Οφείλω να ομολογήσω, πως έμεινα με την απορία, πως κάτι μου θυμίζει, όταν την επόμενη μέρα της καταστροφικής πυρκαγιάς της Αττικής άκουσα τον εκπρόσωπο της ακροδεξιάς κυβερνητικής συνιστώστας να επιρρίπτει την ευθύνη του θανάτου στους νεκρούς, άποψη που διαπέρασε γρήγορα τα αμυντικά προσχήματα της ευαισθησίας της δήθεν αριστεράς συνιστώσας και έγινε το λάβαρο της κυβερνητικής αμυντικής πολιτικής στην αποποίηση των ευθυνών για την καταστροφή.
Ωστόσο, σήμερα το βράδυ, ξεφυλλίζοντας το ξεχασμένο από παλιά έργο οντολογίας και φαινομενολογίας «l’Etre et le Néant» (Το Είναι και το Μηδέν) του φιλοσοφικού και πολιτικού δασκάλου μου Jean – Paul Sartre, οδηγήθηκα στα βήματα του Jules Romains* και διαπίστωσα, οτι η απόδοση των ευθυνών στα ίδια τα θύματα δεν ήταν μια ενστικτώδης αμυντική λειτουργία μετάθεσης του πολιτικού Εγώ, που απλά προσέβαλε τους νεκρούς, αλλά μια συνειδητή ιδεολογική επιλογή από τα κατάλοιπα της ναζιστικής ιδεολογίας της κυβερνητικής πράξης, που άφησε επάνω της η τρίχρονη επαφή της με τον ευρωγερμανικό οικονομικό Ναζισμό.
Ο Jules Romains ήταν, λοιπόν, σαφής:
«A la guerre, il n’y a pas de victimes innocentes» (Στον πόλεμο δεν υπάρχουν αθώα θύματα).
Αν μέχρι σήμερα για διάφορους λόγους βάρβαρων και αντικοινωνικών πολιτικοοικομικών επιλογών προσέδιδα στην κυβερνητική εξουσία μια αύρα Ναζισμού, τώρα ήρθε από το παρελθόν ο Jules Romains να το επιβεβαιώσει πανηγυρικά.
* Ο Jules Romains (1885 – 1972) είναι ψευδώνυμο του Γάλλου συγγραφέα, φιλοσόφου και ποιητή Louis Farigoule, που θεωρείται ως «Σοσιαλιστής και προπαγανδιστής του Ναζισμού στη Γαλλία ανάμεσα στο 1933 με 1939» (Socialiste et propagandiste en France du Nazisme de 1933 à 1939).
Δεν χρειάζεται να αναφέρω τίποτα άλλο, παρά το ότι στις 14 Ιουνίου του 1934 ο Jules Romains παρουσίασε στην École Normale Supérieure των Παρισίων τον Γερμανό Karl Von Nabersberg, αρχηγό της χιτλερικής νεολαίας από τον Νοέμβριο του 1931 ως τον Ιούνιο του 1934.
Η ενοχή, λοιπόν, των θυμάτων είναι μια διαχρονική ναζιστική «αξία».
ΔΑ
