Ψήφισαν ασυλία για τα μέλη της επιτροπής λοιμοξιολόγων και σειράς άλλων υγειονομικών και κρατικών λειτουργών, «για να μην ταλαιπωρηθούν» με μηνύσεις αρνητών οι «ηρωικοί επιστήμονες», που μας «έσωσαν»…
Κι όμως είναι γνωστό, ότι λίγες μηνύσεις φτάνουν τελικά στο ακροατήριο. Οι εισαγγελείς ξεσκαρτάρουν τις αστήρικτες και τις βάζουν στο αρχείο. Ποιος ήταν λοιπόν ο κίνδυνος άσκοπης ταλαιπωρίας; Κι αν υποθέσουμε, ότι μία μήνυση πληρεί τις τυπικές προϋποθέσεις, υπάρχουν δηλαδή αποδεικτικά στοιχεία για τον ισχυρισμό, που πρέπει να κριθούν στο ακροατήριο, δεν μπορούν να γίνουν πολλές δίκες για το ίδιο θέμα, αν τα δικαστήρια αποφανθούν τελεσίδικα (σε τρίτο βαθμό) υπέρ του κατηγορουμένου. [Οι μηνύσεις αυτές μπαίνουν αυτόματα στο αρχείο.] Δηλαδή σε καμία περίπτωση δεν κινδύνευαν από κυκεώνα δικαστικών περιπετειών, αν είναι αθώοι. [Να συμπληρώσω δε, ότι η αμφιβολία είναι υπέρ του κατηγορουμένου· μόνο αν υπάρξουν αδιάσειστα στοιχεία ενοχής θα καταδικάζονταν.]
Τώρα όμως είναι εξασφαλισμένοι, ακόμα κι αν αποδειχτεί η ενοχή τους στην κοινωνία!!!!!!!!!!!!!!! Αν αυτό δεν λέγεται κατάργηση του θεσμού της δικαιοσύνης, πως λέγεται; Όταν ένας γιατρός χάνει έναν ασθενή, ξέρει, ότι είναι πολύ πιθανόν να βρεθεί στο εδώλιο του κατηγορουμένου, παρά το ότι προσπάθησε με όλες του τις δυνάμεις να τον σώσει και κανείς μέχρι τώρα δεν αρνήθηκε να κάνει το καθήκον του, παρότι τις περισσότερες φορές υπάρχει αυτός ο κίνδυνος. Γενικότερα πάρα πολλοί αθώοι άνθρωποι βρέθηκαν σε αυτήν την θέση και υπέστησαν την βάσανο της δικαιοσύνης, γιατί αυτό είναι το κράτος δικαίου. Η αθωότητα αποδεικνύεται δικαστικά κι όχι νομοθετικά.
Με ποια λογική η νομοθετική και η εκτελεστική εξουσία υποκαθιστούν την δικαστική, παραβιάζοντας κατάφορα το Σύνταγμα και κάθε έννοια δικαίου και αποφασίζοντας προκαταβολικά και αντ αυτής, ότι κάθε μήνυση εναντίον των προστατευμένων από την ασυλία είναι άδικη; Αυτό ακριβώς δεν έκανε αυτή η (ν)τροπολογία;
Και καλά ο κόσμος βρίσκεται σε σύγχυση από την προπαγάνδα. Οι νομικοί (δικαστές και δικηγόροι) πως ανέχονται τέτοια γελοιοποίηση βασικών διατάξεων του Συντάγματος και του θεσμικού τους ρόλου;
Ο έντιμος άνθρωπος όταν κατηγορείται και συκοφαντείται άδικα, ζητάει ασυλία από τους ισχύοντες νόμους; Αν αυτό δεν είναι η πιο κραυγαλέα ομολογία ενοχής, τι είναι; Ποιος έχει ανάγκη ασυλίας σε καιρό δημοκρατίας; Ο αθώος, ή ο ένοχος; Και ποιος ψηφίζει (αντισυνταγματικά) για εξαίρεση από τον νόμο; Ο φιλοδίκαιος, ή ο συνένοχος;
Οσο για τους θερμοκέφαλους, ας μην επικαλεστούν πάλι το άρθρο 120. Αρκετά έχουν ξεφτιλίσει με τις παλαβομάρες τους την πιο εμπνευσμένη πρόβλεψη του (μετριότατου) Συντάγματος μας. Οντως καταλύεται, αλλά όχι με την βία. Αντίθετα· ακολουθούν νομότυπη οδό, γιατί ξέρουν, ότι έχουν να κάνουν με έναν εκφυλισμένο και αποβλακωμένο δήμο και μία δειλή και βολεμένη κοινωνική ελίτ και δεν υπάρχει κανένας λόγος να καταφύγουν στην βία. Το ότι αντισυνταγματικοί νόμοι εφαρμόζονται με την βοήθεια της νόμιμης (αστυνομικής) βίας, δεν σημαίνει κατάλυση του πολιτεύματος με την βία. Η κατάλυση αυτή πάντα επικυρώνεται από τον λαό στις εκλογές που ακολουθούν. Μήπως τώρα υπάρχει η παραμικρή δημοσκοπική ένδειξη, ότι ο λαός ενοχλείται από την αντισυνταγματικότητα και την αθλιότητα των νόμων;
