Μετά το άδειασμα των ΗΠΑ από την Σαουδική Αραβία και την απόφαση του OPEC+ για μείωση της ημερήσιας παραγωγής πετρελαίου κατά 2 εκατ. βαρέλια, σημαντική μερίδα αναλυτών μίλησαν ανοικτά για ρήξη στη μακροχρόνια ενεργειακή συμμαχία του Ριάντ με την Ουάσιγκτον, αφού και ο ίδιος ο Αμερικανός πρόεδρος Τζο Μπάιντεν δήλωσε ότι “θα υπάρξουν συνέπειες” για τη Σαουδική Αραβία.
Πολύ πριν την απόφαση του ΟΠΕΚ+ και πριν την περιοδεία Μπάιντεν στη Μέση Ανατολή (13-16 Ιουλίου 2022), το παρόν βήμα ανέφερε (11/07/22):
“Τον Αύγουστο του 2021 ο υφυπουργός Άμυνας της Σαουδικής Αραβίας, Πρίγκιπας Χαλίντ μπιν Σαλμάν, παρευρέθηκε σε έκθεση όπλων της Μόσχας όπου υπέγραψε συμφωνία στρατιωτικής συνεργασίας. Σημαντικό είναι επίσης ότι ο ελεγχόμενος σαουδαραβικός τύπος άσκησε δριμεία κριτική στις ΗΠΑ όταν ζητήθηκε η αύξηση της παραγωγής πετρελαίου από την χώρα. Συγκεκριμένα, η εφημερίδα Al-Riyadh έγραψε τότε: “η παλιά παγκόσμια τάξη πραγμάτων που εμφανίστηκε μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο ήταν διπολική, στη συνέχεια έγινε μονοπολική μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης. Σήμερα γινόμαστε μάρτυρες της αρχής μιας στροφής προς ένα πολυπολικό σύστημα”. Και πρόσθεσε με νόημα ότι, “η θέση ορισμένων χωρών σε αυτόν τον πόλεμο δεν επιδιώκει να υπερασπιστεί τις αρχές της ελευθερίας και της δημοκρατίας αλλά τα συμφέροντά τους στη διατήρηση της υπάρχουσας παγκόσμιας τάξης”. Παράλληλα, το δημοσίευμα της Wall Street Journal τον Μάρτιο του 2022 σύμφωνα με το οποίο η Σαουδική Αραβία είχε συνομιλίες με το Πεκίνο με σκοπό να τιμολογήσει ένα μέρος των πωλήσεων του πετρελαίου της σε γουάν (κατά παράβαση της συμφωνίας που σύναψε το 1974 με τις Ηνωμένες Πολιτείες), προκάλεσε παγκόσμιες σεισμικές δονήσεις αλλά ήταν ενδεικτικό της κυοφορούμενης τάσης για αποδολαριοποίηση και την διαφαινόμενη στροφή των -πρώην;- (πετρο)μοναρχιών προς την Ευρασία.
Μάλιστα στο ίδιο άρθρο αναφέρθηκε:
“Το ερώτημα είναι γιατί μια από τις τρείς μεγαλύτερες πετρελαιοπαραγωγούς παγκοσμίως [σσ. Σαουδική Αραβία] εισάγει τόσο μεγάλες ποσότητες αργού από την Ρωσία μέσω Αιγύπτου-Εσθονίας; Είναι ζήτημα διαχείρισης των σαουδαραβικών αποθεμάτων ώστε να τα εξάγουν όταν η ζήτηση θα αυξηθεί (και δεδομένου ότι η τιμή του ρωσικού πετρελαίου είναι η χαμηλότερη που μπορεί να εισάγει η Σ.Α. επί της παρούσης), ή μήπως η πετρομοναρχία της Αραβικής χερσονήσου στρίβει το τιμόνι προς την Ρωσία, ή και τα δύο μαζί;“
Σε επόμενο άρθρο μας (15/07/22), κατά τη διάρκεια της περιοδείας Μπάιντεν στη Μέση Ανατολή, επισημάνθηκε ότι:
“Η απόφασή του [σσ. Τζο Μπάιντεν] να επισκεφθεί τη Σ.Α. όμως, είναι ενδεικτική του πόσο απειλείται από την διαφαινόμενη στροφή των πετρομοναρχιών προς την Ευρασία, η οποία επιβεβαιώνεται και από την διαρροή περί συμμετοχής της Σ.Α. στους BRICS (1 και 2). Ειδικά αν λάβουμε υπόψη ότι με φόντο τη δολοφονία του Σαουδάβαρα δημοσιογράφου Τζαμάλ Κασόγκι, είχε αποκηρύξει ως “παρία” τον Μοχάμεντ Μπιν Σαλμάν, και παρά την έντονη κριτική που δέχτηκε -για “επιλεκτική ηθική στην αντιμετώπιση των καταπιεστικών καθεστώτων” τον κατηγόρησαν από το Foreign Αffairs-, αναγκάζεται να ταξιδεύσει ο ίδιος για να τον συναντήσει αυτοπροσώπως… “
Λίγους μήνες μετά (11/2022), σύμφωνα με δημοσιεύματα, ο Σι Τζινπινγκ ετοιμάζεται να επισκεφθεί την Σ.Α. τον Δεκέμβριο του 2022. Η σαουδαραβική πλευρά παρουσιάζει την απόφαση πραγματοποίησης της επίσκεψης ως ειλημμένη. Μάλιστα υπάρχουν πληροφορίες σύμφωνα με τις οποίες η υποδοχή που επιφυλάσσεται στον κινέζο ηγέτη θα είναι εξίσου θεαματική με αυτήν του Ντόναλντ Τραμπ, σε αντίθεση με του Τζο Μπάιντεν τον Ιούλιο του 2022.
Είναι σαφές ότι η Σ.Α. δηλώνει ανοικτά πλέον την πρόθεσή της για εμβάθυνση των διμερών σχέσεων με τη Κίνα. Ήδη στις 21 Οκτωβρίου ο ΥΠΕΝ της Σ.Α. πρίγκηπας Αμπντουλαζίζ μπιν Σαλμάν μετά από τηλεδιάσκεψη με τον Κινέζο ομόλογό του, επιβεβαίωσε τη “βούληση συνεργασίας των δύο πλευρών προκειμένου να υποστηριχθεί η σταθερότητα της διεθνούς πετρελαϊκής αγοράς”.
Με άλλα λόγια η διαφαινόμενη στροφή της πετρομοναρχίας προς την Ευρασία είναι κάτι παραπάνω από δεδομένη. Γεγονός με παγκόσμιες γεωπολιτικές προεκτάσεις, οι οποίες θα γίνουν περισσότερο αντιληπτές στο εγγύς μέλλον, αφού όπως διαπιστώνει και η Wall Street Journal, “Πεκίνο και Ριάντ επιδιώκουν να βαθύνουν τις σχέσεις τους και να προωθήσουν το όραμα ενός πολυπολικού κόσμου, όπου οι ΗΠΑ δεν κυριαρχούν πια στην παγκόσμια τάξη”.
