Φαίνεται πως η Αίγυπτος μετά από την απόκτηση των γαλλικών μαχητικών Rafale και των ρωσικών MiG-26M2 (θεωρούμενη από πολλούς ως μεταβατική διαμόρφωση προς το MiG-35) αποφάσισε και πέρσι έκανε το επόμενο βήμα, τοποθετώντας παραγγελία για 26 μαχητικά αεροσκάφη Sukhoi Su-35, το οποίο θα προστεθεί εν καιρώ στην εντυπωσιακή συλλογή των Αιγυπτίων.
Η συμφωνία φέρεται να έχει υπογραφτεί πέρσι τον Μάρτιο. τα αεροσκάφη βρίσκονται ήδη στη διαδικασία της κατασκευής στη ρωσική Άπω Ανατολή και η “ανίχνευση” της υπόθεσης προέκυψε από τη δημοσιοποίηση ενός διαγωνισμού στη Ρωσία (στον επίσημο ρωσικό ιστότοπο Zakupki) που αφορά στην εν λόγω σύμβαση.
Σύμφωνα με τις υπάρχουσες πληροφορίες, ζητείται από ενδιαφερόμενες εταιρίες εντός της Ρωσικής Ομοσπονδίας, να καταθέσουν προσφορές που συνδέονται με τον ηλεκτρονικό εξοπλισμό των μαχητικών της σύμβασης με την Αίγυπτο.
Το πρώτο ενδιαφέρον στην απόφαση των Αιγύπτιων είναι η αδιαφορία για το αμερικανικό καθεστώς κυρώσεων CAATSA. Επιλέγουν αυτό που πραγματικά επιθυμούν, με βάση τα δικά τους κριτήρια και αδιαφορούν για τις απειλές που εκτοξεύουν οι Αμερικανοί σε χώρες όπως η Τουρκία και η Ινδία για την περίπτωση προμήθειας των αντιβαλλιστικών συστημάτων S-400.
Ακόμα και σήμερα προκαλεί αίσθηση η απάντηση του Αιγύπτιου ηγέτη Σίσι στον τότε Αμερικανό υπουργό Εξωτερικών, Τζον Κέρι, όταν τον απείλησε με διακοπή της αμερικανικής στρατιωτικής βοήθειας ύψους περίπου 2 δισεκατομμυρίων δολαρίων. “Εσείς θέλετε να μου τα δώσετε περισσότερο από όσο θέλω εγώ να τα πάρω”…
Τα εξοπλιστικά συμβόλαια με τη Ρωσία εξηγούν με τον καλύτερο τρόπο τι εννοούσε. Οι άλλες χώρες θα ανταγωνιστούν για να αποσπάσουν την εμπιστοσύνη της Αιγύπτου. Προσπαθούσε να διαφημίσει ότι δεν υπάρχει αδιέξοδο για την Αίγυπτο, αλλά έχει τη δυνατότητα ελιγμών, με τελικό στόχο τη μη προσκόλληση σε οποιαδήποτε δύναμη. ΗΠΑ, Ρωσία ή Κίνα.
Αυτά ασφαλώς είναι συνάρτηση αφενός της γεωγραφίας και αφετέρου της οικονομικής δυνατότητας κάθε κράτους. Μπορεί η Αίγυπτος να μην έχει ακόμα αποδεσμευτεί από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ), όμως η Σαουδική Αραβία έχει στηρίξει το καθεστώς του Σίσι, που ανέτρεψε τη στηριζόμενη από το Κατάρ Μουσουλμανική Αδελφότητα του Μοχάμεντ Μόρσι, αδερφικού φίλου του Ερντογάν…
Άλλη μια ενδιαφέρουσα παρατήρηση, ευκαιρίας δοθείσης, είναι ότι πολλά από τα κριτήρια που πληροί η Αίγυπτος για να θεωρεί η Σαουδική Αραβία ως εθνικό της συμφέρον να την εξοπλίζει “ως τα δόντια”. Η στάση που τηρεί απέναντι στη Μουσουλμανική Αδελφότητα, την Τουρκία και το Ιράν, είναι οι κυριότερες.
Η αναφορά στόχο έχει να αναδείξει τις δυνατότητες που θα υπήρχαν για μια πολύ πιο ευέλικτη ελληνική εξωτερική πολιτική να αποσπάσει παρόμοια οφέλη και για την Ελλάδα. Εμείς στην Ελλάδα προτιμήσαμε να αναγάγουμε σε μείζον θέμα πυρομαχικά που θα στέλναμε στη Σαουδική Αραβία. Πυρομαχικά τα οποία έληγαν και θα πληρώναμε να τα καταστρέψουμε.
Ασχολούμασταν για το αν οι Σαουδάραβες θα τα έστελναν στην Υεμένη. Λες και δεν θα έβρισκαν να στείλουν άλλα… Ακόμα και να υπήρχε “ατυχής” διαδικαστικός χειρισμός από την πλευρά του πρώην υπουργού Άμυνας, είναι εκπληκτικό το ότι η Ελλάδα δυσκολευόταν να δει “πέρα από τη μύτη της”, ώστε αρχικά να αντιληφθεί και στη συνέχεια να διερευνήσει τα δικά της περιθώρια…
Τεράστια έκπληξη προκαλεί επίσης η πλήρης σιγή ασυρμάτου από την πλευρά του Ισραήλ, πάλαι ποτέ θανάσιμο εχθρό της Αιγύπτου με τον οποίο έχει πολεμήσει τόσες φορές στην Ιστορία. Το σίγουρο είναι ότι οι γεωπολιτικές αλλαγές είναι σεισμικές.
Όπως όμως έχουν αλλάξει σήμερα τα πράγματα με τρόπο αδιανόητο στο παρελθόν, έτσι θα μπορούσε να προκύψει και νέα αλλαγή, σε κάποιες δεκαετίες, ή ακόμα και αιώνες. Τα σοβαρά κράτη κάνουν κουμάντο εγκαίρως ώστε να μην αιφνιδιαστούν.
Οι σχέσεις της Ελλάδας τόσο με την Αίγυπτο όσο και με το Ισραήλ είναι εξαιρετικής σημασίας. Να σκεπτόμαστε τι θα είχαμε να αντιμετωπίσουμε στην Ανατολική Μεσόγειο σε σχέση και με τα κοιτάσματα υδρογονανθράκων, εάν στο “τιμόνι” της χώρας του Νείλου βρισκόταν η Μουσουλμανική Αδελφότητα…
