π.Διονύσιος Ταμπάκης
ΛΙΓΟ πριν το Πάσχα, Μεγάλο Σάββατο πρωϊ, με τα καροτσάκια τους ,ο κύριος Νούς και η κυρία Καρδιά πορεύτηκαν στο τερματικό του σούπερ μάρκετ για να κάνουν ταμείο.
Ο κύριος Νούς με βεβαιότητα και θάρρος πρόλαβε πρώτος στην σειρά ,για να μην καθυστερεί και τοποθέτησε τα πράματά όπου παράλαβε από τα ράφια του καταστήματος, επάνω στο πάγκο του ταμείου.
-Να, η νηστεία και το αλάδωτο που έκανα μη δοκιμάζοντας καθόλου αρτύσιμα όλο το σαρανταημέρι .Ορίστε και οι ακολουθίες που παρακολούθησα στις εκκλησιές. Πιάστηκαν τα οπίσθιά μου απ’το να κάθομαι τόσες ώρες στο σανίδι και στο στασίδι.Εδώ είναι και ο πνευματικός κανόνας που ανυπερθέτως τέλεσα στο σπίτι μου,τα κομποσχοίνια και τα Πατερημά μου…Να και τα Ευχέλαια όπου κάλεσα εφτά φορές τον Παπά στο σπίτι μου να τελέσει….άρα περιμένω την πληρωμή μου.
Πιο δίπλα στο άλλο ταμείο η κυρία Καρδιά ως περιφρονημένη και ασήμαντη δεν είχε τόσανα αγαθά να παρουσιάσει. Μα είχε λίγα και καλά. Την ευσπλαχνία και το ευσυμπάθητον ,γεμάτο από ταπείνωση και αγάπη.
Και έτσι η κυρία καρδιά πανηγυρικά πέρασε την πύλη για να απολάψει το άγιον Πάσχα,ενώ ο κύριος Νούς έμεινε μετεξεταστέος και εγκλωβισμένος -Τhe Terminal- μέχρι την άλλη χρονιά.
Άλλωστε η εβραϊκή λέξη Πάσχα προέρχεται ή από το Ασσυριακό «πασαχού» που σημαίνει «πραΰνω» ή από το Αιγυπτιακό «πεσάχ» που δηλώνει «πλήγμα». Και στις δύο όμως περιπτώσεις η ωφέλεια είναι μεγίστη.
Πάσχα το επομένως δίχως την καρδιά να συμπάσχει και χωρίς ενσυναίσθηση και συμμετοχή στον πόνο,στο πλήγμα(πεσάχ) και την οδύνη του Χριστού και των αδελφών μας ,με ψυχή που δεν έχει πραϋνθεί (πασαχού) και μαλακώσει από την σκλήράδα ,αλλά τουναντίον τηρώντας μόνο φαρισαϊκώς και ορθολογικά τους τύπους και τις νηστείες της Εκκλησίας χωρίς να δουλεύει καθόλου η καρδιά,μόνο Πάσχα δεν είναι και θεριεύει κι’ επαυξάνει κι’άλλο η αλαζονεία της υπερηφάνειας και ναρκώνεται η καρδιά.
Δεν αποστράφηκε και δεν κατήγγειλε τίποτα άλλο ο Ιησούς Χριστός όσο την υποκρισία της τυπολατρείας. Τα μοτίβα και τα κουτάκια της ανασφάλειας των ανθρώπων που τους έκαναν κουτούς και άψυχους.Άλλωστε στο τέλος οι κανόνες και οι ΤΥΠΟΙ έφεραν τους ΤΥΠΟΥΣ των ήλων στο τυραγνισμένο σώμα Του πάνω στον Σταυρό.
Ο άνευ ουσίας τύποι ,είναι μόνο ρύποι.
Άρα φθάνοντας Στο Πάσχα για να Κοινωνήσεις και να συμμετάσχεις στην λαμπρά πανήγυρι και το δίκαιον όφλημα, αναλογίσου…έκανε κανένα χιλιόμετρο η καρδιά σου όλο αυτό το σαρανταημέρι;Έζησε,ανάπνευσε, κινήθηκε καθόλου; ή παρκαρισμένη στην πιλοτή την έφαγε η σκουριά και η ακινησία;
Ας ξεκολλήσουμε λοιπόν, όσο προλαβαίνουμε, από την μονοδιάστατη νοϊκή και ας υιοθετήσουμε την μετα-νοϊκή και μετανοητική ζωή.
