Κατά τις τελευταίες δεκαετίες, στην ελλαδική πολιτική σκηνή, κυριαρχούν οι γνωστές οικογένειες, οι οποίες έχουν φέρει την χώρα μας στο χείλος της απόλυτης καταστροφής! Ένα άνευ προηγουμένου φοβικό σύνδρομο που τους διακατέχει, μας έχει φέρει σε πολύ δύσκολη θέση απέναντι στον προαιώνιο αντίπαλο, την Τουρκία, η οποία απειλεί «να μας καταπιεί», διογκώνοντας συνεχώς την ατζέντα των διεκδικήσεών της.
Το οράματα αυτής της ιδιότυπης οικογενειοκρατίας, ουσιαστικά εξαντλούνται στο κέρδος χρόνου εξουσίας, προς ικανοποίηση των ναρκισσιστικών αξιών της τρελής εποχής μας, ήτοι δόξα και χρήμα! Στο πλαίσιο αυτό, έχουν σταδιακά δομήσει άτυπα δόγματα «υποχωρητικότητας», προς χάριν, υποτίθεται, μιας ψευδεπίγραφης «ελληνοτουρκικής φιλίας». Τα τελευταία δε χρόνια, οι απόγονοι και οι κλώνοι αυτών, δόμησαν νέο δόγμα υπό την μορφή ψευτοδιλήμματος του τύπου «θέλετε να πάμε σε πόλεμο;».
Με το ρητορικό αυτό ερώτημα και με μοναδικό σκοπό να χειραγωγήσουν το κοινό, αφενός εκμεταλλεύονται το ανθρώπινο ένστικτο του φόβου και την ψυχολογική ανάγκη για επιβίωση, αφετέρου στοχεύουν συναισθηματικά στην αγάπη των Ελλήνων προς την ειρήνη. Έτσι, καταστέλλουν κάθε κριτική σκέψη και κάμπτουν κάθε αντίσταση απέναντι στις πολιτικές επιλογές της συνεχούς υποχώρησης που ακολουθούν και που ονομάζουν «κατευνασμό», «στρατηγική ψυχραιμία», «στρατηγική υπομονή», «θετική ατζέντα», «ήρεμα νερά» και άλλες ασυναρτησίες.
Έτσι, η ελλαδική πολιτική ελίτ, οι θλιβεροί και εθνικά επικίνδυνοι πολιτικοί μας, με την αδράνειά τους, εκουσίως και συνειδητά αφήνουν στους Τούρκους απίστευτα περιθώρια πολιτικών ελιγμών! Ακολουθούν μια φοβική πολιτική «εξορκίζοντας» ότι έχει να κάνει με μία πιθανή σύγκρουση. Επιπλέον, εναποθέτουν την όλη πολιτική τους στην (πιθανή) παρέμβαση των ΗΠΑ, στην υποστήριξη από την Ευρωπαϊκή Ένωση και στην επιδείνωση των σχέσεων της Τουρκίας με το Ισραήλ. Έτσι επιτρέπουν στον προαιώνιο αντίπαλο την απόλυτη πρωτοβουλία των κινήσεων.
Ως «πρωτοβουλία των κινήσεων» στο διπλωματικό πεδίο, σε μια πολιτική σύγκρουση, ορίζεται η κατάσταση όπου η μία πλευρά επιβάλλει τον ρυθμό, τη θέση και τον τρόπο διεξαγωγής των διπλωματικών κινήσεων, υποχρεώνοντας τον αντίπαλο να βρίσκεται μόνιμα σε αμυντική θέση. Είναι δε ιστορικά αποδεδειγμένο ότι όποια πλευρά κυριαρχεί στο πολιτικό θέατρο επιχειρήσεων, είναι αυτή που θέτει το μείζον των όρων για ειρηνευτικές συζητήσεις ή/και διαπραγματεύσεις, αποκτώντας σαφές στρατηγικό πλεονέκτημα.
Και όπως πάντα, γεννάται το μέγιστο ερώτημα: Εμείς τι πρέπει να κάνουμε;
Επιβάλλεται να περάσουμε, επιτέλους, σε επιθετική εξωτερική πολιτική, ανακτώντας την πρωτοβουλία των κινήσεων έναντι της Τουρκίας. Έχουμε πολλά βέλη στην διπλωματική μας φαρέτρα, αρκεί να ξεπεράσουμε το φοβικό σύνδρομο που μας διακατέχει και να τα χρησιμοποιήσουμε.
Συνεχείς λοιπόν διπλωματικές επιθέσεις στην Τουρκία, όσο εξακολουθεί τις απροκάλυπτες απειλές πολέμου και την πολεμική πρακτική της, είτε απευθείας είτε μέσω των διεθνών οργανισμών. Εφαρμογή ή προειδοποίηση εφαρμογής veto σε επιλεγμένες περιπτώσεις στις ευρωατλαντικές δομές, καθώς και καταγγελίες για όλες τις παρανομίες που έχει κάνει (και συνεχίζει να κάνει) και την βαρύνουν, όπως ευθεία αμφισβήτηση της εθνικής μας κυριαρχίας και της Κύπρου, συνεχείς απειλές πολέμου, παράνομες ενέργειες στα γειτονικά κράτη, ωμές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, καταστρατήγηση κανόνων του διεθνούς δικαίου, γενοκτονίες κλπ.
Έτσι, θα αναλάβουμε εμείς την πρωτοβουλία των κινήσεων και θα αναγκαστεί η Τουρκία να μπει σε διαδικασία άμυνας και να «τρέχει» να αντιμετωπίσει τις επιθετικές διπλωματικές μας ενέργειες και όχι να μας έχει συνεχώς «στριμωγμένους στο ρινγκ», σε εξαιρετικά δεινή θέση. Εξάλλου, όπως πολύ σοφά έχει διδάξει ο μεγάλος κινέζος στρατηγός Σουν Τσου: «Το αήττητο είναι θέμα άμυνας. Η νίκη όμως είναι θέμα επίθεσης»!
Νίκος Ταμουρίδης
Αντγος (ε.α)-Επίτιμος Α’ Υπαρχηγός ΓΕΣ
