Σπυρίδων Στάλιας, Οικονομολόγος Ph.D
Μέρος Α’: Οι Βρυξέλλες Αποφασίζουν, Εμείς Υπακούμε
Ας αφήσουμε στην άκρη τα μπερδεμένα λόγια των οικονομολόγων και τις δήθεν «έξυπνες» εκφράσεις. Η αλήθεια για το Νέο Σύμφωνο Σταθερότητας της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι μία και σοκάρει: Οι ελληνικές κυβερνήσεις έχουν μετατραπεί σε απλούς υπαλλήλους που εκτελούν εντολές.
Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) ελέγχει το νόμισμα και τα επιτόκια με βάση το τι συμφέρει τη Γερμανία και τις μεγάλες δυνάμεις. Την ίδια ώρα, οι Βρυξέλλες έστησαν μια οικονομική φυλακή με τρεις απαράβατους κανόνες:
- Κλειδωμένες Δαπάνες για 4 Χρόνια: Καμία κυβέρνηση δεν μπορεί να αποφασίσει μόνη της τι θα ξοδέψει κάθε χρόνο. Πρέπει να υπογράψει ένα χαρτί με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή που «κλειδώνει» τις δαπάνες της χώρας για μια ολόκληρη τετραετία.
- Το «Φρένο» στις Δημόσιες Δαπάνες: Το νέο μεγάλο κόλπο λέγεται «Καθαρές Πρωτογενείς Δαπάνες». Σημαίνει ότι αν το κράτος ξοδέψει έστω και ένα ευρώ παραπάνω για την παιδεία, την υγεία ή τους μισθούς από όσα συμφωνήθηκαν, έρχονται αυτόματα καμπάνες και τιμωρίες από το εξωτερικό.
- Τα Αιώνια Δεσμά του Μάαστριχτ: Τα γνωστά όρια (το έλλειμμα κάτω από 3% και το χρέος στο 60% του ΑΕΠ) παραμένουν τοτέμ. Για την Ελλάδα, που το χρέος της είναι στον θεό, η Ευρώπη επιβάλλει να μειώνεται το χρέος κατά τουλάχιστον 1 μονάδα κάθε χρόνο, στεγνώνοντας την αγορά από χρήμα.
Μέρος Β’: Το Θέατρο Σκιών της Ελληνικής Βουλής
Και ερχόμαστε στο εγχώριο πολιτικό σύστημα. ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ, Ελπίδα, Φωνη Λογικής κα στήνουν καθημερινά καυγάδες στα κανάλια, ανταλλάσσουν βαριές κουβέντες και υπόσχονται «λαγούς με πετραχήλια». Όλο αυτό είναι ένα κακοστημένο θέατρο σκιών.
Αφού το συνολικό ταμείο και το ύψος των δαπανών είναι κλειδωμένα από τις Βρυξέλλες, κανένα κόμμα δεν μπορεί να αλλάξει την πορεία της οικονομίας. Η πολιτική στην Ελλάδα έχει καταντήσει μια απλή διαχείριση της ίδιας, φτωχής πίτας. Η μόνη τους διαφορά είναι στο ποιον θα πρωτοαδικήσουν:
- Η Νέα Δημοκρατία επιλέγει να μοιράσει την πίτα δίνοντας ελαφρύνσεις στις μεγάλες επιχειρήσεις και ξεπουλώντας δημόσια περιουσία, ελπίζοντας ότι οι «αγορές» θα μας σώσουν. Εμμονή σε ένα μοντέλο που μόνο καταστροφές φέρνει.
- Ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ υπόσχονται ότι θα πάρουν λίγα από τους πλούσιους για να τα δώσουν στο ΕΣΥ ή σε επιδόματα, αλλά πάντα μέσα στα ίδια ασφυκτικά όρια. Ούτε ένα ευρώ παραπάνω δεν μπορούν να προσθέσουν στο συνολικό ταμείο της χώρας. Οι μεγαλόστομες ανοησίες αριστεράς.
Τι Σημαίνουν, λοιπόν, οι «Προοδευτικές Συμμαχίες» και οι Άλλες Μπούρδες;
Όταν ακούτε για «προοδευτικές συμμαχίες», «κοινωνικά μέτωπα» και «δημοκρατικές ανατροπές», να ξέρετε ότι σας κοροϊδεύουν μέσα στα μάτια σας. Αυτά τα βαρύγδουπα συνθήματα επιστρατεύονται για πολύ συγκεκριμένους, ιδιοτελείς λόγους:
- Πολιτικό Μάρκετινγκ: Τα κόμματα της αντιπολίτευσης πρέπει να εφεύρουν εχθρούς και λάβαρα για να μαζέψουν ψηφοφόρους. Αφού δεν μπορούν να κάνουν καμία πραγματική αλλαγή στην οικονομία, υψώνουν τους τόνους για το τίποτα.
- Φυγή στα «Δικαιώματα»: Επειδή δεν μπορούν να αγγίξουν την τσέπη του πολίτη ούτε να φέρουν πραγματική ευημερία, μεταφέρουν τη συζήτηση αποκλειστικά σε κοινωνικά θέματα και δικαιώματα. Σημαντικά μεν, αλλά δεν γεμίζουν το οικογενειακό τραπέζι, δηλαδή θα φάμε κάτι το μεσημέρι;
- Καρέκλες και Κυβερνητικά Κόλπα: Ο όρος «προοδευτική συμμαχία» είναι απλώς το προπέτασμα καπνού για να μπορέσουν αύριο-μεθαύριο να συνεργαστούν για την εξουσία (ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ και οι λοιποί), βαφτίζοντας το κυνήγι της καρέκλας ως «ιστορική ανάγκη».
Το Συμπέρασμα: Το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα έχει παραδοθεί πλήρως. Έχει αποδεχτεί τη μοίρα του υπαλλήλου της Ευρωζώνης. Οι εκλογές δεν γίνονται πια για να διαλέξουμε οικονομικό μοντέλο ή μέλλον. Γίνονται απλώς για να επιλέξουμε τον επόμενο διαχειριστή, ο οποίος θα εφαρμόσει τις ίδιες ακριβώς εντολές των Βρυξελλών, αλλάζοντας απλώς τη διακόσμηση στο γραφείο του.
New York 27/6/2026
