Κάθε πλημμύρα και φωτιά και με κάθε Κυβέρνηση ο Ελληνικός Στρατός έχει θεσμικό ρόλο πια. Μετά την Ικαρία επί Υπουργού Εθνικής Άμυνας κ.Καμμένου, τα Χανιά επί Υπουργίας κ. Αποστολάκη ήρθε και η σειρά της Μακεδονίας επί Υπουργού Εθνικής Άμυνας κ.Παναγιωτόπουλου. Με δεδομένο το ρόλο και την ικανότητα της Πολιτικής Προστασίας είναι προφανές ότι οι Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας, τις οποίες πληρώνουν οι φορολογούμενοι πολίτες για να ασκούνται και να επιχειρούν στα πεδία των μαχών, έχουν καταστεί επικοινωνιακό πολιτικό εργαλείο για θεομηνίες.
Μετά το ρόλο ΕΚΑΒ και ΜΚΟ για οικονομικούς μετανάστες από Μπαγκλαντές και Μαρόκο σε καθημερινή βάση και πάντα για ανθρωπιστικούς λόγους φυσικά, οι Ένοπλες Δυνάμεις εκτρέπονται γιά άλλη μία φορά σε ρόλους κοινωνικούς άσχετους με την αποστολή τους. Αν η Πολιτική Προστασία μας είναι ανίκανη να αντιμετωπίσει πρόσκαιρα καιρικά φαινόμενα και καταστροφές, είναι ζητούμενο η ενίσχυσή της και οφείλει να γίνει άμεσα. Από εκεί και πέρα όμως “επιχειρησιακές” προβολές και επικοινωνιακές καμπάνιες αντιμετώπισης του Στρατηγού “Ανέμου” και κάθε άλλης ανάλογης απειλής προκαλεί θλίψη. Καταντούν εργαλείο προώθησης προσωπικοτήτων το οποίο έχει διαβρωτική επίπτωση στο Στράτευμα. Εκτός των άλλων δημιουργούν στην κοινωνία και μία ψευδαίσθηση αποτελεσματικότητας και εκπλήρωσης της αποστολής των Ενόπλων Δυνάμεων που δημιουργεί επικίνδυνες αδράνειες εκεί που χρειάοζονται γενναίες αποφάσεις πραγματικά.
Οι Στρατηγοί αναδεικνύονται στα πεδία των επιχειρήσεων παγκοσμίως και διαχρονικώς, στην Ελλάδα όμως η αξία τους αντανακλάται στην παρουσία τους σε τελετές δωρεών εφοπλιστών, διαχείρισης της παράνομης μετανάστευσης, συνδρομής σε ακραία καιρικά φαινόμενα πρωτίστως και οτιδήποτε άλλο δεν περιλαμβάνει τον κίνδυνο της προάσπισης των εθνικών συμφερόντων στα πεδία των επιχειρήσεων. Ίσως εκεί τα φλας να τύφλωναν τους λάτρεις του κατασκευασμένου μιλιταριστικού lifestyle. Το φαινόμενο είναι μοναδικά ελληνικό και πρέπει να προβληματίσει τους ιθύνοντες.
Ίσως πρέπει να συνέλθουμε εγκαίρως πριν θρηνήσουμε εκατόμβες νεκρών λόγω απειρίας απέναντι σε έμπειρους εχθρούς, που ήδη επιχειρούν και αναδεικνύονται μαχητές και ηγήτορες…
Λ.ΚΑΛ.
