τον αγώνα των Ελλήνων να ανακτήσουν τα σκλαβωμένα ακόμη τμήματα της πατρίδας. Για παράδειγμα, ο «αρχιστράτηγος» που δεν είχε πολεμήσει ούτε λεπτό στην ζωή του, έκανε ότι μπορούσε για να αποφύγει την είσοδο στην Θεσσαλονίκη, που κινδύνευε να πέσει στους Βούλγαρους. Ο ίδιος ο Τούρκος (Αλβανός στην πραγματικότητα) διοικητής μας παρακαλούσε να προλάβουμε και μας την έδινε αμαχητί. Τελικά μπήκε καμαρωτός μετά από ρητή διαταγή του πρωθυπουργού Βενιζέλου και η κρατική προπαγάνδα τον παρουσίασε ως «απελευθερωτή»!!!!!!!!!!

   Στην συνέχεια ο διάδοχος –αρχιστράτηγος έγινε βασιλιάς και επέλεξε μία ψευτοουδετερότητα στον Α΄παγκόσμιο πόλεμο. Το μεγάλο ευτύχημα για την Ελλάδα ήταν ότι ο Βενιζέλος επέλεξε τους Αγγλογάλλους κι έτσι μας έδωσαν την άδεια για μία μικρή επέκταση στην Δ. Θράκη και επικυριαρχία στην Σμύρνη. Μάλιστα λίγο πριν την πορεία προς την Αγκυρα μας έδωσαν και την Ανατολική Θράκη, χωρίς την Πόλη και την χερσόνησο της Καλλίπολης, αλλά και χωρίς να τα δώσουν αυτά στους Τούρκους. Το όνειρο της Μεγάλης Ιδέας ξεκινούσε με τους καλύτερους οιωνούς…

   Ξαφνικά όμως έγινε το αναπάντεχο. Ο Βενιζέλος προκήρυξε εκλογές, χωρίς να τον πιέζει κανείς!!!!!!!!! Ολοι οι ιστορικοί, ακόμα και οι πλέον Βενιζελικοί, τον κατακρίνουν γι αυτό το ολίσθημα, καθώς είχε πολλούς μήνες ακόμα περιθώριο, πέρα από το ότι και μετά από αυτό το διάστημα θα μπορούσε να τις αναβάλει λόγω πολέμου.

   Εγώ δεν τον κατηγορώ γι αυτό, αλλά γιατί έκανε τα πάντα για να τις χάσει. Ουσιαστικά παρέδωσε την καυτή πατάτα στην «Ηνωμένη Αντιπολίτευση». Δεν καταμετρήθηκαν ποτέ εκατό χιλιάδες ψήφοι στρατιωτικών και στρατευμένων από τους οποίους οι περισσότεροι ήταν Βενιζελικοί, δεν ψήφισαν οι Ελληνες Μικρασιάτες, που ήσαν όλοι Βενιζελικοί, ψήφισαν οι Τούρκοι της Μακεδονίας (όλοι μονοκούκι την «Ηνωμένη Αντιπολίτευση», γιατί οι βασιλικοί ήσαν ανοιχτά εναντίον της εκστρατείας). Και πάλι όμως πήρε περισσότερες ψήφους, αλλά «έχασε» τις εκλογές λόγω πλειοψηφικού!!!!!!!!!!!!!

   Αμέσως σαν «δημοκράτης» αναγνώρισε την «ήττα» του με «αξιοπρέπεια». Δήθεν απογοητευμένος «δικαιολόγησε» το αποτέλεσμα από την υποτιθέμενη κούραση του κόσμου από τους συνεχείς πολέμους. Απόδειξη ότι αυτό ήταν ένα τεράστιο ψέμα, που αναμασά μέχρι σήμερα η φιλοβενιζελική ιστοριογραφία (αλλά και η αντιβενιζελική, γιατί την βολεύει κι αυτήν) ήταν ότι οι αντιβενιζελικοί που ανοιχτά μέχρι τότε ήσαν εναντίον της εκστρατείας, ανέλαβαν να την κάνουν οι ίδιοι!!!!!!!!!! Αν ο λαός ήταν όντως κουρασμένος, τότε γιατί δεν βολεύτηκαν στο λαϊκό αίσθημα να την ματαιώσουν, αφού κι εκείνοι αυτό ήθελαν; Γιατί θα τους έτρωγαν ζωντανούς.

   Η εκστρατεία είχε ήδη αρχίσει με μάχες εναντίον των τσετών και των υποχωρούντων τακτικών στην ζώνη Ελληνικής κατοχής, η οποία υπερδιπλασιάστηκε προς τα βόρεια με τις πρώτες νίκες και ως γνωστόν, οι νίκες δεν κουράζουν τους νικητές· αντίθετα τους δίνουν φτερά. Λαός και στρατός ανυπομονούσαν να κλείσουμε για πάντα τους λογαριασμούς μας με τους Τούρκους.

   Τότε γιατί αυτοκτόνησε πολιτικά ο Βενιζέλος, παίρνοντας στον λαιμό του και το έθνος; Γιατί οι ηγέτες γνωρίζουν πράγματα, που ο λαός μαθαίνει δεκαετίες αργότερα. Και η πραγματικότητα ήταν ότι οι Αγγλογάλλοι μας είχαν ήδη πουλήσει και απλώς αναζητούσαν το πρόσχημα, που τους έδωσε ο ίδιος ο Βενιζέλος. Δηλαδή, ότι «διώξαμε» τον δικό τους Βενιζέλο και επαναφέραμε τον Κωνσταντίνο.

   Γιατί τότε παραπάνω λέω, ότι οι οιωνοί ήταν άριστοι για την εκστρατεία; Γιατί σε αντίθεση με τον Βενιζέλο, εγώ λογαριάζω το φρόνημα των Ελλήνων, όχι τις διαθέσεις των συμμάχων. Και το φρόνημα αυτό φάνηκε στην ίδια την εκστρατεία, όπου παρά τις ελλείψεις, τις κακουχίες, τα «ανυπέρβλητα» εμπόδια, οι στρατιώτες έκαναν διαρκώς το «αδύνατο» εύκολο.

   Οι στρατιώτες μας ήταν εντελώς «τρελοί» και διαρκώς ανέτρεπαν τα προγνωστικά και τα υπόγεια σχέδια, όχι μόνον των «συμμάχων», αλλά και της ηγεσίας του έθνους. Οσους ήρωες κι αν εξόντωναν, βρισκόντουσαν άλλοι στην θέση τους, όπως συνέβαινε τόσες δεκαετίες με τους τσολιάδες, που ενώ τους εξόντωναν συστηματικά, πάντα βρίσκονταν νέοι να αναπληρώσουν τις απώλειες. Ότι κι αν είχε κάνει 90 χρόνια το καθεστώς, για να μειώσει την δυναμική του στρατού μας, είχε πάει στράφι και μετά από 10 χρόνια πολέμων ήταν πιο ακμαίος από ποτέ.

   Ότι κι αν έκαναν τα τελευταία χρόνια, για να ματαιώσουν την εκστρατεία, πήγε στράφι. Οι μοναρχικοί σε αγαστή σύμπνοια με τους κομμουνιστές την υπονόμευαν οι μεν ως ουτοπική, οι δε ως ιμπεριαλιστική, αλλά παρόλα αυτά δεν μετάπεισαν τους «τρελούς». Μετάπεισαν ίσως κάποιους από τους γονείς τους, αλλά όχι τους ίδιους. Τότε οι «σύμμαχοι» τρομοκρατημένοι από την προοπτική της μεγάλης Ελλάδας, εξανάγκασαν (μάλλον έμμεσα) τον Βενιζέλο να παραδώσει την εξουσία, σίγουροι όντες, ότι ο Κωνσταντίνος θα την ματαίωνε, ή οι άχρηστοι μοναρχικοί «στρατηγοί» θα τα έκαναν θάλασσα. Και πάλι διαψεύστηκαν όμως, γιατί ο Κωνσταντίνος δεν τόλμησε να το κάνει, ενώ τις βλακείες των στρατηγών τις διόρθωναν οι μεσαίοι και κατώτεροι αξιωματικοί και οι απλοί φαντάροι, που ήσαν όλοι πιά πολύ εμπειροπόλεμοι.

   Δεν ήξεραν τι να κάνουν με τους «τρελούς». Τους έκοψαν τα πυρομαχικά, τους έκοψαν τα όπλα, τους έκοψαν το φαγητό και τον ιματισμό, αλλά εκείνοι συνέχισαν να τρέχουν καταδιώκοντας τους τρομοκρατημένους Τούρκους. Ποιο τέχνασμα, ποια προδοσία δεν μεταχειρίστηκαν για να τους σταματήσουν, αλλά όλα εις μάτην. Κάθε μεγαλύτερο εμπόδιο, τους πείσμωνε περισσότερο, τους δυνάμωνε περισσότερο.

   Στην απελπισία τους αποφάσισαν να εξοντώσουν με κάθε τρόπο την αφρόκρεμα του στρατού μας, τo Β΄ Σώμα Στρατού (μαζί με το 5/42) και διόρισαν διοικητή του τον πρίγκιπα Ανδρέα, ο οποίος έστειλε το Σώμα στην Αλμυρά έρημο εν μέσω καύσωνα χωρίς νερό!!!!!!!!! Τώρα πιά ήσαν σίγουροι ότι ξεμπέρδεψαν οριστικά από τους ενοχλητικούς. Ακόμα κι αν έβγαιναν ζωντανοί από αυτό το καμίνι, θα έβρισκαν μπροστά τους τα καλύτερα οχυρά των Τούρκων, Γερμανικής τεχνολογίας, εξοπλισμένα με πολύ μεγάλο αριθμό σύγχρονων πυροβόλων και πολυβόλων, τα «απόρθητα» Καλέ Γκρότο και Ουλού Νταγ.

   Λογάριασαν όμως χωρίς τον ξενοδόχο. Οι πολεμιστές μας βγήκαν όντως εξουθενωμένοι από την έρημο και μόλις είδαν τα οχυρά των Τούρκων φώναξαν «Εκεί είναι το νερό. Πάμε να το πάρουμε»!!!!!!!!!!! Δεν στάθηκαν ούτε να ξεκουραστούν. Η δίψα τους μας έδωσε την πιο περιφανή νίκη της σύγχρονης ιστορίας. Δεν υστέρησαν βέβαια και τα άλλα δύο Σώματα Στρατού, συντρίβοντας για άλλη μια φορά τα καταχθόνια σχέδια των «ηγετών» του έθνους και των «συμμάχων» μας… [Για να μην λέμε υπερβολές, το σχέδιο υπερκέρασης από τον νότο δεν ήταν λάθος (άλλωστε δικαιώθηκε απόλυτα). Ωστόσο δεν έπρεπε να σταλεί τόσο νότια στο εσωτερικό της ερήμου η 9^η μεραρχία, που έκανε και την μεγαλύτερη διαδρομή. Το μεγάλο έγκλημα όμως ήταν ότι δεν μερίμνησαν να πάρουν μαζί τους την απαραίτητη ποσότητα νερού. Ούτε φαγητό είχαν πάρει, αλλά αυτό είναι το λιγότερο. Χαρακτηριστική σκηνή αυτής της έλλειψης οι ιαχές «κουραμάνα, κουραμάνα» των Ευζώνων του 3/40 της 9ης πριν την επίθεση στο Καλέ Γκρότο. Κι αντί να τους δώσουν ένα κομμάτι ψωμί να ψυχωθούν, τους είπαν «πάρτε πρώτα το φρούριο και μετά κουραμάνα»!!!!!!!!!!!!!]

[Σημ. Συνδυάζοντας τις πηγές και τις περιγραφές υποθέτω, ότι στο επεισόδιο με το νερό εννοούσαν τον Γκεούκ, παραπόταμο του Σαγγάριου. Οι Τούρκοι είχαν κάποιες προφυλακές σε λόφους νότια του ποταμού, που εμπόδιζαν βέβαια την υδροληψία και κάποια κατελήφθησαν την πρώτη ημέρα της επίθεσης και τα υπόλοιπα τις επόμενες δύο. Δεν είναι βέβαιο, ότι ήταν μονάδα του Β΄ΣΣ, καθώς και τα άλλα δύο σώματα επίσης ταλαιπωρήθηκαν στα κράσπεδα της ερήμου και επίσης επιτέθηκαν και πέρασαν τον Γκεούκ τις ίδιες ημέρες. Συνεπώς η δίψα μας έδωσε την πρώτη νίκη και η πείνα το Καλέ Γκρότο.]

   Αφού πιά ο δρόμος για την Αγκυρα ήταν ανοιχτός και οι Τούρκοι έτρεχαν να σωθούν, οι προδότες διέταξαν άμεση υποχώρηση!!!!!!!!!!!! Ετσι για 2-3 ημέρες δημιουργήθηκε η αλλόκοτη κατάσταση να υποχωρούν ταυτόχρονα και οι δύο στρατοί· νικητές και νικημένοι!!!!!!!!!!

   Αυτό εδώ το σημείο του πολέμου είναι το πλέον κομβικό για όσα ακολούθησαν. Γιατί δέχτηκαν να υποχωρήσουν οι Ελληνες φαντάροι; Γιατί όλοι νόμιζαν, ότι κάπου είχε σπάσει το μέτωπο και έπρεπε να αναδιπλωθούν, πράγμα που φυσικά δεν είχε συμβεί. Η νίκη μας ήταν πεντακάθαρη σε όλα τα σημεία του μετώπου. Οι κακές επικοινωνίες μεταξύ των μονάδων σε συνδυασμό με την προδοτική διαταγή της υποχώρησης μετέτρεψαν μέσα σε έναν χρόνο την μεγαλύτερη νίκη μας σε πανωλεθρία. Την πιο δοξασμένη προέλαση στην πιο επονείδιστη φυγή. Κι όμως ακόμη και η υποχώρηση ξεκίνησε με νίκες, καθώς σε λίγες ημέρες οι φαντάροι έμαθαν, ότι δεν είχαμε νικηθεί σε κανένα σημείο του μετώπου και το ηθικό τους παρέμεινε ακμαιότατο μέχρι το τέλος του 1921. Τον Σεπτέμβρη σταμάτησαν οι επιχειρήσεις και ο στρατός ξεχειμώνιασε στις σκηνές!!!!! Την άνοιξη και το καλοκαίρι επίσης δεν κάναμε τίποτα, περιμένοντας τον Κεμάλ να μας επιτεθεί!!!!!!!!!!!!!!!

   Στις 13 Αυγούστου 1922 άρχισε η τιμωρία μας και ο διασυρμός μας. Δεν υπάρχει λόγος να εξιστορήσω αυτές τις μαύρες σελίδες· θα αναφέρω μόνο κάτι που έχει μεγάλη σημασία για το παρόν κείμενο και να το θυμηθεί ο αναγνώστης στο κεφάλαιο «Συμπεράσματα». Όχι μόνο δεν εκκενώσαμε από τους άμαχους την παράλια Ιωνία και Βιθυνία, αλλά ούτε καν από τα ενδότερα!!!!!!!!! Ηδη από το Εσκή Σεχίρ και Αφιόν Καραχισάρ ο υποχωρών στρατός φορτώθηκε την προστασία δεκάδων χιλιάδων Ελλήνων και άλλων Χριστιανών, που διαρκώς πλήθαιναν όσο υποχωρούσαμε δυτικά, κάνοντας ουσιαστικά αδύνατη κάθε προσπάθεια συντεταγμένης υποχώρησης. Καταρρεύσαμε· δεν σταθήκαμε έστω στην παραλία με πλάτη την θάλασσα και τον στόλο μας, αλλά διατάχθηκε η άμεση επιβίβαση στα πλοία και η εγκατάλειψη του άμαχου πληθυσμού!!!!!!!!!!!

   Είναι το μόνο μελανό σημείο στην άσπιλη στρατιωτική σταδιοδρομία του Νικόλαου Πλαστήρα*. Δεν έπρεπε να πειθαρχήσει σε τέτοιες ανόσιες διαταγές, ότι «διαβεβαιώσεις» για προστασία του πληθυσμού με διπλωματικά μέσα κι αν του έδιναν οι προδότες. Το ίδιο προσάπτω σε όλους εκείνους τους προδομένους πολεμιστές· έπρεπε να δώσουν τον υπέρ πάντων αγώνα στην Σμύρνη και τα άλλα παράλια. Οσο κουρασμένοι, όσο απογοητευμένοι κι αν ήσαν, δεν έπρεπε να πάρουν επάνω τους το στίγμα του ρίψασπη, με το οποίο ακύρωσαν όλη την προηγούμενη δόξα.

[* Και πολιτικά μάλλον αφελή και μπερδεμένο πρέπει να τον χαρακτηρίσουμε, πλην όμως παρέμεινε μέχρι τέλους ηθικός. Αυτή η αφέλεια τον οδήγησε και σε αυτό το ατόπημα· βιαζόταν να τιμωρήσει τους υπαίτιους.]

   Δεν ξέρω, αν η υπέρμετρη προέλαση ανατολικά ήταν λάθος. Ας δεχτούμε, ότι ήταν. Διορθώνεται το λάθος με την προδοσία, την στιγμή μάλιστα που μας είχε βγεί σε καλό; Δήλωσε έστω ένας στρατιώτης κουρασμένος από την μάχη του Καλέ Γκρότο και αρνήθηκε να προχωρήσει τα λίγα χιλιόμετρα μέχρι την Αγκυρα;

   Οι απολογητές (των προδοτών) «ιστορικοί» μας λένε για δύο ακόμα σειρές οχυρών, που μας χώριζαν από την Αγκυρα (στην πραγματικότητα είχε καταληφθεί και η δεύτερη γραμμή και έμενε μόνο η τρίτη). Δεν μας λένε όμως, ότι το καταληφθέν Ουλού Νταγ υπερείχε υψομετρικά όλων. Δεν μας λένε, ότι στην Αγκυρα οι Τούρκοι πανικόβλητοι ετοιμάζονταν για φευγιό. Δεν μας λένε ότι προστέθηκε στον εξοπλισμό μας πλουσιότατος και σύγχρονος βαρύς οπλισμός και τα πυρομαχικά του, που τελικά ξαναεγκαταλείψαμε στους Τούρκους!!!!!!!! Δεν μας λένε, ότι ο Κεμάλ είχε χεστεί επάνω του κι έστελνε τις μεραρχίες την μία μετά την άλλη στο Καλέ Γκρότο, γιατί οι άλλες δύο σειρές οχυρών μόνο μικρή καθυστέρηση μπορούσαν να καταφέρουν. [Συγκεκριμένα η δεύτερη σειρά μας «καθυστέρησε» μία ημέρα…] Το κυριότερο όμως που «ξεχνούν» συστηματικά να μας πουν, είναι ότι οι Γάλλοι, που ήδη είχαν συνάψει μεγάλες οικονομικές συμφωνίες με τον Κεμάλ, έλεγαν «Αν οι Ελληνες μπουν στην Αγκυρα, σημαίνει ότι είναι πολύ δυναμικό κράτος και θα πρέπει να κάνουμε με εκείνους τις συμφωνίες, που κάναμε με τον Κεμάλ»!!!!!!!!!!!!!! Αιώνια η κατάρα και των προδοτών και των απολογητών τους.

   Η μόνη «αδικία» σε βάρος των «έξι» ήταν ότι τιμωρήθηκαν μόνο αυτοί. Ο χαμαιλέων Παπούλας μεταπήδησε στους βενιζελικούς και αντί για πρώτος κατηγορούμενος έγινε μάρτυρας κατηγορίας!!!!!!! Η απόδοση δικαιοσύνης έγινε απλή εκδίκηση. Ότι κι αν ήταν ο Ανδρέας, είχε δικαίωμα σε κανονική δίκη. Αντ αυτού, όχι μόνο διορίστηκε πρόεδρος του στρατοδικείου ο Ν. Βλαχόπουλος, που του είχε πάρει την θέση ο Ανδρέας, αλλά ολοκληρώθηκε δίκη, που καταδίκασε τον κατηγορούμενο σε θάνατο, σε μία ημέρα!!!!!! Αυτό βέβαια δεν σημαίνει, ότι ήταν αθώος, αλλά ότι υπήρχε πρεμούρα να τα φορτωθούν όλα λίγοι, ενώ όλοι είχαν ευθύνες.

   Κατ αρχήν οι αντιβενιζελικοί (όπως ήταν και οι «έξι») και οι βασιλιάδες. Αφού μόνοι τους έλεγαν, ότι αυτή η εκστρατεία ήταν ουτοπική, γιατί ανέλαβαν να την κάνουν οι ίδιοι; Για να αναλάβουν εργολαβικά την αποτυχία της και μετά να μας πουν «εμείς σας τα λέγαμε»; [Ο ορισμός της αυτοεκπληρούμενης «προφητείας» στην πιο αισχρή του μορφή.]  Γιατί τουλάχιστον δεν την περιόριζαν στα παράλια, αλλά έκαναν αυτό ακριβώς που «θεωρούσαν» ουτοπικό; Γιατί εγκατέλειψαν τον πληθυσμό; Μάλιστα αυτό το καθίκι, ο Ανδρέας, τους έβριζε από πάνω και έλεγε απερίφραστα, ότι το μόνο που τους αξίζει, είναι ο θάνατος. Είναι τόσο πολλά τα εγκλήματα τους, που ότι και να πω, θα είναι πολύ λίγο.

   Αλλά ας πάμε και στην άλλη πλευρά. Πίστευε ο Βενιζέλος την Μεγάλη Ιδέα; Οχι· απλά είχε μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του και νόμιζε ότι τα κατάφερε με την συνθήκη των Σεβρών. Δεν κατάλαβε τότε (ή παρίστανε, ότι δεν κατάλαβε) ότι μας δούλευαν ψιλό γαζί οι Αγγλογάλλοι και ήδη από τότε δεν είχαν κανέναν σκοπό να επιτρέψουν την πραγμάτωση της. Το κατάλαβε μετά την υπογραφή (ποιος ξέρει, τι πληροφορίες έλαβε) και αμέσως έψαξε τρόπο του προσωπικού του απεγκλωβισμού από τις ευθύνες. Λες και «Μεγάλη Ιδέα» είναι να σου χαρίσουν «νίκες» οι ισχυροί κι όχι ο στρατός σου κι ο λαός σου;

   Όταν απέδρασε από τις ευθύνες, δεν ήξερε, ότι οι άλλοι θα άλλαζαν την ηγεσία του στρατεύματος με άχρηστους αυλικούς ψευτοστρατηγούς; Δεν υποψιαζόταν, ότι μπορεί ακόμα και να προκαλούσαν επίτηδες την ήττα; [Πράγμα που έγινε. Ησαν τόσο αισχροί, που όχι μόνο δεν τιμωρούσαν την λιποταξία, αλλά απαγόρευαν ακόμη και την επάνοδο στο μέτωπο των μετανοιωμένων λιποτακτών!!!!!!!!] Κι αν όπως φαίνεται, δεν εμπιστευόταν ούτε τους δικούς του αξιωματικούς, ισχύει και γι αυτόν, ότι και για τους βασιλικούς: Γιατί δεν έκανε περιορισμένες εκστρατείες διάσωσης των πληθυσμών και μεταφοράς τους στην ασφάλεια της Ευρωπαϊκής πλευράς του Αιγαίου; Οι εκστρατείες αυτές μπορούσαν να μας αφήσουν και μόνιμα προγεφυρώματα στην Ασία (Μοσχονήσια, χερσόνησος Κυζίκου, Εγγλεζονήσι και λοιπές νησίδες του κόλπου της Σμύρνης, του Τσεσμέ, της Φώκαιας κ.α.) καθώς και ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Τουρκία μαζί με την Πόλη και τα νησιά της Προποντίδας και την Ασιατική ακτή των Στενών. Με τον στρατό που είχαμε οι στόχοι αυτοί ήταν παιχνιδάκι. Πάνω απ όλα όμως, θα είχαν διασωθεί και όλοι οι Μικρασιάτες και όλοι οι Πόντιοι και όλη η ισχύς του στρατού μας. Θα παίρναμε χρόνο ξεκούρασης με ασφάλεια και θα αναδιοργανώναμε την οικονομία μας και τον στρατό μας, μέχρι να επιστρέψουμε για την τελική νίκη, χωρίς κανένα άγχος για την τύχη αμάχων.

   Και σαν να μην έφθαναν αυτά, ήταν αυτός που ολοκλήρωσε την καταστροφή με συνέπειες που φθάνουν μέχρι σήμερα. Αρχικά ως διαπραγματευτής στην συμφωνία της Λωζάννης και στην συνέχεια σαν εκτελεστής της. Όχι μόνο παρέδωσε την Ανατολική Θράκη, αντί να καταλάβει τα Στενά και την Πόλη, πράγμα που ήταν πολύ εφικτό ακόμη και μετά την Μικρασιατική καταστροφή, αλλά άφησε και μισή την ανταλλαγή πληθυσμών να μας τυραννάει μέχρι σήμερα. Εδωσε μέχρι και την Ιμβρο και την Τένεδο!!!!!! Πόσο χειρότερα θα μπορούσε να τα καταφέρει ένας τόσο φέρελπις αρχηγός;

   Τι έφταιξε και πήρε αυτές τις καταστροφικές αποφάσεις; Το μόνιμο και διαχρονικό σουσούμι των Ελλήνων πολιτικών, η «ρεάλ πολιτίκ». Δεν τολμούν να πουν «όχι» στους ισχυρούς. Δεν τολμούν να εμπιστευτούν τον στρατό μας, δηλαδή τον ένοπλο λαό, παρότι διαρκώς διαψεύδονται. Μην ξεχνάμε, ότι ακόμα και ο αγαπημένος όλων μας, ο Καποδίστριας, δεν συναίνεσε στην επανάσταση, ακριβώς γιατί αυτή στηριζόταν αποκλειστικά στον Ελληνικό λαό. Αργότερα, ως κυβερνήτης πλέον, συναίνεσε στην απλή αυτονομία. Προφανώς πίστευε, ότι με την βοήθεια των μεγάλων δυνάμεων η αυτονομία θα γινόταν ανεξαρτησία, όπως και έγινε. Είναι όμως ανεξαρτησία, ή υποδούλωση σε άλλους αφέντες; [Κακά τα ψέματα· αυτό που τον έβαλε στην καρδιά μας, είναι το ήθος και η ανιδιοτέλεια του, καθώς και η άοκνη δραστηριότητα του για το καλό του λαού, όχι κάποια εμμονή  με την εθνική μας ανεξαρτησία. Βέβαια όταν ανέλαβε κυβερνήτης, ο ρεαλισμός του ήταν μονόδρομος, γιατί τα είχαμε σκατώσει με τους εμφύλιους, αλλά πρέπει να παραδεχτούμε, ότι παρά τα αδιαμφισβήτητα πατριωτικά κίνητρα του, η real politic ήταν στο DNA του. Μπορεί όλοι οι επόμενοι να μην είχαν το ίδιο ηθικό ανάστημα, αλλά η εξωτερική τους πολιτική καθοριζόταν από την ίδια ακριβώς αντίληψη και οι μόνες διαφωνίες που είχαν μεταξύ τους, ήταν σε ποιόν αφέντη να υποταχτούμε.] Κάτι τέτοιο έγινε και με τον Βενιζέλο. Δεν μπορούσε ούτε να φανταστεί, ότι θα πάμε κόντρα σε όλες μαζί τις μεγάλες δυνάμεις.

   Για να δούμε όμως, είχε δίκιο; Πρώτα απ όλα, δεν υπήρχε περίπτωση να μας επιτεθούν. Δεν θα το επέτρεπε η κοινή γνώμη των χωρών τους, γιατί εμείς αποδειχτήκαμε πιστοί σύμμαχοι, ενώ οι Τούρκοι είχαν συνταχτεί με τους Γερμανοαυστριακούς. Δεύτερον· απειλούν ξεδιάντροπα, αλλά δεν συνηθίζουν να ρισκάρουν με αποφασισμένους αντιπάλους. Προτιμούν να τους προσεταιρίζονται. Τρίτον· ποιοι θα μας επιτίθεντο; Οι Γάλλοι που ξεφτιλίστηκαν στην Ουκρανία και μετά πάλι από τον Πλαστήρα στην Βεσσαραβία; Επιπλέον οι Αγγλογάλλοι λίγα χρόνια πριν είχαν διασυρθεί στην Καλλίπολη και οι Γάλλοι μόλις πρόσφατα στην Κιλικία από τους Τούρκους, τους οποίους εμείς κυνηγήσαμε μέχρι την ημέρα της προδοσίας. Ηξεραν πως ότι ακολούθησε εκείνη την ημέρα δεν ήταν η πραγματική δυναμική του στρατού μας, τον οποίο δεν θα τολμούσαν ποτέ να αντιμετωπίσουν. Πιθανόν να βοηθούσαν τους Τούρκους με κάθε άλλο τρόπο, αλλά με τους Τούρκους θα μας χώριζε η θάλασσα παντού… Τέταρτον· οι μεταξύ τους αντιθέσεις και ανταγωνισμοί καθιστούσαν ιδανική λύση την κυριαρχία των Στενών από τους Ελληνες, ή έστω μόνο την Ευρωπαϊκή όχθη. Ετσι κι αλλιώς δεν είχαν μεγάλα οικονομικά συμφέροντα τότε στην Μαύρη θάλασσα. Οι πόροι της Ρουμανίας και της Βουλγαρίας μπορούσαν να μεταφέρονται σιδηροδρομικώς στην Ευρώπη, που τουλάχιστον τότε ήταν πιο οικονομικός τρόπος. Αυτό που τους ενδιέφερε ήταν η ΕΣΣΔ να μην έχει πρόσβαση στην Μεσόγειο κι αυτό διασφαλιζόταν.

Συμπεράσματα – Η πραγματική αποτροπή

   Αν δεν ψάχνουμε τα σωστά συμπεράσματα από την ιστορία, αν την καταπίνουμε, όπως μας την σερβίρουν, αν την αναλύουμε συναισθηματικά και όχι ορθολογικά, το μέλλον μας είναι πολύ βραχύ. Οι «φίλοι» μας πάντα μας έσκαβαν τον λάκκο. Δεν λέω να τους αντιγυρίσουμε τα «καλά» που μας έχουν κάνει, αλλά να σταματήσουμε να στηριζόμαστε σε αυτούς, ιδίως σε στρατιωτικό επίπεδο, γιατί το ίδιο το αμυντικό δόγμα, που τόσο δόλια και ύπουλα μας φοράνε, αποδεικνύει, ότι δεν έχουν αλλάξει καθόλου.

   Ο μόνος που ωφελείται από αυτό το δόγμα είναι οι ίδιοι και οι Τούρκοι, οι οποίοι διατηρούν βάσιμες ελπίδες. Οι «σύμμαχοι» ωφελούνται γιατί μας πουλάνε πανάκριβα όπλα, που τελικά ελέγχουν οι ίδιοι και έτσι καταστρέφουμε κάθε δυνατότητα για εγχώρια πολεμική βιομηχανία και με αυτά τα δύο κατοχυρώνουν την ήττα μας και την ανάγκη για διπλωματικό διαμεσολαβητή, ρόλο που θα αναλάβουν οι ίδιοι.

   Θα πει κάποιος «Και γιατί είναι βέβαιο, ότι θα χάσουμε σε πόλεμο λίγων ημερών;» Πρώτον· δεν είπα ότι είναι βέβαιο. Δεν είναι όμως καθόλου βέβαιο και το ότι δεν θα σπάσει πουθενά το μέτωπο και εν γένει δεν θα έχει καταληφθεί Ελληνικό έδαφος. Επίσης δεν είναι καθόλου βέβαιο, ότι δεν θα προσπαθήσουν να επωφεληθούν οι Σκοπιανοί και οι Αλβανοί, αλλά ακόμη και οι Βούλγαροι. Αντίθετα· θεωρώ πολύ βέβαιο, ότι κανείς δεν θα πιέσει τους Τούρκους να σταματήσουν, όσο δεν έχουν καταλάβει Ελληνικό έδαφος, ή δεν έχουν καταφέρει κάποια σημαντική ζημιά. Θα προθυμοποιηθούν για «διαμεσολάβηση» μόνο όταν οι Τούρκοι σημειώσουν κάποια επιτυχία, πιέζοντας μόνο εμάς για «σύνεση και αυτοσυγκράτηση» και δηλώνοντας μας απερίφραστα, ότι «δεν μπορούν» να μας βοηθήσουν, αν δεν υποχωρήσουμε «σε κάποια θέματα»…

   Δεύτερον· αυτά ακριβώς τα όπλα που χρυσοπληρώνουμε, μου βάζουν μεγάλες υπόνοιες, ότι θα είναι η καταδίκη μας. Αν όντως εκείνα καθορίζουν την υπεροχή, τότε γιατί μετά από κάθε «αγορά του αιώνα», δεν πάμε να εφαρμόσουμε τις αποφάσεις του ΟΗΕ στην Κύπρο; Γιατί αφήνουμε τους Τούρκους να αλωνίζουν στο Αιγαίο; Πόσο αποτελεσματικά είναι αυτά τα όπλα στην Ουκρανία; Οι φαντάροι βγάζουν τον πόλεμο και από τις δύο πλευρές, παρότι και οι δύο τους αφήνουν ακόμα και χωρίς σφαίρες, γιατί ξοδεύουν όλα τα λεφτά σε τέτοια όπλα…

   Μετά τα Ιμια έγινε ένας άτυπος δημόσιος διάλογος για τις ευθύνες. Κάποιοι τάχτηκαν υπέρ του προληπτικού χτυπήματος, λέγοντας χαρακτηριστικά: «Τα πλοία μας είχαν κλειδώσει όλους τους τουρκικούς στόχους και με το πάτημα ενός κουμπιού οι Τούρκοι θα έμεναν χωρίς στόλο.»

   Γενικά διαφωνώ με την λογική του προληπτικού χτυπήματος και για λόγους τιμής, αλλά και γιατί δεν βγήκε σε καλό για τους Ιάπωνες το Περλ Χάμπορ, ούτε στους Ιταλούς ο τορπιλισμός της Ελλης. Θα μπορούσα όμως να το δεχτώ έστω ως άποψη, αν στηριζόμαστε σε συμβατικά όπλα και όχι σε τηλεκατευθυνόμενα δορυφορικά, ή επίγεια από τις Αμερικάνικες βάσεις και πλοία. Η τεράστια διαφορά βρίσκεται στην λέξη «κλείδωσαν». Οι στόλοι ήσαν σε απόσταση και μάλιστα νύχτα και δεν μπορούσαν να στοχεύσουν εύκολα ο ένας τον άλλο με τα συμβατικά τους όπλα. Το τι θα γινόταν, αν πατάγαμε το κουμπί, μας το είπαν οι ίδιοι οι Αμερικάνοι: «Οι πύραυλοι σας δεν θα έβρισκαν στόχο, γιατί θα τους εκτρέπαμε εμείς»!!!!!!!!!!!!! Μας είπαν μόνοι τους λοιπόν κυνικότατα δύο πράγματα. Και πόσο άχρηστα μας είναι όλα αυτά τα όπλα και ποιόν θα βοηθήσουν εκείνοι… Επίσης πως είμαστε σίγουροι, ότι και οι Τούρκοι δεν θα είχαν «κλειδώσει» τα Ελληνικά πλοία; Και αν φαινόμασταν εμείς οι απείθαρχοι στις εντολές τους, πως είμαστε σίγουροι, ότι δεν θα άφηναν τους Τουρκικούς πυραύλους να βρουν στόχο; Συνεπώς, «έχουμε» όπλα, που πρέπει να πάρουμε άδεια και για την τελευταία βολή… [Αυτό που με εξοργίζει περισσότερο είναι τα άρθρα, που εξυμνούν τις επιχειρησιακές τους δυνατότητες και την «ανάγκη» να τα αγοράσουμε. Μία ερώτηση έχω να κάνω σε όλους αυτούς τους «ειδικούς»: Πόσα;]

   Άλλη μία ηλιθιότητα με την οποία μας μπολιάσανε τις τελευταίες δεκαετίες, είναι ότι οι σύγχρονοι πόλεμοι γίνονται από την αεροπορία και κάποια ακριβά σύγχρονα όπλα. Τα φανταράκια είναι απλώς μπούγιο και δεν χρειάζονται ιδιαίτερη εκπαίδευση… Η μόνη τους χρησιμότητα είναι να βαράνε προσοχές και να φέρνουν καφέ στους αξιωματικούς και ανάλογη είναι και η «εκπαίδευση» τους. Μέχρι χτες δεν τολμούσαμε να εκφράσουμε αντίθετη άποψη, γιατί αυτομάτως θα χαρακτηριζόμασταν γραφικοί. Και ποιος θα άκουγε εμένα τον άσχετο, όταν όλοι οι στρατηγάρες, όλοι οι «ειδικοί» γαργαλούσαν τα αφτιά του κόσμου, υποσχόμενοι, ότι τον επόμενο πόλεμο θα τον δουν από την τηλεόραση, γιατί πλέον είναι υπόθεση των «επαγγελματιών»; Τώρα με τον πόλεμο της Ουκρανίας, τι έχουν να μας πουν αυτοί οι φοβεροί «γνώστες του πολέμου», οι φοβεροί αναλυτές;

   Ούτε ξεμυτάνε τα φοβερά όπλα, γιατί ένας φαντάρος με μπαζούκας, ή στίγκερ τα εξουδετερώνει. Χρειάζονται δεκάδες ντρόουνς και πύραυλοι για να σκοτωθεί ένας άμαχος. Που είναι τα αεροπλάνα, που θα καθάριζαν την κατάσταση; Κρύβονται, γιατί δεν καταρρίπτονται μόνο από τα αντίστοιχα όπλα του αντιπάλου, αλλά συνήθως από απλά αντιαεροπορικά. [Στο Ιράκ απλό ντουφέκι κατέρριψε στέλθ!!!!!!!!]

   Για άλλη μια φορά ο απλός φαντάρος γίνεται η κολώνα του πολέμου και το μόνο που μετράει είναι η δική του ικανότητα και κουράγιο. Και δεν χρειαζόταν ο Ουκρανικός πόλεμος για να τα δούμε αυτά. Στο Αφγανιστάν απλοί φαντάροι έτρεψαν σε φυγή τον πιο καλά εξοπλισμένο στρατό του κόσμου.

   Χρειαζόμαστε βέβαια και σύγχρονα όπλα, αλλά δικά μας. Καλύτερα ένας βαλλιστικός πύραυλος, που εξαρτάται από την δική μας ικανότητα στόχευσης, παρά ένας κατευθυνόμενος, που μπορεί ακόμα και να στραφεί εναντίον μας. Ας βρούμε πρώτα τους τρόπους, που θα διασφαλίσουμε, ότι αυτό δεν θα συμβεί, ότι μπορούμε να το κάνουμε εμείς αυτό στους εχθρούς μας και τότε σίγουρα θα έχουμε την τεχνογνωσία να φτιάξουμε μόνοι μας τέτοια όπλα. Ποιος θα τα πει αυτά στους φουσκωμένους διάνους με τα παράσημα; Εφτασαν στο σημείο να θεωρούν «παρωχημένα» τα F16 και τα έβγαλαν στο σφυρί!!!!!!!!!! [Ευτυχώς δεν τα βρήκαμε στα λεφτά με τους Αμερικάνους, οι οποίοι μας βεβαιώνουν, ότι είναι άχρηστα και εκείνοι τα θέλουν, για να παριστάνουν τα εχθρικά στις ασκήσεις!!!!!!!!!!] Καταλαβαίνει κανείς, τι θα γίνουν τα Fandom και τα Mirage… Στο Μοναστηράκι θα τα βρίσκουμε. Στο τέλος θα μείνουμε μόνο με τα F35 και τα Rafale κι απ αυτά θα ελέγχουμε πλήρως μόνο τα δεύτερα… [Χωρίς να είμαι βέβαιος ακόμα και γι αυτά.]

   Να γιατί είναι σχεδόν βέβαιο, ότι θα προσγειωθούμε με πολύ οδύνη από το συννεφάκι μας. Και δεν φοβάμαι απλά «σπάσιμο» του μετώπου, αλλά κάτι πολύ χειρότερο, που θα επισπεύσει την έλευση των σερίφηδων. Ας συγκρίνει ο αναγνώστης. Στην υποχώρηση από την γραμμή Εσκή Σεχίρ –Αφιόν Καραχισάρ όλοι, στρατιώτες και αξιωματικοί, ήσαν εξαιρετικά εμπειροπόλεμοι και σκληραγωγημένοι και προέρχονταν από 10 χρόνια πολεμικών επιτυχιών. Κι όμως η ψυχολογία του προδομένου τους έτρεψε σε άτακτη φυγή. Το πόσο πιο εύκολα θα δημιουργηθεί σήμερα η ψυχολογία του προδομένου, το μαρτυρά η ίδια η «προετοιμασία» μας

   Σήμερα θα παραταχτούμε χωρίς έναν εμπειροπόλεμο αξιωματικό, ή στρατιώτη. Οσο για την εκπαίδευση και την σκληραγωγία ιδίως των εφέδρων… έμαθαν να κάνουν παρέλαση, επώμου, παρουσιάστε. Αλλά και τα «στελέχη» είναι πολύ «εκπαιδευμένα»· μπαίνουν περίπολο στην Τουρκία και παραδίδουν τα όπλα…

   Και αυτός ο στρατός υποτίθεται, ότι δεν θα χάσει ούτε μέτρο, ούτε προσωρινά… Να σας πω εγώ τι θα γίνει κι ας μην βλέπω τα μελλούμενα. Παρά την αλλοτρίωση μας το Ελληνικό φιλότιμο θα κυριαρχήσει προσωρινά. Οι γενναιότεροι νέοι μας θα σπεύσουν να «φυλάξουν Θερμοπύλες» γαλουχημένοι από αυτό ακριβώς το αφήγημα, που δεν δίνει «ούτε μέτρο στον εχθρό». Εκεί όμως θα διαπιστώσουν, ότι δεν είναι και τόσο ρομαντικό να φυλάς Θερμοπύλες σε ανοιχτή πεδιάδα βαλλόμενος όχι από βέλη, ή Σισανέδες, αλλά από πυροβόλα, πολυβόλα και πυραύλους (και φυσικά αεροπλάνα).

   Θα σκεφτεί κάποιος «τουλάχιστον υπάρχει το ποτάμι». Αμ δε. Υπάρχουν δύο μεγάλα προγεφυρώματα των Τούρκων στην δυτική όχθη. Το ένα στις Φέρες μήκους 7 χιλιομέτρων και πλάτους 2-3 με τρεις μεγάλες προεξοχές, που εξασφαλίζουν πρόσθετες δυνατότητες για εκείνους. Δημιουργήθηκε από την τεχνητή αλλαγή της κοίτης, η οποία έδωσε και σε εμάς τέτοια προγεφυρώματα, αλλά τι να τα κάνουμε, αφού δεν έχουμε σκοπό να επιτεθούμε πρώτοι; Αυτά θα χαθούν από τις πρώτες ώρες. Υπάρχει και στρατόπεδο και γέφυρα και ορύγματα πυροβολικού και φυσικά μπορούν να κρύψουν κόσμο, για να αμυνθούν λίγη ώρα, μέχρι να περάσουν ενισχύσεις.

   Το άλλο μήκους 15 χιλιομέτρων στις Καστανιές περιλαμβάνει ολόκληρα χωριά στα οποία μπορούν να κρύψουν πολύ κόσμο, ενώ στην Αδριανούπολη μπορούν να κρύψουν ολόκληρες μεραρχίες, που θα περνάνε στο προγεφύρωμα σε λίγα λεπτά.

   Και πάλι όμως, όπως είπα και στην αρχή, δεν πρέπει να εγκαταλείψουμε εύκολα την πρώτη γραμμή άμυνας και αν αυτό τελικά γίνει, να γίνει συντεταγμένα. Κι εδώ είναι το κλειδί: Ποια άσκηση συντεταγμένης οπισθοχώρησης έχουμε κάνει ποτέ; Ποια πολιτικοστρατιωτική άσκηση εκκένωσης παραμεθόριων περιοχών έχουμε κάνει ποτέ; Μόνο «επιθέσεις» εναντίον ανύπαρκτων αμυνόμενων κάνουμε… Γιατί άραγε το ΝΑΤΟ δεν μερίμνησε ποτέ να κάνουμε τέτοιες ασκήσεις; Γιατί δεν μας προέτρεψε ποτέ να οργανώσουμε γραμμές άμυνας σε βάθος όλης της Θράκης και Αν. Μακεδονίας και από τα βόρεια έστω μέχρι τον Ολυμπο; Γιατί αυτό που επιδιώκουν είναι να δημιουργηθεί πανικός με την πρώτη στραβή και να προσπέσουμε στα πόδια τους να μας «σώσουν».

   Κι αν δεν συμβεί η στραβή από μόνη της, θα την βοηθήσουν λιγουλάκι και οι Αμερικάνοι, όπως ομολόγησαν για τα Ιμια. Κι αν καταφέρουν έστω μία περιορισμένη επιτυχία, θεωρώ πολύ απίθανο να μην επιτεθούν και οι Αλβανοί και οι Σκοπιανοί. Και αν συμβεί και αυτό, θεωρώ ακόμη απιθανότερο να μην ακολουθήσουν και οι Βούλγαροι. Σε αυτήν την περίπτωση σίγουρα θα μας χτυπήσουν και από πίσω στον Εβρο, δηλαδή από Ξάνθη, Ροδόπη (και Βουλγαρία φυσικά). Συνεπώς θα εγκλωβιστεί και το μεγαλύτερο μέρος του στρατού μας και πολλές δεκάδες χιλιάδες (αν όχι εκατοντάδες χιλιάδες) άμαχοι.

   Ταυτόχρονα θα βάλλονται όλα τα βόρεια σύνορα και δύο εκατομμύρια ξένοι θα περιφέρονται στα μετόπισθεν. Μπορεί να γίνει πιο εφιαλτικό; Μπορεί και μάλιστα πολύ. Τα πανάκριβα ηλεκτρονικά όπλα μας δεν θα υπακούουν στις εντολές μας και τα πυρομαχικά θα εξαντληθούν σε 2-3 εβδομάδες, χωρίς να μπορούν να αναπληρωθούν, γιατί βάλαμε λουκέτο στην πολεμική μας βιομηχανία. [Ιδιαίτερα σε αυτούς που έκλεισαν την ΠΥΡΚΑΛ μία ποινή αξίζει: η εσχάτη. Ας δικαστούν τώρα λοιπόν, που δεν ισχύει η θανατική ποινή.]

   Θέλετε κι άλλο; Υπάρχει. Σε τι εναποθέτουν όλες τις ελπίδες τους οι «ρεαλιστές»; Στους «συμμάχους» και στην κοινή γνώμη των χωρών τους. Μα και οι τέσσερις που θα μας επιτεθούν, είναι «σύμμαχοι»!!! Για τους τρεις εμείς συναινέσαμε. Εμείς είπαμε, ότι οι Σκοπιανοί είναι φίλοι μας και είναι «Μακεδόνες». [Με την συμφωνία των Πρεσπών πήγε περίπατο ακόμα και το «Σλαβομακεδόνες».] Την Μακεδονία θα διεκδικήσουν οι «Μακεδόνες», όχι την Καλαμάτα… Εμείς καταργήσαμε τον νόμο απαγόρευσης πώλησης ακινήτων στους παραμεθόριους νομούς σε πολίτες όμορων κρατών. Τις περιουσίες τους θα έλθουν να πάρουν οι άνθρωποι…

   Και θα το κάνουν με την άδεια (και την αφανή βοήθεια) των Αμερικάνων και των Ευρωπαίων. Θα πουν οι ξενόδουλοι χαλβάδες: «Μα γιατί να μας κάνουν τόσο μεγάλο κακό οι Ευρωπαίοι και οι Αμερικάνοι; Εμείς δεν είμαστε πιο κοντά στον πολιτισμό τους; Στο πολιτικό τους σύστημα; Δεν είμαστε οι πιο πιστοί τους σύμμαχοι; Δεν τα θυσιάζουμε όλα γι αυτούς;»

   Η απάντηση είναι: Πάντα δεν ήμασταν έτσι όπως λέτε; Γιατί πάντα μας έσκαβαν τον λάκκο; Τι τους είχαμε κάνει και το άλλο καθίκι, ο Τσώρτσιλ, απαιτούσε να μην πάρουμε την Σμύρνη; [Αργότερα, όταν τον συνέφερε, μας έγλυφε λέγοντας «οι ήρωες πολεμούν σαν Ελληνες» και λίγο αργότερα έδινε διαταγή στον Σκούμπι «Φερθείτε στην Ελλάδα, ως σε κατεχόμενη χώρα»!!!!!!! Δεν το είπε ειδικά για τους κομμουνιστές, αλλά για όλον τον λαό· ακόμα και για τους αντικομμουνιστές!!!!!!!] Τι είχαμε κάνει στους Αμερικανούς το 1922, το 1974, το 1996; Γιατί οι Αγγλοι δεν μας έδωσαν την Κύπρο, έστω κρατώντας τις βάσεις τους; Γιατί επέτρεψαν την εισβολή, ενώ υποτίθεται, ότι φύλαγαν το νησί; Γιατί οι σύμμαχοι πήραν πίσω την Ανατολική Θράκη και την αυτονομία της Βόρειας Ηπειρου; Γιατί μας επέβαλαν την αναγνώριση της ψευτομακεδονίας; Γιατί συνεχίζουν να μας υπονομεύουν μέσα από τα ΝΑΤΟϊκά σχέδια του «πολέμου των τριών ημερών», που μας φοράνε μέσω των Αμερικανοσπουδαγμένων «στρατηγών»; Γιατί μας επιβάλουν να προετοιμαζόμαστε μόνο για τέτοιο πόλεμο; Γιατί μας επιβάλλουν αφοπλισμό από τα συμβατικά όπλα και πυρομαχικά και μας φορτώνουν με τηλεκατευθυνόμενα που ελέγχουν οι ίδιοι; Γιατί επιβάλλουν το κλείσιμο της πολεμικής μας βιομηχανίας, μέσω των μίσθαρνων ντόπιων οργάνων τους; Γιατί μας επιβάλουν να δεχόμαστε τόσους πολλούς ξένους και μάλιστα Μουσουλμάνους; Μας απαγορεύουν ακόμη και την απλή απώθηση!!!!!!!!!!!!!! Φυσικό επόμενο ήταν να μας επιβάλλουν και να χρηματοδοτούν την ανέγερση τζαμιών παντού… [Και για στάχτη στα μάτια μας επιβάλουν από πάνω και το έξοδο του μεταλλικού φράχτη στον Εβρο, αντί να ρίξουμε τουλάχιστον τα λεφτά σε οχυρωματικά έργα. Τι κόβει ο φράχτης, αφού μπαίνουν από Βουλγαρία και την θάλασσα Αλήθεια, από Βουλγαρία γιατί δεν πηγαίνουν κατευθείαν για βόρεια Ευρώπη, αφού τάχα εκεί πηγαίνουν; Κι αν έρχονται εδώ για να αποκτήσουν Ευρωπαϊκά χαρτιά, γιατί δεν το κάνουν αυτό στην Βουλγαρία; Αρα μόνο εμάς πιέζουν να δεχόμαστε Μουσουλμάνους, ή μόνο εμείς μασάμε τις πιέσεις τους.]

   Γιατί θα πρέπει να εξηγήσω εγώ λοιπόν, γιατί είναι τόσο μπινέδες, αφού είναι και διαρκώς το αποδεικνύουν οι πράξεις τους; Τι με νοιάζει εμένα, αν είναι από συμφέρον, ή από κόμπλεξ, ή από οτιδήποτε άλλο και γιατί πρέπει να ψάξω να βρώ την αιτία; Σημασία έχει, ότι έτσι ήταν πάντα κι έτσι εξακολουθούν να είναι. Οι «ρεαλιστές» πρέπει να μας εξηγήσουν πόθεν πηγάζει η αισιοδοξία τους, ότι την επόμενη φορά θα ξηγηθούν καλύτερα;

   Δεν φοβόνται πιά την κοινή γνώμη των λαών τους, γιατί τους έχουν αποβλακώσει συστηματικά κι έτσι για την επίθεση των τεσσάρων «συμμάχων μας» εναντίον μας θα καταπιούν εύκολα το αφήγημα «Μπορεί η Ελλάδα μόνη να έχει δίκιο και όλοι οι άλλοι άδικο;» [Με τον άλφα, ή τον βήτα τρόπο θα προστεθούν και Λιβύη, Αίγυπτος, για να φανούμε πιο σίγουρα οι άδικοι της υπόθεσης.] Είναι πανεύκολο πλέον να στηθεί ένας διεθνής μηχανισμός προπαγάνδας για την Τσαμουριά, την «Μακεδονία», την «Τουρκική Δυτική Θράκη», την «υπερβολική Ελληνική επέκταση» κ.λ.π.. Εδώ φάγανε αμάσητα άλλα κι άλλα, θα μιλάμε για κάτι που δεν τους αφορά καν; Ναι, στην εποχή της άμεσης πληροφόρησης δεν φοβόνται τίποτα, γιατί ελέγχουν την πληροφόρηση. Ελέγχουν κυριολεκτικά τα μυαλά τους και κάνουν το μαύρο άσπρο. Σε εποχές που η πληροφορία ήθελε βδομάδες και μήνες να διαπεράσει την υφήλιο, είχαμε πολύ μεγαλύτερες πιθανότητες συμπαράστασης, γιατί οι άνθρωποι των μεσαίων τάξεων  δεν ήταν τόσο ηλίθιοι.

   Θα πει κάποιος (εξυπνάκιας) «Καλά ρε φίλε και πως είσαι τόσο σίγουρος, ότι προετοιμαζόμαστε μόνο για πόλεμο τριών ημερών;» Κατ αρχήν αυτήν την στιγμή «προετοιμαζόμαστε» για πόλεμο μηδέν ημερών, γιατί κι από τα ισχνά μας αποθέματα δώσαμε 500 φορτηγά πυρομαχικών… Γιατί και μετά την δημόσια παραδοχή του Μητσοτάκη για κενά στην άμυνα, η αποστολή πολεμικού υλικού συνεχίζεται!!!!!! Επίσης, γιατί δεν αμφισβητήσαμε το τουρκολιβυκό μνημόνιο στην Κάσο και ξεφτιλιστήκαμε ακόμα περισσότερο από τα Ιμια, δίνοντας πρόσθετα επιχειρήματα στους Τούρκους (ότι παραδεχόμαστε στην πράξη το «δίκιο» τους). Μας ειρωνεύτηκαν και δημόσια με τις «ευχαριστίες» τους…

   Όλα όσα αναφέρω στο κείμενο αποδεικνύουν, ότι μόνο για πόλεμο λίγων ημερών προετοιμαζόμαστε. Οτι δεν υπάρχει γραμμή άμυνας εκτός από τα σύνορα, καμία πρόνοια για απεγκλωβισμό των πληθυσμών, ότι δεν υπάρχει ούτε απόθεμα, ούτε δυνατότητα παραγωγής όπλων και πυρομαχικών για τις ανάγκες ενός πραγματικού πολέμου. Γενικότερα δεν υπάρχει πολιτική αυτάρκειας για τέτοιες περιπτώσεις. Η ενέργεια μας στηρίζεται είτε σε εισαγόμενα καύσιμα, είτε σε εισαγόμενους εξοπλισμούς. Η οικονομία μας στηρίζεται αποκλειστικά στον τουρισμό, που θα καταρρεύσει από την πρώτη ημέρα και θα πεινάσουμε, γιατί οι «σύμμαχοι» υπονομεύουν συστηματικά και την αγροτική μας παραγωγή μέσω της ΚΑΠ.

   Το σατανικό τους σχέδιο είναι να συμβεί η πρώτη στραβή, που θα μεταβάλλει δραματικά την ψυχολογία στρατού και λαού. Θα ακολουθήσει χάος και πανικός. Η ιστορία συνηγορεί. Το 1897 οι Τούρκοι έφθασαν στην Θήβα (από τον Ολυμπο). Τον Αύγουστο του 1922 γίναμε Αίολοι Κεντέρηδες. Και δεν είναι η μόνη περίπτωση, που από κυνηγοί γίναμε κυνηγημένοι. Το 1941 έγινε ακριβώς το ίδιο. Εχοντας πρόσφατα το έπος της Αλβανίας και την μεγαλειώδη αντίσταση στα οχυρά της γραμμής Μεταξά, που φυσικά είχαν ανεβάσει την ψυχολογία μας στα ουράνια, μας κατέλαβαν οι Γερμανοί κάνοντας έναν υγιεινό περίπατο!!!!!!!

   Μπήκαν ανενόχλητοι από την κοιλάδα του Αξιού!!!!!!!!! [Φοβεροί οι «στρατηγοί» μας, ε;] Κι αν δεχτούμε, ότι η Θεσσαλονίκη ήταν αδύνατο να κρατηθεί, Ο Ολυμπος δεν μπορούσε; [Ώστε να έχουν χρόνο να συγκλίνουν οι αποκομμένες δυνάμεις από Ανατολική Μακεδονία -Θράκη και Δυτική Μακεδονία -Ηπειρο και να τους κλείσουμε από τρείς πλευρές, δίνοντας τουλάχιστον χρόνο διαφυγής στους πληθυσμούς έστω κι έτσι.]

   Εμείς, που πάντα «φυλάμε Θερμοπύλες», δεν φυλάξαμε ούτε τις πραγματικές Θερμοπύλες, ούτε τον Ισθμό, ούτε τίποτα… Αυτές είναι οι συνέπειες της «στραβής», που μοιραία πάντα θα συμβαίνει, γιατί δεν αλλάζουμε ποτέ. Λες και πάντα κάποιος μας έδινε εγγυήσεις για το που και πως θα γίνει ο πόλεμος…

   Στρατηγός εν αποστρατεία είπε, ότι έχουμε πέντε γραμμές άμυνας!!!! Αλήθεια; Που; Σε ασκήσεις επί χάρτου; Ή μήπως εννοεί πέντε γραμμές στον Εβρο; [Αυτό μας έλλειψε, να ήσαν όλοι παραταγμένοι σε μία γραμμή.] Αυτές καλώς υπάρχουν, αλλά εγώ δεν εννοώ αυτό. Εννοώ άμυνα σε μεγάλο στρατηγικό βάθος, που θα εξουθενώσει τον εχθρό χωρίς σημαντικές δικές μας απώλειες και χωρίς να πέσει κανένας δικός μας άμαχος στα χέρια τους, ώστε η αντεπίθεση μας να είναι συντριπτική για τον εισβολέα, ή τους εισβολείς. Ας πάρουμε το παράδειγμα που ανέφερα (επίθεση από Ξάνθη –Ροδόπη). Αν εμείς έχουμε γραμμή άμυνας, ας πούμε στον Νέστο, τότε εκείνοι θα συντριβούν ανάμεσα στα δικά μας πυρά.

   Ο πρώτος κανόνας είναι η προστασία των γυναικόπαιδων, που είναι ότι πιο ιερό έχουμε· χωρίς αυτά δεν υπάρχει έθνος. Αμέσως μετά η προστασία των πολεμιστών, γιατί χωρίς αυτούς δεν υπάρχει νίκη. Αν τα εξασφαλίσουμε αυτά, δεν πρόκειται στο τέλος να χάσουμε ούτε ίντσα εδαφών· αντίθετα, θα ανακτήσουμε και την Κύπρο και άλλα εδάφη από τα χαμένα προηγούμενων πολέμων.

   Μπορεί κάποιος σύγχρονος αμερικανομαθής αξιωματικός να μας πει, ότι είναι πιο γενναίος, πιο πατριώτης, πιο άξιος από τους Σουλιώτες; Κι όμως εκείνοι το 1803 και το 1822 άφησαν όχι απλώς έδαφος στον εχθρό, αλλά ολόκληρη την πατρίδα τους, γιατί ο πόλεμος δεν τέλειωσε ποτέ, όσο υπήρχαν Σουλιώτες. Γιατί χωρίς την διαρκή αγωνία των γυναικόπαιδων ήσαν αήττητοι.

   Πρέπει να κάνουμε, ότι είναι ανθρωπίνως δυνατόν για να ανατρέψουμε τα διαβολικά σχέδια των «φίλων» μας, όσο ακόμα υπάρχει χρόνος. Όταν αρχίσει το πανηγύρι θα είναι πλέον αργά. Βεβαίως κανένας λογικός άνθρωπος δεν θέλει τον πόλεμο, αλλά η προετοιμασία μας για πραγματικό πόλεμο και όχι απλά για ένα αιματηρό πρόσχημα συνθηκολόγησης, θα είναι αυτή που θα τον αποτρέψει με σιγουριά και με ασφάλεια.

   Οι πραγματικές ασκήσεις εκκένωσης πληθυσμών και συντεταγμένης οπισθοχώρησης από το Καστελλόριζο μέχρι την Σαγιάδα, δεν θα μας προετοιμάσουν μόνο για την ακραία αυτή περίπτωση, αλλά θα δώσουν σαφέστατο μήνυμα σε εχθρούς και «φίλους», ότι το αμυντικό μας δόγμα άλλαξε και δεν χαρίζει πλέον εύκολες νίκες σε κανέναν. Οτι αν μπλέξουν με εμάς, δεν θα ξεμπλέξουν εύκολα. Δεν θα τους σώσει κανένας «διαμεσολαβητής». Θα ήταν ηλίθιο να το ερμηνεύσει κανείς ως ηττοπάθεια και κανένας από όλους αυτούς δεν είναι ηλίθιος, αλλά δεν μπορώ να πω το ίδιο και για τους ηγήτορες του λαού και του στρατού μας… [Πως αλλιώς να ερμηνεύσω την νιρβάνα τους; Το πολύ πολύ να μας πουν, ότι κάνουν τέτοιες ασκήσεις, αλλά επί χάρτου, «για να μην πληγεί το ηθικό των παραμεθόριων περιοχών και των φαντάρων». Είμαι σίγουρος, ότι αν στριμωχτούν, αυτήν ακριβώς την «δικαιολογία» θα ξεφουρνίσουν, αλλά είμαστε πολύ μακριά απ αυτό το στρίμωγμα, καθώς και ο λαός τον ίδιο ύπνο κοιμάται.] Ασε που αμφιβάλλω, αν κάνουν τέτοιες ασκήσεις ακόμη και επί χάρτου, γιατί αυτά τα αποφασίζει το ΝΑΤΟ…

   Ο πραγματικός, ο μακροχρόνιος πόλεμος είναι το μόνο που τρέμει η Τουρκία, γιατί δεν θα χάσει απλώς· θα διαλυθεί. Σε έναν σύντομο πόλεμο, ούτε οι Κούρδοι, ούτε οι ανά τον κόσμο Ελληνες και φιλέλληνες θα προλάβουν να αντιδράσουν, γι αυτό θέλουν πολύ αίμα Ελληνικό τις πρώτες ημέρες και όσο το δυνατόν περισσότερα γυναικόπαιδα στα χέρια των Τούρκων, ώστε να καμφθεί το ηθικό μας και να ζητήσουμε εμείς συνθηκολόγηση. Γι αυτό η ύπουλη ψευτοπατριωτική προπαγάνδα μας εξωθεί σε άμυαλους ηρωισμούς· για να επιτευχθεί γρήγορα αυτός ο στόχος. Γι αυτό το ύπουλο ΝΑΤΟ ποτίζει με αφέλεια και υπερφίαλη αυτοπεποίθηση τους αξιωματικούς μας, που διαρκώς μας βεβαιώνουν, ότι όλα είναι «άντερ κοντρόλ» και το μοναδικό κενό στην άμυνα είναι τα αναδρομικά τους…

Επίλογος

   Επειδή όλα αυτά είναι πολύ ψυχοπλακωτικά, θα τελειώσω με πιο αισιόδοξες εξελίξεις. 1) Αυτή την περίοδο δοκιμάζεται στην Ερυθρά ένα Ελληνικό όπλο, που αν εξελιχθεί, όντως θα μπορούσε να μας δώσει υπεροπλία στα κατευθυνόμενα όπλα, με την έννοια, ότι θα μπορούσαμε να εξουδετερώσουμε τα εχθρικά. Είναι το αντιντρόουν ΚΕΝΤΑΥΡΟΣ. Ακόμα κι αν δεν είναι τόσο καλό, όσο λέγεται, πρέπει να επιμείνουμε στην έρευνα, γιατί αυτή ακριβώς είναι η τεχνολογία που έλεγα παραπάνω, ότι πρέπει να επενδύσουμε. Ο τελικός στόχος πρέπει να είναι να τους αρπάζουμε τα κατευθυνόμενα όπλα μέσα απ τα χέρια τους.

   Αυτό βέβαια δεν μας κάνει υπερδύναμη, όπως βαυκαλίζονται ορισμένοι, ούτε αναιρεί την αναγκαιότητα προετοιμασίας για μακρύ πόλεμο. Όπως είπαμε, τα τηλεκατευθυνόμενα όπλα, είναι εντυπωσιακά και ακριβά, αλλά όχι καθοριστικά για  πραγματικό πόλεμο. Αλλωστε δεν είμαστε οι μόνοι, που έχουν αυτήν την τεχνολογία. Το όπλο αυτό όμως είναι μία πολύ καλή αρχή για Ελληνικά όπλα υψηλής τεχνολογίας, με μεγάλη εθνική υπεραξία, που μπορεί να γίνει ολική.

   Οι Τούρκοι βέβαια θα προσπαθήσουν να αναπτύξουν αντισυστήματα και γενικώς θα έχουμε μία μόνιμη διελκυστίνδα σε αυτήν την τεχνολογία, αλλά προς ώρας είμαστε πολύ μπροστά, ακυρώνοντας την μέχρι χτες υπεροπλία τους στα ντρόουνς και όλη την σχετική τεχνολογική και βιομηχανική προσπάθεια τους. Όπως δεν μάσησα τα λόγια μου στα κακά, δεν θα τα μασήσω και στα καλά. Κάτι καλό συμβαίνει στην ΕΑΒ.

   2) Μπορεί οι κρατικές αμυντικές βιομηχανίες να μην πηγαίνουν και τόσο καλά, αλλά στις ιδιωτικές συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο, παρότι δεν παίρνουν παραγγελίες από το κράτος. Και μόνο αυτό δείχνει, πόσο υγιείς είναι και πόσο καλά είναι τα προϊόντα τους και πόσο λογικές είναι οι τιμές τους. Δυστυχώς όμως δείχνει και την διαφθορά του συστήματος παραγγελιών του δημοσίου…

   Είμαστε περίεργος λαός· ικανοί για το καλύτερο και για το χειρότερο. Δυστυχώς, δεν μένουμε σταθεροί στο καλό. Ευτυχώς, ο Θεός μας δίνει πάντα νέες ευκαιρίες. Ο Θεός όμως μας έδωσε και νου για να κρίνουμε σωστά και όχι να τα αφήνουμε όλα στο έλεος του. Οσο απροετοίμαστοι και να είμαστε, δεν φοβάμαι τον μακρύ πόλεμο. Θα μας σφυρηλατήσει και θα μας εκπαιδεύσει ο ίδιος ο πόλεμος, αλλά το τίμημα θα είναι ανάλογο της τωρινής μας αφασίας. Αυτό που φοβάμαι, δεν είναι η εξέλιξη που θα έλθει μόνη της, αλλά το στημένο αιματηρό σκηνικό, που θα μας οδηγήσει γρήγορα στην συνθηκολόγηση. Αν φροντίζαμε από τώρα, δεν θα φτάναμε ποτέ σε αυτήν την δύσκολη ώρα, αλλά όταν έλθει, πρέπει να αναλογιστούμε τις ευθύνες μας και να μην τα παρατήσουμε, όπως στην Κύπρο. Πρέπει να κάνουμε κουράγιο, να μάθουμε από τα λάθη μας και πάλι θα μας βοηθήσει…

Π. Ρέππας