του Χαράλαμπου Παπαδόπουλου
Ο μεγάλος Γιώργος Κοινούσης σε συνέντευξή του στην Ναταλία Γερμανού τον Αύγουστο του 2015 ανάμεσα στα άλλα αναφέρθηκε και στο πως οικοδομούνται σωστά οι ερωτικές σχέσεις. Μακάρι αυτά που είπε να τα είχα ακούσει πριν 36 χρόνια, τότε που «οικοδομούσα» την δική μου ερωτική σχέση με την μέλλουσα γυναίκα μου. Γιατί από την πολλή μου χαζομάρα από την μια οικοδομούσα και από την άλλη δημιουργούσα ρωγμές στην ομορφιά της σχέσης.
Είπε λοιπόν : Η γυναίκα μου είναι το φιλαράκι μου. Εμείς δεν ξεκινήσαμε από το τέλος για να πάμε στην αρχή, εμείς ξεκινήσαμε από την αρχή για να πάμε στο τέλος. «Μην τα δίνεις όλα για να έχεις να δίνεις». Οι σημερινοί νέοι δεν προσπαθούν να κτίσουν τα θεμέλια, τους πυλώνες και πάνω σ’ αυτά να ρίξουν την πλάκα, τα τούβλα κλπ, αλλά αρχίζουν από το τέλος. Όπως λέω και στο βιβλίο μου κάποτε πήγαμε με τον Στέλιο τον Καζαντζίδη και είδαμε την ταινία «θέλω να ζήσω» με την Ρίτα Χέιγουορθ. Ο Στέλιος είχε τσακωθεί με την Κίτσα (την Μαρινέλλα), συμβαίνουν αυτά, και πήγαμε μαζί, αλλά πήγαμε στη μέση του έργου. Και μου λέει «δεν καταλαβαίνω τίποτα, πάμε να φύγουμε». Του λέω «αφού δεν είδαμε την ταινία από την αρχή, πώς να την καταλάβουμε ;».
Έτσι κάθε σχέση πρέπει ν’ αρχίζει από την αρχή. Να μαθαίνω ποια είσαι εσύ, να μαθαίνεις ποιος είμαι εγώ, να δενόμαστε ψυχικά, πνευματικά, και ύστερα σωματικά. Είναι κλίμακες αυτές. Γιατί όταν τα δώσουμε όλα στον έρωτα, μετά από λίγο ή θα τον βαρεθείς ή θα σε σιχαθεί ή … Αλλά δεν υπάρχει τίποτα να μας δένει, να μας κρατάει. Στο σημείο αυτό η Ναταλία Γερμανού είπε μια παροιμία που της έλεγε η γιαγιά της «αλάργα, αλάργα το φιλί, να έχει και νοστιμάδα». Και συνεχίζει ο Κοινούσης. Και όταν έρθει η πρώτη κόντρα, η πρώτη ζήλια, δεν έχουμε να πούμε … να όπως μου είπε ο Στέλιος «αν ήταν εδώ η Κίτσα θα μου εξηγούσε την υπόθεση του έργου». Ήταν δεμένοι, η Μαρινέλλα είχε γίνει απαραίτητη στον Καζαντζίδη. Γιατί ήταν κεφάλι μεγάλο, δεν μπορούσε ο Στέλιος να κάνει χωρίς αυτήν, ακόμα και στο πιο απλό πράγμα όπως ένα έργο που έβλεπε και είχε την ανάγκη να του εξηγεί η Κίτσα τι γίνεται.
Σήμερα τα παιδιά μας αυτό δεν το έχουν. Προσπαθούν να αντιγράψουν τους ή τις σταρ της οθόνης που κάνουν ότι αλλάζουν τους άντρες και οι άντρες τις γυναίκες και να ακολουθώ την μόδα για να μην μείνω πίσω από σένα και πίσω απ’ αυτά το χάος. Στερεύει το ποτάμι, δεν έχουν τίποτα. Ο έρωτας είναι ένα ποτήρι νερό που ή τ’ αδειάζεις μονομιάς και αδειάζει το ποτήρι ή το αδειάζεις σταγόνα, σταγόνα, σταγόνα … και μένει πιο πολύ νερό μέσα στο ποτήρι. Αυτό είναι. Να το πούμε στα παιδιά να το ξέρουν. Με ρώτησε ένας Αμερικανός «ποια είναι η πιο ωραία γυναίκα ;». Και του απάντησα «ότι είναι αυτή που σε θέλει περισσότερο».
Το μήνυμα λοιπόν του Γιώργου Κοινούση είναι ότι οι νέοι πρέπει να προχωράνε σιγά σιγά στη σχέση τους. Δηλαδή εντελώς αντίθετα από αυτό που συμβαίνει συνήθως σήμερα που πριν καλά καλά γνωριστούν έχουν ολοκληρωμένες σεξουαλικές σχέσεις. Θυμάμαι ήμασταν αρραβωνιασμένοι με την γυναίκα μου και πήγαμε στον γάμο μιας ξαδέρφης μου σε άλλη πόλη. Το βράδυ η θεία μου που θα μας φιλοξενούσε έστρωσε να κοιμηθούμε μαζί. Στην άρνησή μας παραξενεύτηκε η θεία μου και είπε «μα στην πόλη μας όλοι οι αρραβωνιασμένοι κοιμούνται μαζί». Αυτά πριν 36 χρόνια, φανταστείτε σήμερα τι γίνεται.
Έλεγε ο π. Νικόλαος Λουδοβίκος ένας λόγος που η Εκκλησία δεν συμφωνεί με τις προγαμιαίες σχέσεις είναι ότι περιορίζουν την ελευθερία μας. Οι πρόωρες σεξουαλικές σχέσεις θολώνουν την κρίση του νέου και της νέας και δεν μπορούν να δουν καθαρά αν ταιριάζουν για να μπορέσουν να ζήσουν μαζί μια ζωή. Ποιος αμφιβάλλει πως μια από τις σοβαρές αιτίες, που τόσο συχνά ο γάμος αντί να είναι η ευλογία για την οποία τον έφτιαξε ο Θεός γίνεται κατάρα, είναι οι πρόωρες σεξουαλικές σχέσεις ;
Ευχαριστούμε τον Γιώργο Κοινούση για τα όμορφα τραγούδια του και τα παλιά και τα καινούργια που αναφέρονται στην «ζωή του μετά Χριστό» όπως επιγράφεται στο πρώτο βιβλίο του. Τον ευχαριστούμε γι αυτό που είναι.
Ξέρετε, η μετοχή του ρήματος ειμί «Ο ΩΝ» που γράφει στο φωτοστέφανο του Χριστού στις εικόνες και είναι η απάντηση που έδωσε ο Θεός στον Μωυσή όταν τον ρώτησε «ποιος να πω στους Εβραίους ότι με στέλνει», δεν σημαίνει μόνο «αυτός που είναι». Σημαίνει και «αυτός που είναι αυτό που θέλει να είναι». Μακάρι να μπορούσαμε να το πούμε αυτό και εμείς για τον εαυτό μας.
