Ελευθέριος Ανδρώνης
Αν θέλαμε να χωρέσουμε σε λίγες λέξεις την τραγωδία των Τεμπών, δεν υπάρχει καλύτερη περιγραφή από εκείνη που έκανε ο ηρωικός πατέρας του Γεράσιμου Γεωργιάδη, του μοναδικού επιζώντα από το πρώτο βαγόνι του «στοιχειωμένου» Intercity 62, που παραμένει σε κόμμα εδώ και 3 χρόνια: Τα Τέμπη είναι μια «ανοιχτή κι αιμορραγούσα πληγή» στη συλλογική μνήμη.
Οι αναμνήσεις ζωντανεύουν συνεχώς σαν αγιάτρευτες πληγές και τρέχουν φρέσκο αίμα, όσο πλακώνει τη χώρα το μαράζι του «αδικαίωτου». Τρία χρόνια συμπληρώνονται το Σάββατο 28/2, από την πιο σκοτεινή νύχτα της μεταπολίτευσης. Τότε που αυτό το εξωνημένο κράτος προκάλεσε 57 θανατικές καταδίκες, με την 58η να είναι η εμπιστοσύνη ενός λαού στους ηγέτες του.
Όλες οι εκφάνσεις του πολίτη ακρωτηριάστηκαν από εκείνη τη μοιραία στιγμή. Προδόθηκε η απαρηγόρητη μάνα, προδόθηκε ο σαστισμένος πατέρας, προδόθηκε η οικογένεια, προδόθηκε ο επιβάτης και η «ασφάλεια» των τραίνων, προδόθηκε κάθε νέος που κάνει όνειρα για το αύριο, προδόθηκε η εμπιστοσύνη στους θεσμούς, ο σεβασμός στους νεκρούς, ακόμα και η ίδια η αίσθηση του «ανήκειν» απονεκρώθηκε μαζικά.
Είναι μια μορφή βίας που εισχωρεί βίαια σε κάθε πόρο της ύπαρξής μας, και πόσο μάλλον λειτουργεί βασανιστικά για τις οικογένειες που ματώνουν καθημερινά από ανεκπλήρωτα «γιατί». Και το χειρότερο, αυτή η βία συνεχίζει αδιάκοπα για 3 χρόνια τώρα να κακοποιεί το συλλογικό αίσθημα.
Με ραδιουργίες, με μεθοδεύσεις, με ανοιχτές προκλήσεις, με υποτίμηση της λογικής, με αδιάντροπο παρεμβατισμό, με πλύση εγκεφάλου, με τρολ του διαδικτύου και το χειρότερο: με μια απολύτως ολοφάνερη – για θύτες και θύματα – αντικατάσταση της αντικειμενικής αλήθειας, από ένα κακοστημένο αφήγημα εναλλακτικής «πραγματικότητας». Τόσο προχειροφτιαγμένο, τόσο γκροτέσκο και τόσο μη πειστικό, κι όμως τόσο προκλητικά επίσημο.
Όσο πιο προφανές γίνεται το τι συνέβη στα Τέμπη, τόσο πιο λυσσαλέα επίθεση δέχεται ο κοινός νους. Σε μια εποχή που δεν χρειάζεται πλέον να πείθεις ότι δεν έγινε έγκλημα, διότι αρκεί και μόνο να μην αποδεικνύεται. Για τις υποκλοπές έφταιγαν 4… ιδιώτες, για τον ΟΠΕΚΕΠΕ τα «διαχρονικά φαινόμενα διαφθοράς» και για τα Τέμπη ένας σταθμάρχης. Και η βία του παραλογισμού συνεχίζεται.
Δεν υπάρχει Έλληνας που να μην θυμάται τι έκανε και που βρισκόταν όταν έμαθε την πρώτη είδηση για τη σύγκρουση στα Τέμπη. Αυτό το φαινόμενο παρατηρείται μόνο σε κορυφαία συλλογικά τραύματα που χαράσσονται ανεξίτηλα στην ιστορία. Τέτοια γεγονότα λειτουργούν ως σημείο αναφοράς για έναν λαό, κι ως εφαλτήριο μιας ριζικής αναθεώρησης των προτεραιοτήτων. Την ώρα που η κυβέρνηση τρέχει σε φαντασιακά λιβάδια «ανάπτυξης», ο Έλληνας σκέφτεται πώς θα μπει σε ένα τρένο που να μην τον σκοτώσει, που θα βρει έναν θεσμό να μην τον προδώσει, τι θα πρέπει να κάνει για να επιβιώσει.
Τα εκατομμύρια κόσμου που ξεχύθηκαν στους δρόμους πριν ένα χρόνο, είναι μια τεράστια παρακαταθήκη μνήμης που δεν επηρεάζεται από κανενός είδους καταστολή. Τα συλλογικά τραύματα ήταν πάντα παράγοντες που κινούσαν μπροστά τη ρόδα της ιστορίας. Ο άνθρωπος πλάστηκε για να ζει αιωνίως και να έλκεται συνεχώς από τη ζωή. Ο άδικος θάνατος είναι ξένος σε εμάς, δεν συνηθίζεται, δεν μπορεί να εξορθολογιστεί μέσα σε εξουσιαστικά καλούπια, «κλωτσάει» πάντα τη συνείδησή μας, πυροδοτεί το ένστικτο της αυτοσυντήρησης.
Η κραυγή του λαού θα ακουστεί για ακόμη μια φορά το Σάββατο 28/3, αλλά η φωνή του λαού δεν παύει να ακούγεται κάθε μέρα. Παρά τον μανιώδη πόλεμο αποπροσανατολισμού και τεχνητού διχασμού, έχει πλέον παγιωθεί ένα 70% που έχει κόψει κάθε δεσμό εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση και τους θεσμούς. Ακόμα και αν ξοδευτούν δισεκατομμύρια σε επιτελική προπαγάνδα, επικοινωνιολόγους και τρολ «αλήθειας», δεν καταφέρνουν απολύτως τίποτα όσο αυτό το συλλογικό τραύμα αναβλύζει αδικαίωτο αίμα.
Ο λαός θα είναι συνεπής στο ραντεβού του με την ιστορία και στον όρκο μνήμης για τους νεκρούς. Δεν υπάρχει τίποτα άλλο να χάσεις όταν σκοτώνουν την ελπίδα σου, αλλά μόνο να κερδίσεις έχεις από τον συλλογικό αγώνα. Χωρίς κομματικές παρωπίδες, χωρίς να δίνουμε σημασία στις μπανανόφλουδες του συστήματος, όλοι ενωμένοι να κλείσουμε την πληγή της μνήμης και της δημοκρατίας.
Όλοι στους δρόμους να γίνουμε οι φωνές που στερήθηκαν οι νεκροί μας και οι προσευχές που στο φινάλε θα τους δικαιώσουν.
