Ένας σχολιαστής θεώρησε σημαντικό να επισημάνει την κάτωθι πρόταση από το ανακοινωθέν του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως για τον σχεδιαζόμενο, βλάσφημο κοινό εορτασμό του Πάσχα με τους αιρετικούς. Η πρόταση αυτή λέει:
«Ἐν τῷ πνεύματι τούτῳ, ἐκφράζεται ὁμοθυμαδόν ἡ εὐχή ὁ κοινός ἑορτασμός τοῦ Πάσχα κατά τό ἑπόμενον ἔτος ὑπό τῆς Ἀνατολικῆς καί Δυτικῆς Χριστιανοσύνης, νά μή ἀποτελέσῃ μίαν εὐτυχῆ ἁπλῶς σύμπτωσιν, ἀλλά τήν ἀπαρχήν τῆς καθιερώσεως κοινῆς ἡμερομηνίας διά τόν ἑορτασμόν του κατ᾽ ἔτος, συμφώνως πρός τό Πασχάλιον τῆς καθ᾽ ἡμᾶς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.»
Δηλαδή η αμαρτωλή σύναξη επικαλείται τρόπον τινά μία ημερολατρία για να παραβλεφθεί η δεινή πραγματικότητα του κοινού εορτασμού του Πάσχα με τους αμετανόητους παπικούς. Καταφεύγουν σε μία νοοτροπία θεώρησης του χρόνου ως δόγμα την οποία οι ίδιοι καταδίκαζαν όταν την έβλεπαν σε μερίδα πιστών του Παλαιού Ημερολογίου. Μας προβάλλουν το θέμα της κοινής ημερομηνίας «συμφώνως πρός τό Πασχάλιον τῆς καθ᾽ ἡμᾶς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.» με τέτοιον αναβαθμισμένο τρόπο για να αγνοήσουμε τις ουσιαστικές και υπαρκτές διαφορές στους παπικούς με τους οποίους θα συνεορτάζουμε.
Ημερολάτρες εμείς δεν είμαστε για να πούμε ότι και με το διάβολο μπορούμε να κάνουμε κοινό Πάσχα αρκεί η καθιέρωση κοινῆς ἡμερομηνίας, γίνει «συμφώνως πρός τό Πασχάλιον τῆς καθ᾽ ἡμᾶς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας»!! Είμαστε Ορθόδοξοι και Πάσχα κάνουμε ΜΟΝΟ ΜΑΖΙ ΜΕ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ ΚΑΙ ΚΑΝΕΝΑΝ ΑΛΛΟΝ.
«Καταφεύγουν σε μία νοοτροπία θεώρησης του χρόνου ως δόγμα την οποία οι ίδιοι καταδίκαζαν όταν την έβλεπαν σε μερίδα πιστών του Παλαιού Ημερολογίου.»
Σχόλιον: Δέν ἔβλεπαν καμμίαν τέτοιαν νοοτροπίαν εἰς τούς πιστούς τοῦ π. ἡμ., διότι ἁπλούστατα δέν ὑπάρχει! Περί συκοφαντίας φιλοπαπικῶν καί ἀνοήτων ἀνθρώπων πρόκειται. Τό ἡμερολογιακόν ζήτημα εἶναι ἀκραιφνῶς δογματικόν, ὄχι ἀφ’ ἑαυτοῦ, δηλαδή, ὄχι γιά τήν διαφοράν τῶν 13 ἡμερῶν, ἀλλά διότι (1) ἐδημιουργήθη χάριν τῆς ὑποταγῆς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας εἰς τόν Παπισμόν, (2) ἀνεμένετο νά προκαλέσῃ σχίσμα, ἐπειδή τό «λατινικόν καλεντάριον» εἶχε καταδικασθῆ ὑπό τριῶν Πανορθοδόξων Συνόδων (1583, 1587 καί 1593), (3) κατέλυσε τήν ἑορτολογικήν ὁμοιομορφίαν παγκοσμίως (βλ. 56ον Κανόνα τῆς ΣΤ’ Οἰκ. Συνόδου), καί (4) κατέλυσε τήν ἀπαγόρευσιν εἰς τούς Ὀρθοδόξους νά ἐπιδιώκουν τόν συνεορτασμόν μέ αἱρετικούς (βλ. 37ον Κανόνα τῆς ἐν Λαοδικείᾳ Τοπικῆς Συνόδου, ἐπικυρωθέντος ὑπό τοῦ 2ου Κανόνος τῆς ΣΤ Οἰκ.).