ἀρθρογράφος ΚΩΣΤΑΣ ΔΟΥΚΑΣ
Οἱ πρόσφατοι αἰσθητοί <σεισμοί-σμῆνος> στήν Ἑλβετία, πού συνέπεσαν μέ
τήν ἰσχυροποιημένη λειτουργία τοῦ LHC (ὑπερεπιταχυντοῦ ἀδρονίων, πού
ὀνομάσθηκε ΑΤΛΑΣ –πῶς ἀλλοιῶς;) θέτει ἐπί τάπητος καί πάλι τό μεγάλο
θέμα τῆς ἀσφαλοῦς λειτουργίας τοῦ ἐπιταχυντοῦ, ὣστε νά μή προκληθῆ
<μεῖζον ἀτύχημα>, πού θά ἒπληττε ἲσως ὁλόκληρό τόν πλανήτη. Στό
παρελθόν ἐκφράστηκαν πολλοί φόβοι ἀπό ἐπιστήμονες, μερικοί ἀπό τούς
ὁποίους μάλιστα ὑπέβαλαν μηνύσεις καί διατύπωσαν ἐρωτήματα, ὃπως
<ποιός παίρνει τήν εὐθύνη γιά πρωτοπορειακά πειράματα καί ποιός
ἀποφασίζει.>
Πολλοί φοβοῦνται ὃτι <ἂν κάτι δέν πάει καλά>, θά δημιουργηθῆ μαύρη
τρύπα, ἡ ὁποία μπορεῖ νά καταπιῆ ὁλόκληρη τήν Γῆ, ἀλλά καί…τό σύμπαν!
Ὁ φυσικός Μικελάντζελο Μανγκάνο, θεωρητικός φυσικός, ἒχει πεῖ ὃτι <ἡ
πιθανότητα μιᾶς μαύρης τρύπας νά καταπιῆ τήν Γῆ εἶναι μία πολύ σοβαρή
ἀπειλή γιά νά τήν ἀφήσουμε στούς παλαβούς.>
Εἶναι γεγονός ὃτι οἱ ἐπιστήμονες (φυσικοί, ἀστροφυσικοί,
ἀστροβιολόγοι, ἀστρονόμοι κλπ) ἒχουν χωρισθῆ σέ δύο κατηγορίες.
Σ᾽αὐτούς πού πιστεύουν ὃτι ὑπῆρξε ἡ Μεγάλη Ἒκρηξη (Big Bang) πού ἒγινε
πρίν ἀπό…13,8 δισεκατομμύρια χρόνια (ἀκριβῶς), καί σ᾽ ἐκείνους πού
πιστεύουν σ᾽ ἓνα σταθερό σύμπαν. Οἱ πρῶτοι παίρνουν βραβεῖα Νόμπελ καί
οἱ δεύτεροι ἀποκλείονται ἐκ προοιμίου.
Τό τελευταῖο ἐπίτευγμα τοῦ LHC εἶναι ἡ ἀνακάλυψη τοῦ μποζονίου Higgs,
τοῦ λεγομένου καί <σωματιδίου τοῦ Θεοῦ>. Αὐτό τό σωματίδιο, ὃπως καί
ὃλα τά ἂλλα ὑποπροϊόντα τῆς σχάσεως τοῦ πυρῆνος, δέν τό ἒχει δεῖ
κανείς ποτέ καί οὒτε θά τό δεῖ. Θεωρεῖται ὃτι τό μποζόνιο αὐτό δέν
ἒχει στροφορμή (spin), ἒχει μάζα καί ἀναπτύσσει τήν ταχύτητα τοῦ φωτός
πού τήν προσφέρει σέ ἂμαζα σωματίδια τοῦ σύμπαντος. Τό Higgs, λένε,
ὃτι μπορεῖ νά ἀναπτύξει τέτοια ταχύτητα, ἀλλά τά ἂμαζα δέν μποροῦν νά
τήν ἀναπτύξουν. Ἀλλά οἱ ἐπιστήμονες δέν μποροῦν νά μᾶς ἐξηγήσουν πῶς
τό φωτόνιο, πού εἶναι ἂμαζο σωματίδιο μπορεῖ νά τρέχη μέ 300.000
χιλιόμετρα τό δευτερόλεπτο, χωρίς τήν ἐπέμβαση τοῦ μποζονίου Higgs,
πού δέν καταδέχεται νά κολλήση μαζί του.
Δέν προχωρῶ σέ ἂλλες παρόμοιες ἀκατανόητες ἀναλύσεις, γιά νά
μή…παλαβώση ὁ ἀναγνώστης. Ἐκεῖνο πού πρέπει νά ποῦμε εἶναι ὃτι, σμήνη
ἐπιστημόνων καλά ἀμειβομένων, μή μπορῶντας νά ἀνακαλύψουν τήν ἀρχή τοῦ
κόσμου λόγω τῶν παμμεγίστων ἀποστάσεων στό σύμπαν, ἀποφάσισαν νά τήν
ἀνακαλύψουν στόν μικρόκοσμο τῆς Γῆς, φέρνοντας σέ σύγκρουση δέσμες
πρωτονίων μέσα στόν ΑΤΛΑΝΤΑ καί μέσα σέ μία περιφερειακή σήραγγα 27
χιλιομέτρων στήν Γενεύη, γιά <νά δοῦν > τήν ἀρχή τοῦ σύμπαντος καί νά
ἀνακαλύψουν τήν <σκοτεινή ὓλη>, πού ὃπως λένε κυριαρχεῖ στό σύμπαν.
Οἱ νεώτεροι λοιπόν φυσικοί, ἀφοῦ κατόρθωσαν νά διασπάσουν τό ἂτομο τοῦ
Δημοκρίτου, τό <ναστόν> (ἀπό τό ρῆμα νάσσω, πού σημαίνει γεμίζω
πλήρως, στοιβάζω, διότι ἐντός τοῦ <ναστοῦ>, δηλαδή τοῦ ἀτόμου, δέν
ὑπάρχει κενό), κι αὐτά μέσα στό μή συμπυκνωμένο <μανόν> τοῦ
Δημοκρίτου, δηλαδή τό <μή ὂν>, ἒγιναν κυνηγοί ὑποατομικῶν σωματιδίων,
τά ὁποῖα ζοῦν ἀπειροελάχιστο χρόνο (δισεκατομμυριστό τοῦ
δευτερολέπτου) καί εἶναι ἀόρατα.
Ἒτσι, ἀνεκάλυψαν 6 <κουάρκ> μέ ἀστεῖες ὀνομασίες (ψηλό, μπασμένο,
χαριτωμένο, παράξενο, πατωμένο κλπ), μιόνια, γκλουόνια, ποζιτρόνια καί
ἓνα σωρό …όνια, κάνοντας πειράματα χωρίς νά γνωρίζουν τίς συνέπειες
ἀπό τήν ἀπελευθέρωση τῶν δυνάμεως τῆς φύσεως καί χωρίς νά δίνουν
λογαριασμό σέ κανένα.
Ὁ πυρηνικός φυσικός Sheldon Glashow εἶπε ὃτι ἡ ἀναζήτηση γιά τήν
διαμόρφωση μιᾶς θεωρίας ὃλων τῶν δυνάμεων τῆς φύσεως (ὑπερσυμμετρία),
συμπεριλαμβανομένης καί τῆς βαρύτητος,ὁδηγεῖ σέ μία περιοχή τῶν
ἐνεργειῶν καί τῶν ἀποστάσεων, πού εἶναι ἀπρόσιτοι στό πείραμα. Κανένα
πείραμα δέν μπορεῖ νά γίνη σ᾽ αὐτές τίς τόσο μικροσκοπικές ἀποστάσεις
ἢ τίς τόσο ὑψηλές ἐνέργειες. Ἒτσι λοιπόν δέν θά μπορέση ποτέ κανείς νά
κάνη ἓνα πείραμα γιά νά ἐλέγξη τήν θεωρία καί μετά νά τούς πῆ: Ἒ,
παιδιά ἡ θεωρία σας εἶναι λανθασμένη, ἢ ἡ θεωρία σας εἶναι σωστή. Ἒτσι
ἡ θεωρία αὐτή παραμένει μόνιμα ἀσφαλής…Δέν πολυενδιαφέρονται γιά τά
ἀποτελέσματα τῶν πειραμάτων τους. Μιλοῦν μόνο μεταξύ τους. Δέν τούς
ἀκοῦμε καί δέν μᾶς ἀκοῦν.>
ΤΟ THINK TANK ΤΟΥ ΠΑΡΜΕΝΙΔΗ
Καί ἒρχεται ἀπό τά βάθη τῶν αἰώνων ἡ ἀξεπέραστη θεωρία περί Ἑνός καί
περί Ὂντος τοῦ Ἐλεάτη φιλοσόφου καί μύστη Παρμενίδη, τοῦ ἀνθρώπου πού
<διάβασε> τά χρωμοσώματα τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος μίλησε γιά ἓνα σύμπαν
αἰώνιο, ἀγέννητο, ἂπειρο καί ἀκίνητο.
Ὁ Παρμενίδης, ὁ Ζήνων καί οἱ ἂλλοι Ἐλεάτες φιλόσοφοι, παραμένουν
ἀξεπέραστοι καί <δεξαμενές σκέψεως> γιά τούς συχρόνους ἐπιστήμονες, οἱ
ὁποῖοι κάνουν διαρκῶς μνεία σ᾽ αὐτούς στά συγγράμματά τους, καί οἱ
ὁποῖοι γεμίζουν ἀσφυκτικά τά πανεπιστήμια καί τά ἐρευνητικά κέντρα,
ἁδρά ἀμειβόμενοι, γιά ν᾽ ἀνακαλύψουν τήν δομή τοῦ σύμπαντος καί τόν
Θεό.
Ὁ Παρμενίδης εἶπε ὃτι ἐκ τοῦ μηδενός τίποτε δέν δημιουργεῖται καί ὃτι
μηδέν δέν ὑπάρχει, οὒτε ἐπιτρέπεται να μιλᾶμε γι᾽ αὐτό. Δέν ὑπάρχει
<ἦταν> οὒτε <θά εἶναι>, ἀλλά μόνο <εἶναι>. Καί ἀκόμη ἒλεγε ὃτι στόν
ὁρατό κόσμο πού ἀποτελεῖται ἀπό ἀόρατα σωματίδια, ἐπέρχεται ἡ
<ἐξαίφνης ἂτοπος φύσις>, ἡ μετάλλαξη, πού ἀλλάζει τά πάντα καί
δημιουργεῖ τά πάντα. Κι αὐτό γίνεται σέ ὃλο τό σύμπαν σέ ἂχρονες
στιγμές, προνόμιο τῆς ἀέναης δημιουργίας μόνο ἀπό τόν πανταχοῦ παρόντα
Δημιουργό.
Μπροστά σ᾽ αὐτή τήν ἀξεπέραστη θεωρία τοῦ Παρμενίδη, οἱ ἐπιστήμονες
ὑποχρεώθηκαν νά παραδεχθοῦν, πιεζόμενοι ἀπό τό ἀμείλικτο ἐρώτημα <τί
ὑπῆρχε πρίν ἀπό τό Big Bang>, ὃτι ἡ μεγάλη ἒκρηξη (πού βέβαια δέν
ἒγινε ποτέ) ἒγινε ἀπό ἓνα ὑπερσυμπυκνωμένο ἂτομο μικρό ὃσο 10 στήν -27
καί…δημιούργησε αὐτόν τόν κόσμο πού βλέπουμε, ἀλλά καί τήν ἒναρξη τοῦ
χρόνου, ἀφοῦ δημιουργήθηκε ὁ χωροχρόνος τοῦ Ἀϊνστάιν.
Οἱ ἲδιοι οἱ ἐπιστήμονες ὃταν ρωτοῦνται τί ὑπῆρχε πρίν ἀπό τήν Μεγάλη
τους Ἒκρηξη, ἀπαντοῦν ὃλοι συνεννοημένοι, σάν παπαγάλοι, ἀνοήτως:
<Εἶναι σάν νά ρωτᾶτε τί βρίσκεται πέρα ἀπό τόν Βόρειο Πόλο>.
Ἀλλά αὐτά εἶναι ἐπιστημονικές πομφόλυγες, μέ τίς ὁποῖες ἐκφράζονται οἱ
σύγχρονοι ἐπιστήμονες, οἱ ἲδιοι πού τροφοδότησαν τούς ἐξουσιαστές τοῦ
κόσμου μέ τά ὃπλα μαζικῆς καταστροφῆς, καλυμμένοι πίσω ἀπό τήν
αἰωνιότητα τῶν ἐξελίξεων. Ἒτσι, κατασκευάζουν μέ τούς βοηθούς τους
περίτεχνες, πλήν θνησιμαῖες θεωρίες, μή ἀνθεκτικές στόν χρόνο, χωρίς
νά γνωρίζουν ποῦ τσαλαβουτοῦν καί ποιούς ἐνδεχομένως κινδύνους
προετοιμάζουν μέσα στήν ἂγνοιά τους, γιά τό ἀνθρώπινο γένος.
Ὁ Νεύτων δέν χρειάσθηκε σμῆνος βοηθῶν γιά νά ἐπινοήσει τούς νόμους τῆς
βαρύτητος οὒτε ὁ Πλάνκ τήν θεωρία τῶν κβάντων πού κυριαρχεῖ στήν
σημερινή τεχνολογία, οὒτε ὁ Παρμενίδης τήν ἀκατάρριπτη θεωρία του περί
Ἑνός καί περί Ὂντος οὒτε ὁ Εὐκλείδης τά γεωμετρικά του ἀξιώματα, πού
τώρα τά δικαιώνει καί ἡ ΝΑΣΑ ὡς ἒχοντα ἐφαρμογή στό σύμπαν, οὒτε ὁ
Πυθαγόρας τό περίφημο θεώρημα του, χωρίς τήν ἐφαρμογή τοῦ ὁποίου δέν
μποροῦμε νά πᾶμε στήν Σελήνη.
Ἒτσι, ἐν ὂψει τῶν βραβείων Νόμπελ, οἱ ἐπιστήμονες πειραματίζονται
διαρκῶς στήν CERN (ἡ Ἑλλάδα εἶναι ἱδρυτικό μέλος) διασπῶντας καί
ξαναδιασπῶντας ἀκόμη καί τά ὑποσωματίδια τῆς ὓλης, μέ κίνδυνο νά
δημιουργήσουν ἐνδεχομένως μία μαύρη τρύπα, πού δέν θά μπορέσουν νά
τιθασεύσουν. Γιατί μικρές μαῦρες τρύπες δημιουργοῦνται συνεχῶς στόν
LHC, ἀλλά ἐκεῖνοι γελοῦν καί λένε ὃτι αὐτές καταπολεμοῦνται ἐν τῆ
γενέσει τους.
Ἀλλά μέ τούς σεισμούς στήν Ἑλβετία τί γίνεται; Θά μᾶς ἐξηγήσει κανείς;
Τά πειράματα γιά ἓνα νέο ὑποσωματίδιο συνεχίζονται μέ διαρκῶς
ἰσχυρότερη ἐνέργεια.
Καί ἡ φωνή τοῦ συνετοῦ φυσικοῦ Γκλάσοου ἀντηχεῖ ἀνατριχιαστικά στ᾽
αὐτιά μας: <Δέν τούς ἀκοῦμε καί δέν μᾶς ἀκοῦν…>
ΚΩΣΤΑΣ ΔΟΥΚΑΣ
