Είναι πλέον γεγονός! Η Τουρκία, αντί για φιλία και συνεργασία, εξαγγέλλει την γνωστή πρωτοβουλία της «Γαλάζιας Πατρίδας και επιτίθεται εναντίον της χώρας μας, οικοδομώντας ένα δεύτερο casus belli, με σκοπό να οικειοποιηθεί το μισό Αιγαίο και το τμήμα της Ανατολ. Μεσογείου από την γραμμή Κρήτη-Ρόδος μέχρι την Κύπρο.
Αυτό φυσικά τολμά και το κάνει εκμεταλλευόμενη απόλυτα την ημετέρα αδράνεια τόσων ετών, που αγγίζει και τα όρια της ενδοτικότητας, με το να απεμπολούμε ως Ελλάδα την στρατηγική αξία του συμπλέγματος Καστελορίζου και να μην ανακηρύσσουμε ΑΟΖ με την Κυπριακή Δημοκρατία.
Στο εσωτερικό πεδίο, ο οιονεί Σουλτάνος σαρώνει τα πάντα! Έχοντας την απόλυτη εξουσία όλων των θεσμών, εξουδετερώνει με κάθε τρόπο (εγκλεισμούς στις φυλακές, δικαστικές και καταδικαστικές αποφάσεις) τους πολιτικούς του αντιπάλους και πιθανούς θιασώτες της εξουσίας, την οποία δεν σκοπεύει να παραδώσει σε κανένα μέχρι «τελευταίας πνοής»!
Όποιος λοιπόν παρακολουθεί «τα έργα και τις ημέρες» του Τούρκου προέδρου Ταγίπ Ερντογάν, και ιδιαίτερα την όλη του στάση και συμπεριφορά, σε όλα τα μήκη και πλάτη των ενεργειών του, διερωτάται:
Που οφείλονται όλα αυτά; Η επιθετική στάση, οι εμπρηστικές δηλώσεις, η πολεμική ρητορική και ο φρενήρης πολεμικός εξοπλισμός της Τουρκίας; Που οφείλεται αυτή η παρορμητική, παράλογη και βίαιη συμπεριφορά;
Ουδείς βέβαια δύναται να αμφισβητήσει ότι ο επί 23 συναπτά έτη ηγέτης της γείτονος χώρας είναι μια ξεχωριστή παγκόσμια προσωπικότητα, ένα «διεθνές πολιτικό φαινόμενο». Πολλοί αναλυτές προσπαθούν να στοιχειοθετήσουν τα χαρακτηριστικά του ανδρός, προκειμένου να χαράξουν την στρατηγική αντιμετώπισής του, σύμφωνα με τα συμφέροντα του καθενός.
Ούτε βέβαια είναι τυχαία όλα αυτά που βλέπουμε:
–Το Όραμα του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, γνωστό ως «Αιώνας της Τουρκίας», επικεντρώνεται στη μετά το 2023 εποχή (100 χρόνια μετά την επίσημη ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας από τον Μουσταφά Κεμάλ), με στόχο την ανάδειξη της χώρας αρχικά σε ισχυρή περιφερειακή δύναμη και μετέπειτα σε μεγάλη δύναμη στο διεθνές σύστημα ισχύος. Αυτό θεωρεί ότι θα το πετύχει μέσω της νεο-οθωμανικής ιδεολογίας και με την ενίσχυση της αμυντικής ισχύος και αυτονομίας. Η στρατηγική αυτή συνδυάζει την εσωτερική πολιτική σταθερότητα με μια αναθεωρητική εξωτερική πολιτική, επιδιώκοντας την ιδεολογική (και όχι μόνο) ηγεμονία στην ευρύτερη περιοχή.
-Τόσο ο ίδιος ο Ερντογάν όσο και υψηλοί αξιωματούχοι του διατρανώνουν σε κάθε περίπτωση ότι η Τουρκία είναι μια «μεγάλη δύναμη», μια αυτοκρατορία, που ελέγχει την περιοχή από το Αφγανιστάν μέχρι και τη Λιβύη και κανένας δεν μπορεί να κάνει τίποτε χωρίς αυτήν, ούτε πολιτική ούτε πόλεμο.
-Δεν απορούμε λοιπόν. Φαίνεται ξεκάθαρα και δεν αμφισβητείται ότι η Τουρκία του Ερντογάν έχει παγκόσμιο όραμα και επάνω σε αυτό το όραμα έχει εκπονήσει στρατηγικές και πάνω σε αυτές τις στρατηγικές έχει προσαρμόσει ένα πρόγραμμα εξωτερικής πολιτικής καθώς και στρατιωτικής υπέρ-ενδυνάμωσης, με βάση την αυτάρκεια μέσω μιας εγχώριας αυτόνομης πολεμικής βιομηχανίας.
-Πολύ σημαντικό είναι ότι στο πλαίσιο της εφαρμογής του τουρκικού Οράματος, ο Ερντογάν κάνει μια μεγάλη προσπάθεια να ενώσει όλους τους τουρκόφωνους λαούς -που δεν είναι και λίγοι- επιδιώκοντας παράλληλα να ηγηθεί όλων των απανταχού γης μουσουλμάνων.
Ας ρίξουμε τώρα μια ματιά στα κράτη που βρίσκονται στον χώρο επιρροής που περιγράφουν οι Τούρκοι από τα σύνορα περίπου της Κίνας και εντεύθεν μέχρι και τη Μεσόγειο:
Αρχικά έχουμε τα κράτη που ξεπήδησαν από την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, στα οποία επικρατούσα θρησκεία είναι το Ισλάμ και γλώσσα η τουρκική:
–Αζερμπαϊτζάν, πληθυσμός 10.000.000, θρησκεία 93% Ισλάμ, γλώσσα η αζερική (μια τουρκική γλώσσα).
–Τουρκμενιστάν, πληθυσμός 6.000.000, θρησκεία 91% Ισλάμ, γλώσσα η τουρκμενική (μια τουρκική γλώσσα).
–Καζακστάν, πληθυσμός 18.800.000, θρησκεία 70% Ισλάμ, γλώσσα η καζακική (μια τουρκική γλώσσα).
–Ουζμπεκιστάν, πληθυσμός 34.500.000, θρησκεία 88% Ισλάμ, γλώσσα η ουζμπεκική (μια τουρκική γλώσσα).
–Κιργιστάν, πληθυσμός 6.600.000, θρησκεία 89% Ισλάμ, γλώσσα η κιργιζική (μια τουρκική γλώσσα).
–Τατζικιστάν, πληθυσμός 9.500.000, θρησκεία 83% Ισλάμ, γλώσσα η τατζικική (μια περσική γλώσσα).
Μην ξεχνάμε και την αδερφή Ισλαμική Δημοκρατία του Πακιστάν, το οποίο αναγνωρίζει τον Ερντογάν ως παγκόσμιο ισλαμικό ηγέτη, με πληθυσμό 225.000.000 (!) και θρησκεία 95% Ισλάμ!
Επιπλέον, το Αφγανιστάν με πληθυσμό 33.000.000 είναι μια ακόμη απόλυτα ισλαμική χώρα ενώ και στο Ιράκ των 18.000.000 το Ισλάμ αγγίζει το 74% περίπου.
Τέλος, η διαιρημένη και ασταθής Λιβύη των 7.000.000 είναι 97% Ισλάμ, ενώ η Τουρκία ελέγχει πλέον και την Συρία, των 26 εκατομμυρίων, με τον γνωστό Τζολάνι να ελέγχει περίπου το 55% του πληθυσμού των διαφόρων εθνοτήτων, δηλ. κυρίως τους Σουνίτες Άραβες.
Ευτυχώς, τουλάχιστον μέχρι τώρα, η επιρροή της Τουρκίας στα κράτη του Αραβικού Συνδέσμου είναι πολύ περιορισμένη. Στο πλαίσιο αυτό, ο Ερντογάν δεν «παραιτείται». Επιδιώκει να ενώσει (υπό την εξουσία του) όλους τους Μουσουλμάνους του κόσμου, μαζί και τους Άραβες, μέσω της «Ummah-Ούμα», που σημαίνει «παγκόσμια μουσουλμανική αδελφότητα» και ουσιαστικά ένα Έθνος, (ως μετεξέλιξη της υπερεθνικής κοινότητας με κοινή ιστορία).
Στο σημείο αυτό αξίζει να τονίσουμε ότι το Ισλάμ δρα περισσότερο ως πολιτική ενωτική δύναμη και λιγότερο ως θεολογική. Η θεολογική πλευρά του προσδίδει στους οπαδούς τον απαραίτητο φονταμενταλισμό, που απαιτείται για να γίνουν πράξη τέτοιου είδους οράματα. Επομένως, ένας προικισμένος ισλαμιστής ηγέτης είναι σχετικά εύκολο να ενώσει όλους σχεδόν τους ισλαμικούς πληθυσμούς σε μια ενδεχόμενη περιφερειακή ή παγκόσμια σύρραξη.
Ήδη ο Ερντογάν, εκμεταλλευόμενος τις πολεμικές συγκρούσεις Ρωσίας-Ουκρανίας και ΗΠΑ/Ισραήλ-Ιράν, έχει συγκροτήσει τον «Οργανισμό Τουρκικών Κρατών» τα τελευταία χρόνια, ως πολιτικό συνασπισμό των περισσότερων από τα προαναφερόμενα τουρκόφωνα κράτη, ενώ δεν αποκλείεται εάν ενταθούν και εξαπλωθούν οι πολεμικές συγκρούσεις, να προχωρήσει στην συγκρότηση και στρατιωτικού συνασπισμού με ηγέτιδα δύναμη την Τουρκία.
Ενώ όλα αυτά συμβαίνουν, η μέχρι πρότινος χριστιανική Ευρώπη βαδίζει σταθερά προς την πολιτική, οικονομική, πνευματική και κοινωνική παρακμή. Σημειώνουμε εδώ την «αυτοκτονική» πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία δεν μπορεί ή μάλλον δεν θέλει να καταλάβει ότι η αθρόα λαθρομετανάστευση ισλαμικών πληθυσμών στην Ευρώπη θα επιφέρει σταδιακά την ισλαμοποίηση όλης της ηπείρου με τραγικά αποτελέσματα για τον πολιτισμό και τα οράματα της Δύσης γενικότερα, ενώ παράλληλα ενισχύει τα όνειρα των ισλαμιστών ηγετών για επικράτηση του Ισλάμ στην Ευρώπη και παγκοσμίως. Επιπλέον, τα περισσότερα εκ των μεγάλων κρατών μελών της Ευρώπης συνεχίζουν να διατηρούν επενδύσεις εκατοντάδων δισεκατομμυρίων στην Τουρκία, την οποία ενισχύουν σε κάθε ευκαιρία οικονομικά και πολιτικά.
Τα κράτη της Ευρώπης οφείλουν άμεσα να αντιληφθούν το μέγεθος της ισλαμικής απειλής και να δράσουν ανάλογα έναντι της Τουρκίας που αποτελεί την αιχμή του ισλαμικού δόρατος που πάλλεται εναντίον των πολιτισμένων λαών της Δύσης.
Η Ιστορία δεν παρέχει επιπλέον χρόνο!
Νικόλαος Ταμουρίδης
Αντγος (ε.α)-Επίτιμος Α’ Υπαρχηγός ΓΕΣ
