Το mRNA του εμβολίου, το πλασμιδιακό DNA και η πρωτεΐνη Spike μπορούν να παραμείνουν στον ανθρώπινο οργανισμό για περισσότερο από 3,5 χρόνια μετά τον εμβολιασμό κατά της COVID-19
Δρ. Νίκολας Χούλσερ (Nicolas Hulscher), MPH
Αναφέρουμε την μεγαλύτερη καταγεγραμμένη μέχρι σήμερα παραμονή των συστατικών των εμβολίων mRNA, η οποία έχει επιβεβαιωθεί ανεξάρτητα από πολλαπλά εργαστήρια, διαφορετικά βιολογικά δείγματα και χρονικά σημεία, καθώς και από διάφορες αναλυτικές μεθόδους.
Για χρόνια, διαβεβαίωναν στους ανθρώπους ότι τα συστατικά των εμβολίων mRNA θα αποικοδομούνταν μέσα σε λίγες ημέρες έως εβδομάδες — ότι θα διασπούνταν γρήγορα, ότι θα είναι βιολογικά μόνο προσωρινά παρόντα και ότι δεν είναι ικανά για μακροχρόνια παραμονή στο σώμα. Αυτή η υπόθεση διαμόρφωσε τις ρυθμιστικές διαβεβαιώσεις, την επικοινωνία με το κοινό και τις προσδοκίες για την ασφάλεια παγκοσμίως. Δισεκατομμύρια άνθρωποι έλαβαν αυτές τις ενέσεις με βάση τον ισχυρισμό ότι το γενετικό υλικό θα εξαφανιζόταν γρήγορα από τον οργανισμό.
Σήμερα, αυτή η αφήγηση καταρρέει – μετά από μια συντονισμένη, διακρατική ερευνητική προσπάθεια με τη συμμετοχή του “Ιδρύματος McCullough”, του εργαστηρίου INMODIA (Γερμανία), του Δημοτικού Νοσοκομείου Δρέσδης-Φρίντριχσταντ (Γερμανία), της Neo7Bioscience και συνεργαζόμενων ανεξάρτητων εργαστηρίων.
Το αποτέλεσμα αυτής της μελέτη, με τίτλο «Απρόβλεπτη Επιμονή του mRNA του Εμβολίου, του Πλασμιδιακού DNA, της Πρωτεΐνης-Ακίδας (Spike) και της Γονιδιωματικής Δυσλειτουργίας για Πάνω από 3,5 Χρόνια μετά τον Εμβολιασμό με mRNA κατά της COVID-19», παρουσιάζει, κατά την άποψή μας, την πιο ολοκληρωμένη μέχρι σήμερα μελέτη περιστατικού σχετικά με ανεπιθύμητες ενέργειες που σχετίζονται με το εμβόλιο COVID-19. Περιλαμβάνει περισσότερες από 40 επισκέψεις σε τμήματα επειγόντων περιστατικών, πάνω από 200 εξειδικευμένες συμβουλευτικές υπηρεσίες με ειδικούς ιατρούς σε 18 ιατρικές ειδικότητες, περισσότερες από 100 εργαστηριακές εξετάσεις, πάνω από 100 απεικονιστικές εξετάσεις, καθώς και σειριακές αιμοληψίες και λήψεις δειγμάτων ιστών σε διάφορες χρονικές στιγμές για μια περίοδο άνω των 3,5 ετών.
Τα αποτελέσματα δείχνουν διαχρονικές μοριακές ενδείξεις ότι το mRNA που προέρχεται από εμβόλια, τα θραύσματα πλασμιδιακού DNA και η πρωτεΐνη-Ακίδα (Spike) μπορούν να παραμείνουν στο ανθρώπινο αίμα και στους ιστούς για περισσότερο από 3,5 χρόνια μετά τον εμβολιασμό – κάτι που επιβεβαιώνεται ανεξάρτητα από πολλαπλά εργαστήρια χρησιμοποιώντας διαφορετικές αναλυτικές μεθόδους.
Η λοίμωξη από SARS-CoV-2 αποκλείστηκε αποτελεσματικά: Τα αντισώματα νουκλεοκαψιδίου παρέμειναν αρνητικά σε πέντε ξεχωριστές χρονικές στιγμές και σε τρία ανεξάρτητα εργαστήρια, και η πρωτεΐνη νουκλεοκαψιδίου δεν ήταν ανιχνεύσιμη σε δείγματα ιστών, παρά την παρουσία εναποθέσεων πρωτεΐνης-ακίδας (spike).
Περιγραφή Περίπτωσης
Αναφέρουμε την περίπτωση ενός 55χρονου άνδρα που έλαβε τρεις δόσεις του εμβολίου mRNA COVID-19 της Pfizer-BioNTech και στη συνέχεια εμφάνισε προοδευτική πολυοργανική δυσλειτουργία, σύμφωνη με το σύνδρομο μετά τον εμβολιασμό COVID-19 (PCVS). Επηρεάστηκαν οι καρδιοπνευμονικές, νευρολογικές, μυοσκελετικές, γαστρεντερικές, αυτόνομες, ωτορινολαρυγγολογικές, ακουστικο-αιθουσαίες, ανοσολογικές, οφθαλμολογικές, δερματολογικές και ψυχιατρικές διαταραχές. Οι κλινικές εκδηλώσεις περιλάμβαναν, μεταξύ άλλων: Πνευμονικές εμβολές, καθυστερημένη μυοκαρδίτιδα που επιβεβαιώθηκε με μαγνητική τομογραφία, νευρογνωστικές διαταραχές & δυσλειτουργία, νευροπάθεια μικρών ινών, δυσλειτουργία του αυτόνομου νευρικού συστήματος, μυαλγίες, χρόνια παγκρεατική και γαστρεντερική εμπλοκή, επιδεινούμενες εμβοές με νευροαισθητήρια απώλεια ακοής, διαταραχές κατάποσης (δυσφαγία) και φωνητικές διαταραχές, οφθαλμολογικές διαταραχές, χρόνιες δερματολογικές φλεγμονές, καθώς και άγχος και κατάθλιψη.
Η περίπτωση αξιολογήθηκε μέσω μιας εξαιρετικά ολοκληρωμένης διαχρονικής, πολυεπιστημονικής κλινικής εξέτασης, η οποία περιελάμβανε μοριακές, ανοσολογικές, γενετικές, πρωτεομικές, μεταγραφωματικές και ιστολογικές αναλύσεις. Στόχος ήταν ο χαρακτηρισμός των μηχανισμών της νόσου και ο αποκλεισμός εναλλακτικών αιτιών.
Εκτεταμένη Διαγνωστική Αξιολόγηση
Μετά από περισσότερες από 40 επισκέψεις στα τμήματα επειγόντων περιστατικών και πάνω από 200 εξωνοσοκομειακές συνεδρίες & συμβουλές με ειδικούς, ο ασθενής υποβλήθηκε σε περισσότερες από 100 μη συνήθεις εργαστηριακές εξετάσεις και σε πάνω από 100 απεικονιστικές ή λειτουργικές μελέτες. Αυτή η εξέταση απέκλεισε συστηματικά πιθανούς αιτιολογικούς μηχανισμούς στους τομείς των λοιμώξεων, της αυτοανοσίας, της ρευματολογίας, της ενδοκρινολογίας, της γενετικής, της αιματολογίας, των κακοηθών νεοπλασμάτων, της τοξικολογίας/φαρμάκων, των καρδιαγγειακών και αγγειακών παθήσεων, των μεταβολικών διαταραχών και των πρωτοπαθών νευρολογικών παθήσεων. Οι εξετάσεις απέδωσαν σε μεγάλο βαθμό ασαφή αποτελέσματα.
Μετά τη διάγνωση της μυοκαρδίτιδας, τέθηκε η υπόνοια για πιθανώς μη ανιχνευμένη ή ασυμπτωματική λοίμωξη που εκδηλωνόταν ως Μακροχρόνιο (Long) COVID και διενεργήθηκαν ορολογικές εξετάσεις. Τα μη αναμενόμενα αποτελέσματα οδήγησαν σε εκτεταμένες ανοσολογικές και ιστολογικές εξετάσεις για συστατικά που προέρχονται από την πρωτεϊνη- ακίδα (spike) και το εμβόλιο. Τα αντισώματα του πυρηνοκαψιδίου του SARS-CoV-2 ήταν αρνητικά σε πέντε ξεχωριστές χρονικές στιγμές μεταξύ 809 και 1.433 ημερών μετά τον εμβολιασμό, όπως επιβεβαιώθηκε από τρία ανεξάρτητα εργαστήρια. Ο ασθενής παραμένει αρνητικός στο νουκλεοκαψίδιο, αλλά εξακολουθεί να εμφανίζει σημαντικά αυξημένα επίπεδα αντισωμάτων-ακίδας (spike) (4.553 U/mL) 1.433 ημέρες μετά τον τελευταίο εμβολιασμό.
Δειγματοληψία & Αναλυτικές Μέθοδοι
Δείγματα αίματος και δερματικού ιστού ελήφθησαν σε διάφορα χρονικά σημεία μεταξύ 852 και 1.364 ημερών μετά τον τελευταίο εμβολιασμό με το εμβόλιο mRNA Pfizer–BioNTech COVID-19. Αναλύθηκαν διάφορα βιολογικά διαμερίσματα, μεταξύ των οποίων πλάσμα, κυκλοφορούντα εξωσώματα, περιφερικά μονοπύρηνα κύτταρα αίματος (PBMC) και δερματικός ιστός. Τα δείγματα εξετάστηκαν σε διάφορα ανεξάρτητα εργαστήρια με διαφορετικές αναλυτικές μεθόδους, όπως ELISA, αυτοματοποιημένη ανοσοϊστοχημεία, RT-PCR, τυπική PCR με επιβεβαίωση αλληλούχισης Sanger, αλληλούχιση ολόκληρου του γονιδιώματος, μεταγραφωματικό προφίλ και ποσοτική φασματομετρία μάζας.
Επίμονη Αυξημένη Πρωτεΐνη-Ακίδα (Spike) στην κυκλοφορία & mRNA που Προέρχεται από το Εμβόλιο
852 ημέρες μετά τον εμβολιασμό, μια ανοσολογική εξέταση με βάση το αίμα εντόπισε ανιχνεύσιμη πρωτεΐνη S1 του SARS-CoV-2-S1 σε κλασικούς και μη κλασικούς υποπληθυσμούς μονοκυττάρων, συνοδευόμενη από ανωμαλίες κυτοκινών και ανοσολογικών δεικτών.
1.173 ημέρες μετά τον εμβολιασμό, μια εξαιρετικά ευαίσθητη δοκιμασία ELISA ανίχνευσε ελεύθερη πρωτεΐνη-ακίδα (spike) Wuhan στο πλάσμα (129,0 ± 4,1 fg/mL) καθώς και σε κυκλοφορούντα εξωσώματα (11,6 ± 0,1 fg/mL).
Μετά από 1.284 ημέρες, η RT-PCR εντόπισε ακίδα (spike) mRNA που προέρχεται από τον εμβολιασμό σε κυκλοφορούντα εξωσώματα, ενώ το RNA των PBMC παρέμεινε αρνητικό μετά από εκχύλιση που υποβλήθηκε σε επεξεργασία με DNase και PCR ειδική για αμπλικόνια έναντι τριών ακίδων (spike) ORF περιοχών (S1–S3).
Τα ορολογικά προφίλ μετά από 1.173 και 1.284 ημέρες έδειξαν σταθερά αυξημένες συγκεντρώσεις IgG4 ειδικών για τγν ακίδα (spike) (354,4 ± 22,4 ng/mL και 320,2 ± 4,4 ng/mL, αντίστοιχα), γεγονός που συνάδει με τη συνεχιζόμενη αντιγονική διέγερση και την απόκριση που μετατοπίστηκε προς την ανοσολογική ανοχή.
Επίμονη Πρωτεΐνη-ακίδας & Πλασμιδιακό DNA στον Δερματικό Ιστό
Διαδοχικές βιοψίες δέρματος που ελήφθησαν 1.160, 1.249 και 1.364 ημέρες μετά τον εμβολιασμό, όλες από το δέρμα του κορμού εντός κλινικά ενεργών περιοχών της νόσου Grover, ήταν αρνητικές για το νουκλεοκαψίδιο και έδειξαν επίμονη εναπόθεση πρωτεΐνης-ακίδας (spike) σε ενδοθηλιακά κύτταρα και μακροφάγα, όπως αποδείχθηκε με αυτοματοποιημένη ανοσοϊστοχημεία με ιστοπαθολογική συσχέτιση. Μετά από 1.364 ημέρες, η πρωτεΐνη-ακίδα (spike) βρέθηκε επίσης σε νευρικές ίνες.
Η βιοψία δέρματος που ελήφθη μετά από 1.364 ημέρες περιείχε αρκετά στοιχεία πλασμιδιακού DNA, συμπεριλαμβανομένων των αλληλουχιών του γονιδίου ακίδας (spike) (S1–S3), του ori1/ori2 και του ενισχυτή SV40 (του ιού του πιθήκου). Αυτό επιβεβαιώνει την επίμονη, μόνιμη κατακράτηση DNA που προέρχεται από εμβόλιο σε σωματικό ιστό, όπως αποδεικνύεται από την ενίσχυση PCR με ηλεκτροφόρηση σε πήκτωμα αγαρόζης και την αλληλούχιση Sanger.
Πολυομική Ανάλυση
Η ανάλυση των δομικών παραλλαγών μέσω αλληλούχισης ολόκληρου του γονιδιώματος 1.277 ημέρες μετά τον εμβολιασμό αποκάλυψε εκτεταμένη γονιδιωματική αστάθεια με μεγάλους διπλασιασμούς και διαγραφές που επηρέαζαν τους EGFR, MYC, ERBB2 και ETV6/RUNX1. Η σύγκριση του RNA και του DNA έδειξε παραλλαγές ειδικές για το RNA σε ριβοσωμικές, NMD, μικρές RNA, επιγενετικές και TP53 οδούς σηματοδότησης.
Η μεταγραφωματική ανάλυση του πλήρους αίματος ανέδειξε οξειδωτικό στρες, αγγειακή ενεργοποίηση και πυρηνική ευθραυστότητα.
Η πρωτεωμική ανάλυση ούρων με χρήση ποσοτικής φασματομετρίας μάζας επιβεβαίωσε συστηματική φλεγμονή με υπερδραστηριότητα του συμπληρωματικού συστήματος (CFH), οξειδοαναγωγική ανισορροπία (PRDX1) και παρατεταμένες αντισωματικές αποκρίσεις, υποστηριζόμενες από τα αλληλόμορφα κινδύνου HLA-B07:02 και DRB1*11:04.
Συμπέρασμα
Αυτή η περίπτωση τεκμηριώνει τη μακροβιότερη αναφερόμενη μέχρι σήμερα in vivo παραμονή μέχρι σήμερα (ανθεκτικότητα) του mRNA που προέρχεται από εμβόλιο, των θραυσμάτων πλασμιδιακού DNA και της πρωτεΐνης-ακίδας (spike) μετά από εμβολιασμό με mRNA, με αναπαραγώγιμη ανίχνευση σε πολλαπλά ανεξάρτητα εργαστήρια, σε διαφορετικά βιολογικά διαμερίσματα και χρησιμοποιώντας συμπληρωματικά συστήματα μοριακής ανίχνευσης για περισσότερο από 3,5 χρόνια μετά την τελευταία δόση. Η πρωτεΐνη-ακίδα (spike), οι αλληλουχίες της ακίδας (spike) mRNA και τα στοιχεία της πλασμιδιακής σκελετού εντοπίστηκαν τόσο σε ανοσοκύτταρα όσο και σε σωματικούς ιστούς, με ταυτόχρονη συνεχιζόμενη απουσία πρωτεΐνης ή αντισωμάτων νουκλεοκαψιδίου SARS-CoV-2, αποκλείοντας ουσιαστικά μια προηγούμενη λοίμωξη ως πηγή. Η σύγκλιση αυτών των παρατηρήσεων σε διαχρονικά δείγματα αίματος και ιστών παρέχει άμεσες ενδείξεις ότι το γενετικό υλικό που προέρχεται από εμβόλια mRNA και τα μεταφρασμένα πρωτεϊνικά προϊόντα του μπορούν να παραμείνουν στον οργανισμό για χρόνια.
Παράλληλα, οι πολυ-ομικές αναλύσεις αποκάλυψαν επίμονη, συνεχιζόμενη γονιδιωματική αστάθεια και μεταγραφωματική δυσλειτουργία για περισσότερο από 3,5 χρόνια μετά τον εμβολιασμό. Αυτό υποδηλώνει ότι το επίμονο υλικό που προέρχεται από εμβόλιο μπορεί να σχετίζεται με μακροχρόνιες αλλοιώσεις στις γονιδιωματικές και μοριακές σηματοδοτικές οδούς του ξενιστή.
Αυτά τα δεδομένα αμφισβητούν τις επικρατούσες υποθέσεις & αφηγήσεις σχετικά με την ταχεία αποικοδόμηση και τη βραχύβια βιολογική δραστηριότητα των συστατικών του εμβολίου mRNA και υπογραμμίζουν την ανάγκη για ελεγχόμενες διαχρονικές μελέτες προκειμένου να προσδιοριστεί η επικράτηση, οι μηχανισμοί και οι κλινικές συνέπειες του επίμονου υλικού που προέρχεται από τα εμβόλια.
Δρ. Νίκολας Χούλσερ, MPH
Επιδημιολόγος & διαχειριστής Iδρύματος, “McCullough Foundation”
