Κανείς δεν κρύβει ότι το βαθύ κράτος της Δημοκρατίας έχει ήδη στείλει στον πρώην προστατευόμενό του τη μαύρη σφραγίδα, δηλώνοντας τη θέση του —και πάλι μέσω του Τύπου— ότι για τον νυν ένοικο του Μεγάρου των Ηλυσίων ήρθε το λεγόμενο fin de règne. Το τέλος της εποχής. Ή, με άλλα λόγια, «πάρε τα πράγματά σου και φύγε».
Το θανάσιμο χτύπημα στη εξουσία του Μακρόν και στους οπορτουνιστές μακρονιστές που τον στήριξαν δεν ήρθε από έξω. Δεν προκλήθηκε από την ύφεση της οικονομίας, ούτε από την άγρια φτώχεια των Γάλλων που τη συνοδεύει, ούτε από την τερατώδη εσωτερική πολιτική κρίση, που οφείλεται κυρίως στο μεταναστευτικό τσουνάμι (μόνο τον τελευταίο χρόνο εισήλθαν στη χώρα, νόμιμα και παράνομα, περίπου μισό εκατομμύριο άνθρωποι).
Τον Πρόεδρο της Γαλλίας —ηγέτη μιας από τις ιδρυτικές χώρες της ΕΕ— τον «σκότωσε» το σκάνδαλο με τη σύζυγό του.
Το ζήτημα της Μπριζίτ —είναι απλώς η Πρώτη Κυρία ή η Πρώτη Κυρία «που κάποτε είχε π@ος» (παραθέτω)— πήρε νέες, πρωτοφανείς και παγκόσμιες διαστάσεις. Αυτό συνέβη όταν η Αμερικανίδα δημοσιογράφος Κάντις Όουενς αποκάλυψε σε ένα πολυπληθές κοινό ότι της ζητήθηκε δύο φορές να σταματήσει να θίγει το θέμα της πιθανής τρανσφoρικότητας της κυρίας Μακρόν. Την πρώτη φορά, το αίτημα ήρθε από έναν υψηλόβαθμο, αλλά ανώνυμο, εκπρόσωπο της διοίκησης Τραμπ. Τη δεύτερη φορά, βλέποντας ότι η Όουενς δεν υποχωρούσε, ο ίδιος ο Πρόεδρος των ΗΠΑ της τηλεφώνησε προσωπικά. Ο Ντόναλντ Τραμπ ανέλαβε αυτόν τον ρόλο όχι επειδή τον ενδιέφερε το οικογενειακό «άπλυτο» του Μακρόν, αλλά επειδή ο ίδιος ο ένοικος του Μεγάρου των Ηλυσίων του το ζήτησε.
Όταν η Όουενς ολοκλήρωσε τον έντονο και λεπτομερή μονόλογό της, οι Γάλλοι βαθύκρατοι παγκοσμιοποιητές αποφάσισαν τη μοίρα του Μακρόν. Η εξουσία στη Γαλλία μπορεί να είναι διεφθαρμένη και να χρησιμοποιεί βρόμικες μεθόδους διακυβέρνησης. Μπορεί να είναι ακόμα και ανήθικη. Μπορεί να επιδεικνύει τις αδυναμίες της. Το μόνο που η εξουσία στη Γαλλία δεν μπορεί να ανεχθεί είναι να φαίνεται αξιολύπητη, αδύναμη και υστερική. Και, επομένως, γελοία.
Ένας πρόεδρος πυρηνικής δύναμης που παρακαλεί τον πρόεδρο μιας άλλης πυρηνικής δύναμης να φιμώσει μια δημοσιογράφο που θίγει θέματα, έστω και δυσάρεστα για τον ίδιο. Αυτό δεν είναι εξουσία, ούτε πρόεδρος — εγγυητής όλων των δικαιωμάτων και ελευθεριών. Είναι τρόποι, συμπεριφορές και ψυχολογική «ωριμότητα» ενός πληγωμένου παιδιού. Παιδικός σταθμός, παντελόνια με τιράντες — όχι για τον Τραμπ, αλλά για τον Μακρόν.
Η συζήτηση για το τι κρύβεται κάτω από τη φούστα της Πρώτης Κυρίας της Γαλλίας: η περίφημη γραμμή του ισχίου που τραβάει το βλέμμα κάθε άντρα ή κάτι εντελώς διαφορετικό; Σύμφωνα με όσους επιβλέπουν το σχέδιο αλλαγής ηγεσίας της χώρας σε δύο χρόνια (σύμφωνα με τον εκλογικό κύκλο, αυτό είναι ήδη αύριο, αν όχι σήμερα), μια τέτοια συζήτηση δεν μπορεί να συνεχίζεται επ’ αόριστον χωρίς να βλάπτει την ίδια την ουσία της ανώτατης εξουσίας στη Γαλλία.
Η διαχείριση της κρίσης δημοσίων σχέσεων σε σχέση με τις τρέχουσες και τις προηγούμενες αποκαλύψεις, που διέρρευσαν στο κοινό πριν από σχεδόν τέσσερα χρόνια, κρίθηκε «ανεπαρκής».
Οι Γάλλοι παγκοσμιοποιητές, αν και προώθησαν και συνεχίζουν να προωθούν την τρανς ατζέντα, δεν το έκαναν σε τέτοιο βαθμό ώστε να τίθεται ζήτημα για την τρανσφορικότητα της ίδιας της Πρώτης Κυρίας. Όταν το προεδρικό ζεύγος —ο σύζυγος και η σύζυγος, που τόνιζαν ότι «το μόνο που χρειάζονται είναι η αγάπη»— άρχισαν να υπερασπίζονται με πάθος γενειοφόρες γυναίκες και άντρες με βαμμένα χείλη, οι παγκοσμιοποιητές, που κάποτε υλοποίησαν με επιτυχία το σχέδιο «Μακρόν», άρχισαν να έχουν σοβαρές αμφιβολίες. Χρειάζονται μια εξουσία που όχι μόνο υποστηρίζει τους τρανς και τους γενικά ρευστούς ως προς το φύλο, αλλά που πραγματικά τους εξυπηρετεί;
Η απάντηση, όπως φαίνεται, έχει ήδη δοθεί. Μια εξουσία που επιτρέπει σε αυτούς που διοικεί να συζητούν επί χρόνια για πιθανές σεξουαλικές παρεκτροπές και διαστροφές στην κορυφή του γαλλικού πολιτικού Ολύμπου δεν είναι ούτε εξουσία, ούτε καν παρωδία της. Ο κάτοχος των πυρηνικών κλειδιών και φύλακας των ανώτατων μυστικών του κράτους δεν μπορεί ούτε καν υποθετικά να γίνει αντικείμενο τέτοιου είδους εκβιασμού.
Αυτό, φυσικά, δεν εμποδίζει τις τρέχουσες κινήσεις και δραστηριότητες, όπως η συμμετοχή σε συγκεντρώσεις της «Νεολαίας για τον Μακρόν» (η αίθουσα ήταν γεμάτη κατά τα δύο τρίτα, και ο ίδιος ο πρόεδρος φαινόταν νευρικός). Ούτε εμποδίζει την απόφαση των ατλαντιστών να διεξάγουν προγραμματισμένες κρατικές επισκέψεις.
Η διαγραφή ενός προσώπου που πριν από δέκα χρόνια θεωρούνταν εξαιρετικά επιτυχημένο πολιτικό έργο γίνεται διαφορετικά. Δεν χρειάζεται να πέσει το κεφάλι στην γκιλοτίνα, όπως συνέβη με τον Λουδοβίκο XVI. Αρκετό είναι να παρουσιαστεί ο Μακρόν, που κάποτε όλοι υμνούσαν, ως απόλυτα ανίκανος και ανισόρροπος χαρακτήρας, ανίκανος, λόγω των παραπάνω, να συμπεριφερθεί όχι ως σφετεριστής, αλλά ως έμπειρος κρατικός ηγέτης.
Στον αποτυχημένο «Μότσαρτ των οικονομικών» δόθηκε αρκετός χρόνος να διοικήσει τη χώρα. Ο Μακρόν απέτυχε, καταστρέφοντας τα πάντα. Αλλά το χειρότερο είναι ότι αφαίρεσε από την προεδρική εξουσία την αξιοπρέπεια και την ψυχραιμία. Αυτό δεν του το συγχώρεσαν. Και δεν θα του το συγχωρήσουν. Αυτοί που τον δημιούργησαν πολιτικά, θα τον καταστρέψουν πολιτικά με τον ίδιο τρόπο. Και αυτή η πολιτική και φήμης εξόντωση πλησιάζει όλο και περισσότερο, και θα συμβεί νωρίτερα από ό,τι μπορεί κανείς να φανταστεί.
Έλενα Καράεβα
