Πολλοί αριστεροί μαζεύτηκαν στο ΣΥΡΙΖΑ και οι αγωνιστές και ανταγωνίστριες που μας σώζουν, άρχισαν να περισσεύουν με αποτέλεσμα να παρατηρείται συνωστισμός ανάλογος με αυτόν που παρατηρούνταν στην Σμύρνη το 1922, όπως έλεγε η Ρεπούση.
Γέμισε με “Ρεπούση” ο κρατικός μηχανισμός καθώς όλοι αυτοί που έβριζαν τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Τσίπρα και πήγαν βολτίτσα με τον Κουβέλη, επιστρέφουν με δάκρυα στα μάτια και πέφτουν στις αγκαλιές των συντρόφων τους, οι οποίοι για να απαλύνουν τον πόνο τους, ενθυμούμενοι την παραβολή του Ασώτου υιού, τους βάζουν να κάτσουν στις καρέκλες και να φάνε τον άρτο τον επιούσιο.
Ανάλογη τύχη έχουν και οι συνήθης ύποπτοι του ΠΑΣΟΚ οι οποίοι υπουργοποιήθηκαν καθώς προέρχονται από μεγαλύτερο μαγαζί.
Μέσα σε όλους αυτούς υπήρχε και ένας ρόλος για την αγωνίστρια Μαριώ Θαλερίτητην οποία τόλμησε να πιάσει στο στόμα του κάποιος αμετανόητος Θεοχάρης, του οποίου το στόμα θα βουλωθεί, όταν έρθει το πλήρωμα του χρόνου, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί μείζον πολιτικό και ηθικό ζήτημα.
Αυτός ο τύπος κατηγόρησε την αγωνίστρια Μαριώ επειδή εισέπραξε πρόσφατα ποσό 5.700 ευρώ ως υπερωρίες για την περίοδο που είχε αποσπαστεί από την Περιφέρεια Πελοποννήσου στα κομματικά γραφεία της Κουμουνδούρου. Όπως προκύπτει από την σχετική απόφαση που έχει αναρτηθεί στην «διαύγεια» και επικαλείται στην ερώτηση – καταγγελία του ο κ. Θεοχάρης, η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ που εισέπραξε το ποσό είναι η κυρία Μαρία Θελερίτη.
Ωστόσο, το ζήτημα λαμβάνει ευρύτερες διατάσεις καθώς η καταβολή της εν λόγω υπερωριακής αποζημίωσης κατέστη δυνατή μετά από διάταξη που «παρείσφρησε» σε νόμο του Γιώργου Κατρούγκαλου για τον εκδημοκρατισμό της δημόσιας διοίκησης. Από τα πρακτικά της Βουλής όμως ως εισηγήτρια εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ για την συζήτηση του νομοσχεδίου ήταν η κυρία Θαλερίτη! Το πρόσωπο δηλαδή που είχε εύλογο προσωπικό συμφέρον για την άμεση διευθέτηση του ζητήματος και για την ψήφιση της διάταξης που «φωτογραφίζει» την ίδια, αντί να κρατήσει τακτική σιωπής, ανέλαβε να παρουσιάσει το συνολικό νομοσχέδιο στην Βουλή.
Η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Μαρία Θαλερίτη
Το θέμα προέκυψε μετά από ερώτηση του βουλευτή του Ποταμιού προς τον υπουργό Εσωτερικών και Διοικητικής Μεταρρύθμισης, όπου αναφέρεται πως: «Αφενός η καταβολή της εν λόγω υπερωριακής αποζημίωσης κατέστη δυνατή μετά την τροποποίηση του ν. 3205/03, ο οποίος ρυθμίζει τα σχετικά θέματα με διάταξη του νόμου Κατρούγκαλου, που κατατέθηκε και ψηφίστηκε σε χρόνο κατά τον οποίο το δικαιούχο του ποσού πρόσωπο ήταν εν ενεργεία βουλευτής της συμπολίτευσης και συνεπώς είχε βέβαιο κι εύλογο προσωπικό συμφέρον για την άμεση διευθέτηση του ζητήματος.
Για το λόγο αυτό ζητείται να διευκρινιστεί σε ποιό βαθμό πρόκειται για κενό νόμου ή πρόβλημα ερμηνείας που αντιμετωπίστηκε με τη συγκεκριμένη διάταξη νόμου και προορίζεται να αφορά σε αόριστο πλήθος περιπτώσεων ή για φωτογραφική διάταξη που νομοθετείται κατά παραγγελία για να εξυπηρετηθούν ημέτεροι» αναφέρει ο κ. Θεοχάρης για να προσθέσει «αφετέρου η άμεση και καθολική εκκαθάριση του παραπάνω ποσού κατά το χρόνο λήψης της απόφασης της ΠΕΔ Πελοπονήσσου δεν ήταν εφικτή, δεδομένου ότι δεν επαρκούσαν τα διαθέσιμα χρήματα του Προϋπολογισμού του φορέα για το έτος 2015.
Παρ’ ολ’ αυτά το Δ.Σ. της ΠΕΔ αποφάσισε την τροποποίηση του Προϋπολογισμού και μεταφορά του απαιτούμενου ποσού μεταξύ των ΚΑΕ του, ώστε τελικά η πληρωμή των υπερωριών για τη συγκεκριμένη περίπτωση να καταστεί δυνατή με χρήματα που προορίζονταν για τη διεξαγωγή πολιτιστικών δραστηριοτήτων. Στους δύσκολους καιρούς που διανύουμε εκτός της Βουλής όλο και περισσότερες πόρτες κλείνουν σε ανέργους, όλο και περισσότεροι εργαζόμενοι αναζητούν με δαιδαλώδεις διαδικασίες τα δεδουλευμένα, τις υπερωρίες ή τις αποζημιώσεις τους από τους εργοδότες τους.
Από την άλλη εντός της Βουλής και ειδικότερα στα έδρανα της κυβερνώσας παράταξης ανάλογης φύσης θέματα φαίνεται να τυγχάνουν άμεσης νομοθετικής επίλυσης, ενώ οποιαδήποτε πρακτικά εμπόδια φαίνεται πως υπερκερνώνται. Τα παραπάνω εγείρουν σοβαρά ζητήματα τόσο ουσιαστικής νομιμότητας όσο και τήρησης κανόνων ηθικής τάξεως για την Κυβέρνηση που πρέπει να απαντηθούν επαρκώς».
Ντροπή σε όλους αυτούς που αμφισβητούν το ήθος των νεομνημονιακών αριστερών οι οποίοι έχουν ως πρότυπο τον ηγέτη Τσίπρα και φυλάττουν ως κόρη οφθαλμού το έργο του “Ο ΑΓΩΝ ΜΟΥ”
γράφει ο Ανδρέας Κεσίδης.
