Π. Ρέππας : Σκέψεις του μεσοδιαστήματος

Τις δηλώσεις του Τραμπ στο διάστημα μέχρι να αναλάβει, δεν τις παίρνω τοις μετρητοίς. Το να πει για παράδειγμα «Ο Ερντογάν είναι φίλος μου», ή «Η Τουρκία είναι μία πολύ σημαντική χώρα», ή ακόμα και «Είναι καλύτερα να φύγουμε από την Συρία» (δηλαδή να εγκαταλείψουν τους Κούρδους) ουδόλως με ανησυχούν, γιατί τα εκλαμβάνω ως στάχτη στα μάτια του βαθέως κράτους της Δύσης, αλλά και του Ερντογάν. Για κανέναν δεν βάζω το χέρι μου στην φωτιά, αλλά σημασία θα έχουν, όσα θα λέει και θα κάνει μετά την 20^η Ιανουαρίου.

Επειδή όμως πάντα έχω τις επιφυλάξεις μου, με ξένισαν αρκετά οι δηλώσεις του για Παναμά, Καναδά, Γροιλανδία, που έβαλαν βούτυρο στο ψωμί των αντιτραμπιστών (να τι εννοεί ο τρελλάρας «Μεγάλη Αμερική»). Αν αυτά προστεθούν και σε άλλες απειλητικές δηλώσεις προς πάσα κατεύθυνση, καθώς και στα περίεργα φουτουριστικά σχέδια του Μασκ, την έντονη αντιοικολογική ρητορική του Τραμπ (που όμως έρχεται σε αντίφαση με τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα του Μασκ) θα μπορούσε να πει κανείς, ότι δεν ξεκινάει καλά.

Τα γεγονότα όμως μπορούν να έχουν κι άλλη ανάγνωση. Οι άγαρμπες δηλώσεις του Τραμπ τείνουν να γίνουν το προσωπικό του ιδίωμα, αλλά και ο προσωπικός του τρόπος διαπραγμάτευσης (η διπλωματία της επίδειξης ισχύος). Π.χ. μπορεί μόνο να πιέζει τον Παναμά να μειώσει τις τιμές για την χρήση της διώρυγας και να μην πραγματοποιήσει τις απειλές του. Είναι πολύ άτσαλος και εκβιαστικός τρόπος βέβαια, αλλά σίγουρα δεν είναι περισσότερο ανήθικος από τους «καλούς τρόπους» του «πολιτισμένου» ιμπεριαλισμού του Δυτικού βαθέως κράτους, που συνήθως πρώτα στήνει με τα ΜΜΕ ένα σκηνικό «αναγκαιότητας» στρατιωτικής επέμβασης, όπως για να ανατρέψουν δήθεν έναν διεφθαρμένο δικτάτορα, ενώ στην πραγματικότητα αυτό είναι ένα πρόσχημα για να βάλλουν στο χέρι μία χώρα. Αν λοιπόν δεν το κάνει και απλά πιέζει με αυτόν τον (απαράδεκτο) τρόπο για τις τιμές, θα είναι καλύτερος από αυτούς, που τον κατηγορούν, γιατί αυτοί κάνουν πολύ χειρότερα. [Εννοείται βέβαια, ότι αν πραγματοποιήσει την απειλή του, θα είναι εκείνος ο χειρότερος όλων.]

Για τον Καναδά είναι απαράδεκτος ο τρόπος που κάνει την πρόταση του, όχι η ίδια η πρόταση. Ολόκληρος Καναδάς μία πολιτεία; Καλά που δεν τους είπε να γίνουν μία κομητεία της Β. Ντακότα… Και πάντως ας κάνει πρώτα πολιτεία το Πόρτο Ρίκο, που εξακολουθεί να είναι «κτήση» των ΗΠΑ, ας ενσωματώσει στις πολιτείες τις υπόλοιπες «κτήσεις» (π.χ. η πολιτεία Χαβάης να γίνει πολιτεία Ειρηνικού και να περιλάβει και τα υπόλοιπα νησιά των ΗΠΑ στον Ειρηνικό) ας κάνει την ίδια πρόταση στον Παναμά (να γίνει ολόκληρος πολιτεία των ΗΠΑ) και μετά να κάνει πρόταση ένωσης στον Καναδά, όχι προσχώρησης.

Οσο για την Γροιλανδία, πρόταση εξαγοράς έκανε. Δεν είναι και τίποτα τρομερό· η Δανία μπορεί απλά να αρνηθεί. Ετσι απέκτησαν και την Αλάσκα οι ΗΠΑ και μάλιστα σε πάρα πολύ χαμηλή τιμή, χωρίς να απειλήσουν, ή να εκβιάσουν την Ρωσία. Αλλά και από την Δανία έχουν ξαναγοράσει στο παρελθόν γη (τις νότιες Παρθένες νήσους). Γιατί σοκάρει λοιπόν; Δεν είναι και τόσο παρθένα η Δανία στο να πουλάει γη στους Αμερικάνους. Και η πλάκα είναι, ότι και οι Γροιλανδοί το συζητάνε, αλλά παρά τις δηλώσεις τους ακόμα και οι Δανοί κι αυτό φαίνεται στην λεπτομέρεια της δήλωσης τους. Δεν είπαν «Η Γροιλανδία ανήκει στην Δανία», αλλά «Η Γροιλανδία ανήκει στους Γροιλανδούς», που είναι και η πραγματικότητα, αφού από το 2009 έχουν δικαίωμα αυτοδιάθεσης. Το πιο ενοχλητικό τόσο για τους Δανούς, όσο και για τους Γροιλανδούς είναι ο όρος «εξαγορά» και μάλιστα οι δεύτεροι έχουν και έναν ουσιαστικό λόγο, γιατί φυσικά διεκδικούν καθεστώς πολιτείας και όχι αγορασμένης έκτασης.

Το μόνο πραγματικά ανησυχητικό στην υπόθεση είναι η πιθανή πρόθεση ευρέων εξορύξεων. Ο ορυκτός πλούτος της Γροιλανδίας δεν είναι προς εκμετάλλευση, τουλάχιστον όχι από την δική μας γενιά. Όπως και σε πολλές άλλες γωνιές του πλανήτη είναι αποθέματα για το μέλλον, όταν θα υπάρχουν πιο ασφαλείς τεχνολογίες και μεγαλύτερη αναγκαιότητα για αυτές τις εξορύξεις. Τέτοια μεγαλεπήβολα σχέδια μοιραία τα συνδέω με τον Μασκ.

Πολύ φοβάμαι, ότι ο Μασκ μαζί με τα καλά του κουβαλάει και κακά και δυνητικά θα μπορούσε να γίνει και επικίνδυνος για την ανθρωπότητα. Η υπέρμετρη εμπιστοσύνη του στην τεχνολογία θα μπορούσε να οδηγήσει τον ίδιο, αλλά και την ανθρωπότητα σε επικίνδυνα μονοπάτια. Η δήλωση του, ότι πολιτιστικά είναι Χριστιανός, είναι σαν να ομολογεί, ότι θρησκευτικά είναι άθεος, ή έστω αγνωστικιστής. Για εμένα είναι σεβαστές αυτές οι τοποθετήσεις, αλλά εμπερικλείουν και μεγάλο κίνδυνο εκτροπής. Αν δεν πιστεύεις είτε στην ύπαρξη του Θεού, είτε στην διαρκή μέριμνα Του για την δημιουργία Του, υπάρχει μεγάλος κίνδυνος να προσπαθήσεις να Τον υποκαταστήσεις. Τέτοιες αντιλήψεις δημιουργούν τους διάφορους Μένγκελε και Φρανκενστάιν, που προσπαθούν να «διορθώσουν» την Δημιουργία πάντα με εφιαλτικά αποτελέσματα. [Και τέτοιες αντιλήψεις οδήγησαν στην γενιά των εμβολιασμένων, που αποποιήθηκαν το Θείο δώρο της φυσικής ανοσίας.]

Επιπλέον πριν καν αναλάβει δείχνει σημάδια αλαζονείας σε βαθμό πολύ ανησυχητικό. Ξεπέρασε σε αγαρμποσύνη και τον ίδιο τον Τραμπ και τις τελευταίες ημέρες έχει αφηνιάσει σε απρέπειες.

Ούτε αυτόν όμως θα βιαστώ να τον απορρίψω. Θα τα δούμε τα έργα τους και αναλόγως θα τους κρίνουμε. Προς το παρόν συνεχίζω να είμαι συγκρατημένα αισιόδοξος. Όχι όμως τόσο πολύ αισιόδοξος που να πιστέψω στην εκπλήρωση λαϊκών δοξασιών. Ωραία θα ήταν να παίρναμε την Πόλη, αλλά στις μέρες μας δεν είναι δυνατόν να εκτοπίσεις 14 εκατομμύρια κατοίκους και να συνεχίσεις να συγκαταλέγεσαι στα πολιτισμένα έθνη. Αλλωστε και το μπλουζάκι του Μπάνον για «Ελεύθερη Κωνσταντινούπολη» έλεγε, όχι για Ελληνική. Και δεν είχε δικέφαλο αετό, αλλά έναν σταυροφορικό θυρεό.

Ετσι όμως για να περάσει η ώρα, ας το δούμε το θέμα. Το παραμυθάκι της αγάπης των Ρώσων για τους ομόδοξους Ελληνες μεταβλήθηκε λίγο, για να γίνει πιο πιστευτό: Θα μας δώσουν την Πόλη, επειδή δεν θα μπορούν να την κρατήσουν οι ίδιοι λόγω των πιέσεων των άλλων δυνάμεων. Δηλαδή, ενώ δεν κατάφεραν να πάρουν το Κίεβο έξω από την πόρτα τους, ενώ τόσους μήνες μετά δεν έχουν καταφέρει να διώξουν εντελώς τους Ουκρανούς από την περιφέρεια του Κουρσκ, ενώ βασίζονται σε Κορεάτες και Τσετσένους στον πόλεμο της άμεσης γειτονιάς τους για την ανάκτηση τμήματος της παλιάς Ρωσίας (αν και ονομάζεται «Νέα Ρωσία») κι ενώ δεν σκέφτονται πλέον καν την ανάκτηση της παλιάς τους πρωτεύουσας (Κίεβο) ενώ δεν έριξαν ντουφεκιά στην Συρία για τον σύμμαχο τους Ασσαντ, θα κάνουν έναν τόσο τρομερό πόλεμο με την Τουρκία, γνωρίζοντας εξ αρχής, ότι δεν μπορούν να κρατήσουν τα εδάφη που θα καταλάβουν!!!!!!!!!!!!!!!

Ή μήπως μπορούν να έχουν τόσο μεγάλη εμπιστοσύνη στους Ελληνες, ότι θα είναι παντοτινά και αδιάλειπτα σύμμαχοι τους και ότι θα μπορούν να κρατήσουν μία τέτοια κτήση, που τους χαρίστηκε;

Κι όμως θεωρητικά τουλάχιστον το παραμύθι θα μπορούσε να λάβει πραγματική υπόσταση (όχι ακριβώς όπως θα θέλαμε εμείς βέβαια) με το παρακάτω σχετικά ρεαλιστικό σενάριο. Υπάρχουν τρεις παγκόσμιοι παράγοντες, που θα ήθελαν κάτι τέτοιο. Ο καθένας με κάπως διαφορετικό τρόπο βέβαια, αλλά θα μπορούσαν να βρουν την «χρυσή τομή». Βεβαίως το Ισραήλ δεν είναι παγκόσμια υπερδύναμη, σίγουρα όμως είναι τοπική υπερδύναμη και τέλος πάντων ήλθε η ώρα για να μετρηθεί στην πραγματικότητα η δύναμη του με πραγματικό αντίπαλο.

Όπως ξαναείπα στα προηγούμενα άρθρα (κόντρα σε προφήτες, γέροντες και αναλυτές) το Ισραήλ θα ειρηνεύσει με το Ιράν σύντομα, έστω και άτυπα. Μπορεί να προηγηθούν και άλλες πυραυλικές και αεροπορικές επιθέσεις τόσο προς το Ιράν, όσο και προς τους δορυφόρους του, κυρίως για να εξασφαλίσει εγγυήσεις για την κατεύθυνση του πυρηνικού του προγράμματος, αλλά είναι θέμα λίγων μηνών να λήξουν εντελώς οι εχθροπραξίες. Ο λόγος; Απλά θέλει να στραφεί απερίσπαστο εναντίον της Τουρκίας. Δεν μύρισα τα νύχια μου, ούτε είμαι πολύ έξυπνος, ή γνώστης μυστικών. Αυτό είναι το φυσικό. Με το Ιράν δεν είναι λογικός ένας πραγματικός πόλεμος, γιατί παρεμβάλλονται ανάμεσα τους δύο κράτη. Με την Τουρκία έχουν πλέον κοινά σύνορα και οι Τούρκοι άρχισαν ήδη να δείχνουν τα δόντια τους. [Εάν διαψευστώ, θα το παραδεχτώ δημόσια, όπως κάνω πάντα, γιατί ανθρωπάκι είμαι και κάνω λάθη. Εκείνοι που έχουν διαψευστεί χίλιες φορές, θα το παραδεχτούν έστω μία;]

Εκτιμώ, ότι το Ισραήλ τους επόμενους μήνες θα τείνει χείρα φιλίας προς όλους τους γείτονες της Τουρκίας και πρωτίστως σε Ελλάδα και Κύπρο και πρέπει να ανταποκριθούμε βάζοντας όμως όρους. Είναι μεγάλη ευκαιρία για εμάς. Ας λογαριάσουμε, ότι για χάρη του Ισραήλ, οι ΗΠΑ θα βοηθήσουν στην ανασύσταση του Κουρδιστάν, που δεν είναι ανεξάρτητο εδώ και 3.000 χρόνια. Αναλογικά οι δικές μας αρχικές απαιτήσεις για Κύπρο, Αιγαίο κ.λ.π. είναι ασήμαντες και αυτονόητες. Αρα πριν από οποιαδήποτε συμφωνία πρέπει να απαιτήσουμε από το Ισραήλ να βροντοφωνάξει τα δίκαια μας και να δεσμευτεί δημόσια και απερίφραστα για την ένοπλη υποστήριξη τους στο πλάι μας.

Αρα σε αυτό το σενάριο η Ρωσία δεν θα αναλάβει μόνη το βάρος του πολέμου, αλλά ως μία εκ των πολλών συμμάχων, ΗΠΑ, Ισραήλ, Κούρδοι, μεγάλο τμήμα των Συρίων, Αρμενία, ενδεχομένως και διάφορα Βαλκανικά κράτη (Βουλγαρία, Ρουμανία, Σερβία) ακόμα και σύμμαχοι έκπληξη, για παράδειγμα Δυτικοευρωπαϊκά κράτη, που θα αλλάξουν στρατόπεδο και θα έλθουν στην σωστή πλευρά της ιστορίας.

Τους μόνους που φοβάμαι μη λείπουν από αυτό το πανηγύρι είμαστε εμείς. Από την μία οι προοδευτικοί με τις γνωστές μαλακίες (*) περί ιμπεριαλιστικού πολέμου, από την άλλη οι αντισιωνιστές, που δεν το χουν σε καλό να συμπολεμούν με Εβραίους, από την άλλη οι περπατημένοι (woke) που δεν το χουν σε καλό να πολεμούν γενικώς, στο τέλος ως μόνη μας ελπίδα θα μείνει η περίφημη ικανότητα μετάλλαξης και προσαρμοστικότητας του Μητσοτακέικου. Χρονιάρες μέρες που είναι, ας μην το χαλάσουμε το σενάριο κι ας ευχηθούμε η νέα χρονιά να είναι της μεταμορφώσεως, μια και προς το παρόν τουλάχιστον δεν φαίνεται άλλος διεκδικητής της πρωθυπουργίας και αυτά τα γεγονότα θα γίνουν εντός του έτους (ή τουλάχιστον θα ξεκινήσουν).

Θα μπορέσει η Τουρκία να τα βάλει με όλους αυτούς; Θα τολμήσει κανείς να την βοηθήσει; Μπορεί όλο αυτό να καταλήξει μόνο στην απόσχιση του Κουρδιστάν και να μείνει η υπόλοιπη Τουρκία ακέραιη; Σχεδόν το αποκλείω. Μπορεί να δημιουργηθεί ένα Αλεβιτικό κράτος; Από τον θρησκευτικοφυλετικό χάρτη εξαιρετικά δύσκολο χωρίς τεράστιες μετακινήσεις πληθυσμών. Αλλωστε πιστεύω, ότι και οι Αλεβίτες στην πλειοψηφία τους νοιώθουν πρωτίστως Τούρκοι. Μήπως τότε να βασιζόταν ο διαμελισμός στην αρχή των Ευρωπαϊζόντων της Δυτικής Τουρκίας και των πιο καθυστερημένων Ανατολιτών; Ούτε αυτό είναι εύκολο και για τον παραπάνω λόγο (ότι όλοι νοιώθουν Τούρκοι) και γιατί τα πράγματα έχουν αλλάξει και οι διαφορές έχουν αμβλυνθεί.

Τότε τι μπορεί να γίνει, ώστε να μειωθεί η Τουρκία και να μην είναι εύκολο να ανακτήσει δυνάμεις στο μέλλον, για να ξαναδιεκδικήσει ηγεμονικό ρόλο; Να την ψαλιδίσουμε γύρω γύρω και απλά να βοηθάμε αποσχιστικές κινήσεις στο εσωτερικό της, επιβάλλοντας μάλιστα την πρώτη, δηλαδή την ανεξαρτησία της Κωνσταντινούπολης, όπως λέει και το μπλουζάκι του Μπάνον.

Να τα πάρουμε όμως με την σειρά. Την μερίδα του λέοντος θα πάρει το Κουρδιστάν (20-25% της σημερινής Τουρκίας). Την επαρχία Χατάι (Αντιόχεια, Αλεξανδρέττα) η Συρία. Κάτι ψιλά στα σύνορα της η Αρμενία. [Εξαρτάται και από την συνεισφορά της στην εκστρατεία τα ψιλά να γίνουν χοντρύτερα.] Την Ανατολική Θράκη θα την μοιραστούν Ελλάδα και Βουλγαρία, πλην της Κωνσταντινούπολης, που μαζί με το Ασιατικό της τμήμα και την Ασιατική ακτή του Ελλήσποντου θα γίνει ανεξάρτητο κράτος, που με την αιγίδα όλων των νικητών θα δυτικοποιηθεί με ταχύτατους ρυθμούς, ενδεχομένως και με την εκδίωξη των ακραίων στοιχείων. Αν φύγουν 500.000 φανατικοί και στην θέση τους έλθουν Ελληνες, Βούλγαροι, άλλοι Βαλκάνιοι, Ρώσοι κ.λ.π. μακροπρόθεσμα θα αλλάξει και ο χαρακτήρας αυτού του «κρατιδίου».

Δεν λέω, ότι είναι εύκολο να αποτουρκίσεις 14 εκατομμύρια ανθρώπους, ούτε ότι θα γίνει από την μία μέρα στην άλλη. Μαγιά ήδη υπάρχει. Οι Κούρδοι είναι πολύ περισσότερο του εκατομμυρίου. Πολλοί βέβαια θα επιστρέψουν στο ανεξάρτητο πλέον Κουρδιστάν, αλλά και πολλοί θα μείνουν, αφού η θέση τους πλέον θα είναι πολύ αναβαθμισμένη ως η μεγαλύτερη μη Τουρκική κοινότητα της Κωνσταντινούπολης, που σίγουρα θα χρησιμοποιηθεί ευρέως και στην στελέχωση της αστυνομίας, της διοίκησης και του όποιου στρατού συγκροτηθεί. Τους Κούρδους θα ακολουθήσουν κι άλλοι Μουσουλμανικοί μη Τουρκικοί πληθυσμοί (Κιρκάσιοι, Αμπχάζιοι, Τσετσένοι, Αλβανοί κ.λ.π.) που δεν θα τους συμφέρει πλέον να αυτοπροσδιορίζονται ως Τούρκοι. Επίσης θα «μεταμορφωθούν» σε Ελληνες είτε από πραγματική πεποίθηση, είτε από συμφέρον πολλοί Τούρκοι.

Ετσι η υπόλοιπη Τουρκία, είτε διαμελισμένη, είτε ολόκληρη (κάποτε στο μέλλον) δεν θα μπορέσει να ξαναγίνει μεγάλη δύναμη, ούτε να ξανααπειλήσει την Ελλάδα για πάρα πολλά χρόνια. Το κλειδί είναι η δημιουργία νέας εθνικής συνείδησης στους κατοίκους της Κωνσταντινούπολης, η δημιουργία μίας Νέας Ρωμανίας συνάντησης και συνύπαρξης πολιτισμών, που σιγά σιγά θα διαμορφώνει τον δικό της.

Μπορεί αυτή την στιγμή να φαίνεται εντελώς εξωπραγματικό να αλλάξουν εθνική συνείδηση εκατομμύρια άνθρωποι, αλλά το πρώτο βήμα (του ονόματος) το έχουν κάνει μόνοι τους πριν από 11 αιώνες, ονομάζοντας το (τότε) κράτος τους «Σουλτανάτο του Ρουμ». Επιπλέον νοιώθουν ένα αίσθημα υπεροχής έναντι των υπολοίπων Τούρκων, που θα κάνει πιο εύκολη την αποσκίρτηση τους. Νοιώθουν περισσότερο πρωτευουσιάνοι και κοσμοπολίτες από τους κατοίκους της Αγκυρας. Αν σε αυτό προστεθεί και η έλευση κάποιων εκατοντάδων χιλιάδων από όλα τα έθνη του κόσμου, που θα ενισχύσουν καταλυτικά την τάση δυτικοποίησης, κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει, αυτό που σήμερα φαίνεται αδύνατο.

Αυτό το σενάριο είναι πολύ καλύτερο για εμάς, από το να παίρναμε την Πόλη και μάλιστα ως χάρισμα. Πως θα την κρατάγαμε, χωρίς να γίνουμε χειρότεροι κι από τον ίδιο τον Αττίλα; Και πόσοι Ελληνες θα πήγαιναν να ζήσουν εκεί, έχοντας να αντιμετωπίσουν το μίσος των ντόπιων; Το να είναι η Ελληνική κοινότητα μία από τις πάρα πολλές, όχι μόνο την εξασφαλίζει, αλλά θα την κάνει την πιο οικεία στους ντόπιους, που θα σπεύσουν να αντιμετωπίσουν τα «καρντάσια» ως ελευθερωτές και όχι ως κατακτητές. Η Αγία Σοφία θα επανέλθει στο προηγούμενο καθεστώς ως σύμβολο της συνύπαρξης και της συναδέλφωσης. Ορθόδοξοι ναοί φυσικά θα μπορούν να χτίζονται, όσο αυξάνεται και ο Ορθόδοξος πληθυσμός της Πόλης, αλλά μόνο με το καλό μπορείς να αλλάξεις εθνικότητα σε τόσα εκατομμύρια. Αν ήμασταν εμείς μόνοι μας, θα ήταν αδύνατον. Αλλωστε δεν λέω, ότι οι πολίτες αυτού του κράτους θα γίνουν Ελληνες, αλλά Ρωμαίοι, μία έννοια πιο υπερεθνική, που περιλαμβάνει όλους τους λαούς της Βαλκανικής και της Μικράς Ασίας. Μάλιστα ο όρος «Νέα Ρωμανία» μπορεί να περιλαμβάνει όλους τους λαούς του κόσμου (και να διεκδικηθεί ακόμα και η έδρα του ΟΗΕ). Το μεγάλο εθνικό στοίχημα για αυτό το κράτος είναι η εξάπλωση της Ελληνικής γλώσσας σε αυτό. Υπάρχουν πολλά που θα βοηθήσουν. Η ποιοτική της υπεροχή, η ιστορία της σε αυτόν τον τόπο, η μεταβολή του σημερινού αισθήματος των ντόπιων απέναντι στην Ελλάδα, ο ανταγωνισμός των σημερινών διεθνών γλωσσών (Αγγλικά, Γαλλικά, Ρώσικα) μεταξύ τους σε ένα πεδίο όχι και τόσο ευνοϊκό για αυτές. Υπάρχουν πολλές Ελληνικές λέξεις που γνωρίζουν, γιατί είναι παρόμοιες και στην γλώσσα τους. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το «Ιστανμπούλ» = Εις την Πόλη. Πολλοί γνωρίζουν ήδη κάποια Ελληνικά από τον τουρισμό. Κυρίως όμως πιστεύω, ότι ο Ελληνικός στρατός θα έχει την πιο ανθρωπιστική συμπεριφορά από όλους τους στρατούς κατοχής της Τουρκίας κι αυτό θα μετρήσει καταλυτικά και στο θέμα της εξάπλωσης της γλώσσας.

Επίλογος

Όλα αυτά αυτήν την στιγμή είναι σενάριο φαντασίας. Είναι όμως τόσο εξωπραγματικό; Συνήθως όταν γράφω άρθρα, από την ημέρα που ξεκίνησα μέχρι την ημέρα που τελείωσα έχουν περάσει εβδομάδες (ενίοτε και μήνες) κυρίως γιατί δεν ασχολούμαι μόνο με αυτά. Ετσι επειδή διαρκώς έχουμε νέα γεγονότα, προσθέτω, διορθώνω, πολλές φορές αφήνω την ανάρτηση για αργότερα, ή την ματαιώνω, γιατί πιά έχει ξεπεραστεί από τα γεγονότα, αλλά και πολλές φορές αυτά που γράφω επιβεβαιώνονται από τα γεγονότα πριν την ανάρτηση του άρθρου. Τι έλεγα παραπάνω; «Εκτιμώ, ότι το Ισραήλ τους επόμενους μήνες θα τείνει χείρα φιλίας προς όλους τους γείτονες της Τουρκίας και πρωτίστως σε Ελλάδα και Κύπρο…». Δεν πρόλαβα να το αναρτήσω και τόσο οι ίδιοι, όσο και μέσω άλλων (Κούρδων, Αγγλων) άρχισαν να μας γαργαλάνε με Ελληνική Κωνσταντινούπολη…

Στο μόνο που έπεσα έξω, είναι το «στους επόμενους μήνες», γιατί άρχισαν ήδη και θα εντείνουν πολύ μετά την 20^η Ιανουαρίου, τόσο, που μπορεί όλα τα γεγονότα του παραπάνω σεναρίου να εκτυλιχτούν γρηγορότερα από ότι τα περιμένω. Για να το θέσω σωστά, δεν ήταν μόνο «πρόγνωση», αφού ήδη έχει ξεκινήσει συνεργασία σε οπλικά συστήματα. Μάλιστα με την Κύπρο ακόμα περισσότερο και έχουμε κι άλλη μία επιβεβαίωση πριν την ανάρτηση με την επίσκεψη Χέρτζοκ.

Και επειδή δεν έχω καμία προκατάληψη ούτε υπέρ, ούτε εναντίον κανενός, ότι βλέπω λέω και μεταβάλω άποψη ανάλογα με αυτά που λένε και πράττουν οι πολιτικοί. Όπως δίνω στον Τραμπ την ευκαιρία να πραγματοποιήσει όσα σωστά λέει και να αλλάξει σε αυτά που δεν μας τα λέει καλά και θα τον κρίνω, όταν θα είναι λογικό να τον κρίνω, έτσι δεν θα κρύψω την αισιοδοξία μου και για την Ελλάδα. Αισιοδοξία που δεν υπήρχε λίγους μήνες πριν, γιατί δεν υπήρχαν και γεγονότα, που να την δημιουργούν.

Ποιο είναι το γεγονός; Ο πατριωτικός μανδύας, που είπα στα προηγούμενα άρθρα, ότι θα φορέσει ο Μητσοτάκης. Θα πει κανείς: Είσαι τρελός ρε φίλε; Σε κάνει να αισιοδοξείς ο φερετζές ενός πολιτικού; Ναι, γιατί ο μανδύας, που φοράει κάθε φορά ένας πρωθυπουργός, δείχνει που πάνε τα πράγματα. Μήπως είχε στην προσωπική του ζωή την γουόκ ατζέντα; Όχι, απλά εκεί φυσούσε τότε ο άνεμος. Τώρα φυσάει αλλιώς κι ο Μητσοτάκης ξαφνικά αισθάνεται καταπίεση από την γουόκ μειοψηφία!!!!! Ποντάρω, ότι την ίδια μεταμόρφωση θα δούμε και στα εθνικά θέματα. Τι με νοιάζει εμένα, αν είναι ειλικρινής, ή χαμαιλέων; Ο Θεός θα τον κρίνει. Εμένα με νοιάζει να εξυπηρετούνται τα συμφέροντα της πατρίδας, όχι να επιβεβαιωθώ εγώ για όσα του χω σούρει και για όσες φορές τον έχω πει είτε ευθέως, είτε έμμεσα, προδότη.

Ας προσέξουν λοιπόν τόσο οι προοδευτικοί, όσο και οι αντισιωνιστές, μην βρεθεί ο Μητσοτάκης με τους πατριώτες (γιατί εκεί φυσάει ο άνεμος) και οι ίδιοι με τους προδότες (γιατί εκεί τους οδηγούν τα κολλήματα τους). Το εθνικό συμφέρον αυτήν την στιγμή επιβάλλει συμπόρευση με το Ισραήλ (με τον όρο που είπα βέβαια και καμία δική μας δέσμευση να τους βοηθήσουμε σε επεκτατικές ενέργειες). Και με προσεκτικά βήματα φυσικά, ώστε να μην προκαλέσουμε τον Αραβικό και τον Μουσουλμανικό κόσμο και να εστιάσουμε στον κοινό εχθρό και πολλών Μουσουλμάνων· την Τουρκία. Δεν μιλάω λοιπόν για ταύτιση με τον Σιωνισμό. Αντίθετα· θα έχουμε την Χριστιανική τιμή να δώσουμε στους Εβραίους μία διέξοδο πέρα από τον στείρο Σιωνισμό, που τους οδηγεί στην απομόνωση και την παγκόσμια κατακραυγή. Δεν ξέρω θα αν αρπάξουν την μοναδική αυτή ευκαιρία να ξεφύγουν από το στίγμα του καταραμένου και αχόρταγου έθνους, ή θα αναλωθούν στην επιδίωξη εδαφικών ωφελειών, αλλά εμείς θα ωφεληθούμε σίγουρα. Το παραμύθι του μαρμαρωμένου βασιλιά μπορεί να γίνει πραγματικότητα (μόνο με το παραπάνω σενάριο βέβαια) αρκεί να μην απεμπολήσουμε την ιστορική ευκαιρία, που έρχεται.

ΥΓ. Το μόνο που με κάνει να διστάζω, αν πρέπει να αναρτώ τα τελευταία μου άρθρα, είναι μην βοηθήσω να ανοίξουν τα μάτια των Τούρκων. Ωστόσο πιστεύω, ότι τους έχει τυφλώσει ο Θεός, γιατί δεν είμαι ο μόνος που τα λέω.

(*) Μη μου βάλλεις παπάκια σε παρακαλώ Μιχάλη. Αναλαμβάνω την νομική ευθύνη. Πως αλλιώς να το πω δηλαδή, για να είμαι ευπρεπής; Πολλοί δεν καταλαβαίνουν που φθάνουν τα όρια της ιδεολογίας τους και των προσωπικών τους απόψεων και που αρχίζει η εθνική προδοσία. Πρέπει να φάνε κατάμουτρα τον χαρακτηρισμό, μήπως ταρακουνηθούν λίγο.

Π. Ρέππας