ΣΚΙΤΣΟ ΤΟΥ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΓΚΟΥΜΑΣ
Του ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ
Εκείνη την ημέρα είχα έρθει στην εφημερίδα νωρίτερα από κάθε άλλη φορά. Και είχα μαζί μου το όπλο μου που δεν έφερα πάντα. Άλλωστε, γιατί είχα αγοράσει αυτό το όπλο;
Επειδή ήμουν περίεργος για το κατά πόσον θα έδιδαν και σε εμένα άδεια οπλοφορίας μετά τους πυροβολισμούς που ρίχθηκαν εναντίον μου. Μου έδωσαν μετά από μεγάλες συζητήσεις.
Ήταν «πρωθυπουργός» ο Ιρσέν Κιουτσιούκ. Είπε το εξής σε όσους αντιτίθεντο: «Θα σκοτώσουν τον άνθρωπο. Και εμείς δεν θα του δώσουμε καν την άδεια οπλοφορίας που θέλει; Γίνεται κάτι τέτοιο;»
Το κλίμα στην εφημερίδα ήταν όπως κάθε μέρα. Υπολογίζαμε ότι θα γινόταν κάτι μετά που μας στοχοποίησε ο Ταγίπ Eρντογάν, αλλά δεν μπορούσαμε να προβλέψουμε τις διαστάσεις του. Έξω φαινόταν ότι επικρατούσε ηρεμία. Είχαν μαζευτεί κάποιοι διαδηλωτές, αλλά ακόμα δεν υπήρχε διαδήλωση κ.λπ. Πριν περάσει πολλή ώρα άρχισαν να συσσωρεύονται. Έγιναν περίπου χίλια άτομα. Άρχισαν να φωνάζουν «Ο Αλλάχ είναι μεγάλος».
Όταν χτύπησε στο παράθυρο η πρώτη πέτρα, έσπασε το τζάμι και έπεσε μπροστά μας, νόμισα ότι θα επενέβαινε η Αστυνομία. Όταν είδα ότι δεν υπήρξε καμία απολύτως επέμβαση, κατάλαβα. Και η Αστυνομία ήταν στο πλευρό τους εναντίον μας.
Θα προστατεύαμε τον εαυτό μας όσο μπορούσαμε. Τηλεφώνησα στον γενικό διευθυντή της Αστυνομίας. Απάντησε η γραμματέας του. «Να δω», είπε, και ύστερα μου ανέφερε: «Είναι σε συνάντηση». Και εγώ της είπα το εξής:
«Τότε, πέστε του. Μήπως περιμένει να μας σκοτώσουν για να επέμβει;» Έκλεισα το τηλέφωνο. Πετούσαν πέτρες, σιδερένιους λοστούς και ό,τι άλλο υπήρχε. Οι φίλοι, που ήρθαν το πρωί να μας στηρίξουν και να αντισταθούν μαζί μας, έβγαζαν τις πόρτες της εφημερίδας και οχυρώνονταν. Δεν έμεινε παράθυρο που δεν έσπασε. Στο τέλος μπήκαν μέσα από τα παράθυρα και τα μπαλκόνια μας αναρριχόμενοι στον ιστό της σημαίας που βρισκόταν έξω.
Όταν οι φίλοι είπαν «έρχονται να σε σκοτώσουν», κατάλαβα ότι δεν είχε απομείνει άλλη λύση από το όπλο για να τους σταματήσω. Έβαλα σφαίρες και όπλισα. Ακριβώς εκείνη τη στιγμή άρχισαν να κτυπούν την πόρτα μας με ανησυχία μερικοί αστυνομικοί με πολιτικά από την αστυνομική ομάδα που φύλαγαν την πόρτα της πολυκατοικίας και έκαναν τη δουλειά τους έντιμα. «Ανοίξτε, είμαστε αστυνομικοί, ανοίξτε»! Τελικά είδαν τους επιτιθέμενους που μπήκαν μέσα στην εφημερίδα και γι’ αυτό έτρεξαν προς τα πάνω. Ανοίξαμε την πόρτα. Η Αστυνομία τράβηξε εμάς προς τα πίσω για να μην υπάρξει σύγκρουση και έπιασε τους επιτιθέμενους που είχαν μπει μέσα και τους έβγαλε έξω. Όμως, δεν υπήρξαν συλλήψεις. Συλλήψεις έγιναν μερικές μέρες αργότερα.
Ιδού, εκείνη την ημέρα ήταν η πιο θλιβερή εικόνα της κατοχικής διοίκησης στον βορρά.
Η 22α Ιανουαρίου 2018 πέρασε στην ιστορία ως μια μαύρη μέρα γεμάτη ντροπή. Τι εικόνα ήταν αυτή όμως. Στη βουλή απέναντί μας υπήρχε τελετή ορκωμοσίας. Θα ορκίζονταν οι πρόσφατα εκλεγέντες βουλευτές. Ένα βήμα πιο κάτω, όμως, έρχονταν να μας σκοτώσουν υπό την προστασία της αστυνομίας. Κανείς δεν βγήκε από τη «βουλή» να κοιτάξει τι γινόταν την ώρα που έπεφταν βροχή οι πέτρες πάνω στο κεφάλι μας.
Κανείς, εκτός από τον Μουσταφά Ακιντζί. Ο Ακιντζί βγήκε από τη «βουλή» μαζί με τους σωματοφύλακές του και βάδισε προς την εφημερίδα. Επιτέθηκαν και σε αυτόν. Τον γιουχάισαν. «Δεν είσαι ‘’πρόεδρός’’ μας. Πρόεδρός μας είναι ο Ταγίπ Ερντογάν», του φώναξαν. Αν δεν επενέβαιναν μερικά άτομα για να συγκρατήσουν εκείνον τον οργισμένο όχλο, θα μπορούσαν να επιτίθεντο φυσικά και στον Ακιντζί.
Η Αστυνομία συνέλαβε δύο επιτιθέμενους με μαχαίρια μπροστά στην εφημερίδα μας το βράδυ της επίθεσης. Όμως, με παρέμβαση της ‘’πρεσβείας’’ της Τουρκίας αφέθηκαν ελεύθεροι αμέσως. Μόλις έμειναν ελεύθεροι, ευχαρίστησαν την ‘’πρεσβεία’’. Και το βράδυ θα γινόταν μια νέα επίθεση κατά της εφημερίδας μας. Όμως, γύρω στους 300 εθελοντές νέους, που οργανώθηκαν από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, έτρεξαν να μας στηρίξουν. Δημιούργησαν μιαν ανθρώπινη αλυσίδα μπροστά την εφημερίδα μας. Ήρθαν αντιμέτωποι με έναν σκοτεινό όχλο που βγήκε από το τζαμί και βάδισε εναντίον μας. Μπήκε ανάμεσά τους μια δύναμη άμεσης δράσης. Και έτσι εμποδίστηκε μια σύγκρουση που θα μπορούσε να ήταν πολύ αιματηρή.
Χρήστος Μαντζιάρης : Ο ΦΠΑ είναι συμφορά για τον λαό και την Οικονομία, αλλά πηγή ισχύος και εξουσίας για τις Κυβερνήσεις (Πίνακες)
Η σημασία της 22ας Ιανουαρίου είναι η εξής:
Πρώτη φορά στην ιστορία της Κύπρου έγινε μια απόπειρα λιντσαρίσματος και δολοφονίας μπροστά στα μάτια της Αστυνομίας και υπό την προστασία της. Πρώτη φορά. Το είδε και αυτό η Κύπρος. Μιαν ενέργεια λιντσαρίσματος με έκκληση ενός φασίστα δικτάτορα που δεν χορταίνει τον πόλεμο, το αίμα και την τυραννία. Μερικές μέρες μετά την επίθεση συνελήφθησαν έξι επιτιθέμενοι. Καταδικάστηκαν σε ποινή φυλάκισης από 2 μέχρι 6 μήνες. Δικαστής ήταν ο Τατζιάν Ρεϊνάρ. Δέχθηκε πολλές απειλές θανάτου. Πήγαινε στο δικαστήριο με αστυνομική συνοδεία. Στο τέλος παραιτήθηκε. Και ανέλαβε την υπεράσπισή μας μαζί με τη Μινέ Ατλί σε εκείνη τη γνωστή δίκη για τη γελοιογραφία. Σηκώθηκε από την έδρα του δικαστή και πέρασε στο πλευρό μας. Είναι και αυτό κάτι που για πρώτη φορά έγινε στην ιστορία της Κύπρου.
Οι επιτιθέμενοι που καταδικάστηκαν αφέθηκαν ελεύθεροι υπό όρους λόγω «καλής διαγωγής» πολύ σύντομα. Και εκείνοι που ανέβηκαν στη στέγη της ”βουλής” και ανέμισαν σημαίες κατάκτησης δικάστηκαν και γλύτωσαν με χρηματικό πρόστιμο τεσσάρων χιλιάδων λιρών ο καθένας. Όλα αυτά είναι πράγματα που πρώτη φορά γίνονταν στην ιστορία μας.
Στις 26 Ιανουαρίου, η Συνδικαλιστική Πλατφόρμα διοργάνωσε ένα συλλαλητήριο για να καταδικάσει την επίθεση. Έκαναν πορεία περίπου δέκα χιλιάδες άτομα μέσα στη βροχή, αλλά στις ομιλίες που έγιναν ούτε το όνομα της εφημερίδας μας αναφέρθηκε, ούτε και καταδικάστηκε ο Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος μας στοχοποίησε.
Εμποδίστηκα ακόμα και από το να βγω πάνω στη σκηνή να χαιρετίσω τον κόσμο. Η Αστυνομία ανακοίνωσε ότι καταζητούσε άλλους εννέα επιτιθέμενους, όμως μέχρι σήμερα δεν κατέστη δυνατό να συλληφθούν εκείνοι οι επιτιθέμενοι. Δεν ξεχάσαμε την 22α Ιανουαρίου. Και δεν θα την ξεχάσουμε. Η 22α Ιανουαρίου είναι η μέρα που έδειξε τα φασιστικά της δόντια η κατοχή της Τουρκίας στους Τουρκοκύπριους μετά το 1974.
ΠΗΓΗ: Πολίτης, Αφρίκα
apopseis.com
