Δεν μίλησα για να πείσω.
Μίλησα για να ομολογήσω.
Όχι ως πολιτικός, αλλά ως άνθρωπος μπροστά στον Θεό.
Στο αρχονταρίκι ενός μοναστηριού, άνοιξα την καρδιά μου. Ως καρδιοχειρουργός που έχει κρατήσει καρδιές ανθρώπων στα χέρια του.
Ως πατέρας.
Ως Ορθόδοξος Χριστιανός.
Μίλησα για το Άγιο Βάπτισμα. Για τον δεσμό που δεν λύνεται με νόμους, ούτε ακυρώνεται με αποφάσεις. Για την οικογένεια όπως την παρέλαβα από την Παράδοση και όπως την έμαθα μέσα στην Εκκλησία — όχι ως θεωρία, αλλά ως τρόπο ζωής.
Δεν έκρυψα τον πόνο.
Διώξεις, δικαστήρια, μοναξιά. Όχι γιατί παρανόμησα, αλλά γιατί επέλεξα την ιερή αγανάκτηση.
Και κατάλαβα κάτι βαθύτερο ότι: Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΠΡΟΔΙΔΕΙ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ, ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΤΑΥΡΟΣ.
Ο μεγαλύτερος κίνδυνος όμως δεν είναι ο διωγμός.
Είναι να συνηθίσουμε το κακό. Να γίνουμε χλιαροί. Να πάψουμε να πονάμε για την ψυχή μας και για την πατρίδα.
Πιστεύω στην Ελλάδα. Όχι ως δύναμη εξουσίας, αλλά ως πνευματική αποστολή.
Όσο υπάρχει πίστη, μετάνοια και Παράδοση, υπάρχει ελπίδα.
