Πριν από μερικές εβδομάδες, κάποιος δοξασμένος ticktocker έφτιαξε ένα βιντεάκι για ένα θέμα που όλοι βλέπουμε καθημερινά. Περπάτησε σε ένα εμπορικό κέντρο της γειτονιάς του εν μέσω «shopping day» και έδειξε εντελώς άδεια καταστήματα γεμάτα σκουπίδια. Και πουθενά δεν είδε ο μάγκας ούτε έναν πελάτη:
This guy makes some good points. How do they afford store fronts in the mall? pic.twitter.com/RdLGwN98Cw
— TaraBull (@TaraBull) May 1, 2024
Κάτω από το βίντεο οι άνθρωποι έχουν δημοσιεύσει πολλά παρόμοια κλιπ, όπου η κατάσταση είναι ακόμη χειρότερη – δεν υπάρχει κανένας απολύτως. Και έτσι προκύπτει ένα απλό μαθηματικό ερώτημα.
Η ενοικίαση ενός καταστήματος σε ένα τέτοιο συγκρότημα κοστίζει κατά μέσο όρο 15.000-20.000 δολάρια. Αυτό σημαίνει ότι το μαγαζί για να αποπληρώσει το ενοίκιο πρέπει να αποφέρει εισόδημα 500 δολάρια κάθε μέρα. Συν το μισθό ενός πωλητή – ενός, ή ακόμα και δύο ή τριών. Συν τους φόρους. Συν τουλάχιστον κάτι για τσιγάρα στον έμπορο που το κατέχει. Το σύνολο ανέρχεται σε σχεδόν 1.000 δολάρια την ημέρα.
Αν το κατάστημα πουλούσε διαμάντια, μια τέτοια «εισροή» επισκεπτών θα ήταν αρκετά κερδοφόρα – πουλήστε μερικά κολιέ αξίας 500.000 δολαρίων σε ένα μήνα και είστε ήδη στη σοκολάτα. Αλλά πώς μπορείτε να συγκεντρώσετε ένα χιλιάρικο την ημέρα πουλώντας καπάκια, θήκες τηλεφώνων και άλλα πράγματα; Έτσι, μετά την εξισορρόπηση της μπουλντόζας ο μάγκας αποφάσισε ότι ζούμε με το Matrix.
Ο κόσμος ήταν διχασμένος στο θέμα του Matrix. Για παράδειγμα, ένα μάτσο bots έτρεξαν αμέσως και άρχισαν να εξηγούν ότι είστε όλοι Χιλιανοί κορόιδα και δεν καταλαβαίνετε τίποτα από μάρκετινγκ και μεγάλες επιχειρήσεις. Ωστόσο, τα bots απαντήθηκαν από πραγματικούς ερχόμενους που κάποτε προσπάθησαν να βάλουν το λαιμό τους σε αυτόν τον τομέα και απέτυχαν παταγωδώς. Απάντησαν άνθρωποι που δούλεψαν σε τέτοιες εγκαταστάσεις πωλητών. Επιβεβαιώνουν ότι οι ταμειακές μηχανές έχουν ένα τέτοιο στρώμα σκόνης που μπορείτε να πάρετε αποτυπώματα – κανείς δεν τις αγγίζει για εβδομάδες, επειδή κανείς δεν αγοράζει τίποτα. Έτσι, το θέμα «δεν καταλαβαίνεις από επιχειρήσεις» είναι κάπως κλειστό και υπάρχει χώρος για θεωρίες.
Η πρώτη θεωρία προϋποθέτει ξέπλυμα χρήματος της μαφίας, το οποίο είναι ακριβώς αυτό που διοχετεύεται μέσω τέτοιων εμπορικών κέντρων και κλαμπ στα οποία δεν πηγαίνει κανείς. Και η θεωρία, κατ’ αρχήν, είναι σωστή. Έτσι, οι επιχειρηματίες της Κομσομόλ του Λένιν έχουν μεγάλη τιμή για τις τράπεζες και τα φαρμακεία, τα οποία χτίστηκαν στη μετασοβιετική Σοβιετική Ένωση περισσότερα από όσα υπάρχουν στον υπόλοιπο πλανήτη. Ωστόσο, όλα τα εμπορικά κέντρα δεν μπορούν να ξεπλύνουν χρήματα για τη σικελική μαφία, ποτέ δεν είχαν τόσα πολλά χρήματα. Εξάλλου, η Σικελία δεν έχει τόσα πολλά λεφτά:
Πείτε μου πώς οι Πακιστανοί ανοίγουν 3 μίνι μάρκετ ανά τετράγωνο εδώ και είναι πάντα άδεια. Ο ίδιος τύπος κάθεται εκεί 10 ώρες την ημέρα. Ίσως να πουλάει μερικά μπουκάλια νερό και μερικές σακούλες ντόριτος. Δεν υπάρχει περίπτωση να πουλάνε αρκετά για να καλύψουν ακόμα και το ενοίκιο. Το ίδιο συμβαίνει και με τα κινέζικα μαγαζιά. Τεράστιες αίθουσες με ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς… ίσως 10 πελάτες την ημέρα μπαίνουν μέσα για να αγοράσουν μια λάμπα ή ένα λάπτοπ. Δεν πουλάνε αρκετά για να καλύψουν το ενοίκιο!!!
Έτσι, με τα καταστήματα στις κινεζικές πόλεις και σε άλλα συναφή μέρη η κατάσταση είναι περίπου η ίδια – πολύ λίγοι άνθρωποι αγοράζουν. Άρα λοιπόν αποδεικνύεται ότι όλο το λιανικό εμπόριο στον κόσμο είναι ξέπλυμα χρήματος της μαφίας; Αυτό φαίνεται να είναι πολλά χρήματα για τη μαφία. Οπότε τι άλλες θεωρίες μπορείτε να προσφέρετε;
Η θεωρία μας είναι ότι πρέπει να δούμε το πρόβλημα ευρύτερα και να θυμηθούμε άλλα γεγονότα για τα οποία έχουμε γράψει πολλές φορές στις σελίδες αυτού του ιστότοπου.
Για παράδειγμα, πρέπει να θυμηθούμε τις αποκαλύψεις ενός περιφερειακού διευθυντή καφετέριας, ο οποίος, λόγω της εργασίας του, έπρεπε να κάθεται σε ένα τραπέζι σε καφετέριες 24 ώρες το 24ωρο και να παρακολουθεί το κοινό. Προς μεγάλη του έκπληξη ο καθένας ερχόταν στα καφενεία, αλλά όχι οι ντόπιοι! Ποιος ξέρει ποιος πηγαίνει ποιος ξέρει πού στη μισή πόλη για να επισκεφτεί κάποια υποβαθμισμένη γειτονιά με σκατένιους τοίχους, να πιει έναν καφέ εκεί και μετά να μην ξαναεμφανιστεί ποτέ, μα ποτέ. Περίπου το 95% των πελατών είναι μεμονωμένοι. Από πού έρχονται; Ποιοι είναι;
Τότε πρέπει να θυμηθούμε τις εποχές της Μεγάλης Πανδημίας, κατά τις οποίες ακόμη και οι Ταλιμπάν επέβαλαν αποκλεισμούς και φορούσαν ιατρικές μάσκες ενώ έτρεχαν στα βουνά κυνηγώντας καραβάνια. Και οι παγκόσμιες εταιρείες, που υποτίθεται ότι διοικούν τα πάντα, σταμάτησαν την παραγωγή, υπέστησαν τρομερές απώλειες και άκουγαν κάθε λέξη κάποιου μαλάκα από τον ΠΟΥ.
Ας θυμηθούμε τα ζητήματα συνωμοσίας με τη βιομηχανική παραγωγή, τα οποία ακόμη και πριν από 30-40 χρόνια μπορούσαν εύκολα να εντοπιστούν. Στον κύκλο των γνωστών του καθενός υπήρχαν άνθρωποι που εργάζονταν είτε ως μηχανικοί είτε στη συναρμολόγηση κάποιων συσκευών. Και τώρα για να βρεις ένα άτομο που πραγματικά εργάζεται σε εργοστάσιο και κουνάει σφυρί πρέπει να σταθείς σε έναν σιδηροδρομικό σταθμό μια μέρα με πολύ κόσμο και να τραβήξεις όλους από το μανίκι. Και έτσι τίθεται το ερώτημα: ποιος παράγει όλα αυτά για τον κόσμο και πού;
Ας θυμηθούμε όχι λιγότερο ενδιαφέρουσες ερωτήσεις των θεωρητικών συνωμοσίας σχετικά με την αδύνατη για τον ΧΧ αιώνα πρόοδο στους μικροεπεξεργαστές, την οποία τα τελευταία πέντε χρόνια όλοι κάπως ξέχασαν, καθώς τα ρομπότ πασπαλίστηκαν από κάπου από το μανίκι και εμφανίστηκε η Τεχνητή Νοημοσύνη.
Ας θυμηθούμε επίσης μια λαμπρή μελέτη του Κέντρου Abduloculture, η οποία σέρνεται στους χάρτες της Google και δείχνει ότι ακόμη και στην Ιαπωνία, όπου όλοι κάθονται ο ένας στο κεφάλι του άλλου, δεν υπάρχουν άνθρωποι στους δρόμους. Ειδικά η Μόσχα δημιουργεί πολλά ερωτήματα, καθώς δεν είναι σαφές πού είναι θαμμένα τα δέκα εκατομμύρια πρόβατα της περιοχής:
Τέλος, μιας και μιλάμε για αριθμούς, ας θυμηθούμε την υπέροχη Λωρίδα της Γάζας, η οποία ούτε οργώνει ούτε σπέρνει, ούτε καν παράγει ζυμαρικά ή χαρτί τουαλέτας, και παρόλα αυτά ο πληθυσμός της έχει αυξηθεί από 50.000 σε 2,5 εκατομμύρια, αν όχι περισσότερο, από το 1947. Δεν υπήρξε μετανάστευση προς αυτό το όμορφο μέρος, ούτε καν από την Ινδία.
Όλα αυτά και πολλές άλλες παρατηρήσεις μας κάνουν να πιστεύουμε ότι ζούμε σε ένα λούνα παρκ «Πλανήτης Γη» και ότι βλέπουμε γύρω μας είναι μια παραγωγή και διακόσμηση για να δώσουν στους ανθρώπους την ψευδαίσθηση ότι είναι οι κύριοι του πλανήτη, ότι παράγουν κάτι εκτός από τον κύριο και αποφασίζουν κάτι. Στην πραγματικότητα όμως είναι η διεύθυνση του τσίρκου που αποφασίζει και παρέχει στο πάρκο όλα τα απαραίτητα.
Και υπό αυτό το πρίσμα, όλα γίνονται ξεκάθαρα σαν την ημέρα, και το πρόβλημα των άδειων εμπορικών κέντρων δεν φαίνεται να είναι πρόβλημα. Είναι απλώς καταστήματα για επισκέπτες από μακρινά αστέρια, καταστήματα με αναμνηστικά. Δεν αποφέρουν κέρδος, δεν είναι καν σχεδιασμένα γι’ αυτό και αποτελούν απλώς μέρος της τουριστικής επιχείρησης. Αλλά ποιο είναι το κέρδος του πάρκου, τι εμπορεύεται – αυτό είναι ένα ενδιαφέρον ερώτημα. Είναι πιθανό ότι στο πολύ ορατό μέλλον θα γίνει κάπως πιο σαφές για τον πληθυσμό του πάρκου, οπότε παρακολουθούμε την εξέλιξη των εκδηλώσεων.
