Ύβρις! Καθημερινή πράξη της καθεστηκυίας πολιτικής τάξης! Να πως παρουσιάζεται ως βασική αντίληψη της κοσμοθεωρίας των αρχαίων Ελλήνων, με τις συνέπειές της, στο σχήμα: ὓβρις→ἂτη→νέμεσις→τίσις
Όταν κάποιος, υπερεκτιμώντας τις ικανότητες και τη δύναμή του (πολιτική, στρατιωτική και οικονομική), συμπεριφερόταν με βίαιο, αλαζονικό και προσβλητικό τρόπο απέναντι στους άλλους, στους νόμους της πολιτείας και κυρίως απέναντι στον άγραφο θεϊκό νόμο -που επέβαλλαν όρια στην ανθρώπινη δράση-, θεωρούνταν ότι διέπραττε «ὕβριν», δηλ. παρουσίαζε συμπεριφορά με την οποία επιχειρούσε να υπερβεί τη θνητή φύση του και να εξομοιωθεί με τους θεούς, με συνέπεια την προσβολή και τον εξοργισμό τους.
Μια «ὕβρις» προκαλούσε την επέμβαση των θεών, και κυρίως του Δία, που έστελνε στον υβριστή την «ἄτην», δηλαδή το θόλωμα, την τύφλωση του νου. Αυτή με τη σειρά της οδηγούσε τον υβριστή σε νέες ύβρεις, ώσπου να διαπράξει μια πολύ μεγάλη α-νοησία, να υποπέσει σε ένα πολύ σοβαρό σφάλμα, το οποίο προκαλούσε την «νέμεσιν», την οργή και εκδίκηση δηλαδή των θεών, που επέφερε την «τίσιν», δηλ. την τιμωρία και τη συντριβή/καταστροφή του.
Χαρισμένο στους κυβερνώντες που φέρονται στο λαό με βίαιο, αλαζονικό και προσβλητικό τρόπο!
