Και μη χειρότερα! Ναι! Στην ποιμαίνουσα Εκκλησία αναφέρομαι, η οποία ταυτίζεται με τον κόσμο, αν και σύμφωνα με την διδασκαλία του Χριστού προς τους Αποστόλους, των οποίων διάδοχοι είναι αυτοί, δεν μπορεί και δεν πρέπει να είναι του κόσμου.
Και, για να κάνουμε τον λόγο ευαγγελικό και ξεκάθαρο: Πού είναι τοποθετημένος ο Λύχνος αυτός καθ’ όλη την διάρκεια της δοκιμασίας; Λάμπει και φωτίζει της γης τα πέρατα, τοποθετημένος επί την λυχνίαν; Ή μήπως έχει τεθεί υπό τον μόδιον και ακολουθεί το ρεύμα του αποχριστιανισθέντος και απανθρωπισθέντος κόσμου; Υπάρχουν μάτια, υπάρχουν ψυχές που βλέπουν την ποιμαίνουσα Εκκλησία να λάμπει μέσα στο σώμα του Χριστού, να δαχτυλοδείχνεται και να προστρέχουν στην αγκαλιά της για παρηγοριά άνθρωποι των όποιων δοκιμάζεται η συνείδηση, η αξιοπρέπεια και απειλείται η προσωπική τους ελευθερία; Ρωτώ, αν υπάρχουν!
Δεν “υπερέχουν” σε τίποτε! Ουδόλως “υπερυψούνται”! Θα διαμαρτυρηθούν, αν τους καταγγείλουμε πως λιμνάζουν, κρυμμένοι πίσω από την αφερέγγυα εγγύηση της επιστήμης και τον σκληρό βούρδουλα του Καίσαρα και όλοι μαζί στον βούρκο του παραλογισμού; Ρωτάω!
Κατόπιν αποφάσεως συνόδου υπό μορφήν παρασυναγωγής, ζητούν αδιάκριτη υπακοή! Όχι στο θέλημα του Χριστού, αλλά στο θέλημα του αγνώστου Χ, δι` αυτών, διά της δεσποτικής και όχι πατερικής ιδιότητάς των! Απόλυτη σύμπλευση με τις ανθρώπινες πονηρές και έμπονες για τον λαό επινοήσεις και μεθοδεύσεις, δίχως ουράνιες διεξόδους, δίχως ανοίγματα προς το αιώνιο! Οι πλείστοι επίσκοποι σιωπούν, θαρρείς και όλα όσα συμβαίνουν γύρω τους είναι χριστοκεντρικά, ηθικά, φιλάνθρωπα! Παροπλισμένοι στα κονάκια τους, φυλάγονται από τον μεγάλο κίνδυνο, ξεχνώντας πως τα πνευματικά τους παιδιά χτυπιούνται αλύπητα από το σύστημα και ζητούν παρηγοριά και κατανόηση! Δεν είναι όλες οι ψυχές το ίδιο! Καθεμία έχει την δική της σύνθεση, είναι ξεχωριστό αγαπημένο πλάσμα του Θεού και σε μια τέτοια δοκιμασία χρειάζεται εξατομικευμένη προσέγγιση!
Είναι δυνατόν να υπάρχει αδιέξοδο στην πίστη!!! Είναι δυνατόν να υπάρχει αδιέξοδο στην αγάπη του Χριστού; Ας ρωτήσουν τους αγίους. Επίσκοπος σημαίνει σταυρός, θυσία, μαρτύριο, θάνατος, για χάρη της Αλήθειας, η όποια είναι ο ίδιος ο Χριστός!
Και τι λέει η Αλήθεια; Βλέπεις τον αδελφό σου να κλαίει σιωπηλά και τον κοιτάς απαθώς, λέγοντάς του: “Ή εμβόλιο ή τάφος”; Και δεν ντρέπεσαι για τον λόγο σου αυτόν; Δεν συστέλλεσαι ελεγχόμενος από την ιδιότητα που φέρεις; Ρίχνεις σφαίρες στην καρδιά του και φεύγεις ήσυχος πως έκανες το καθήκον σου; Αλλά κι αν έφτασες μέχρι εκεί, μέχρι το “καθήκον”, απέχεις απείρως από το να κάνεις πράξη την εν Χριστώ αγάπη! Και είσαι και λέγεσαι ποιμένας, πατέρας στο όνομα του Χριστού; Ντροπή σου!
Θα πονέσουν, θα πεινάσουν, θα εξουθενωθούν πολλές ψυχές. Αλλά η αποπληρωμή αυτού του μαρτυρίου τους θα γίνει από την “αφεντιά” σας, δεσποτάδες! Και θα έχει βαριά επιτόκια και τόκους!
Δεν χρειάζεται να είναι κάποιος προφήτης, για να βγάλει συμπεράσματα, διότι λειτουργούν οι απαράβατοι πνευματικοί νόμοι.
Καλή αφύπνιση και επιστροφή! Κάτι το οποίο φαίνεται αυτή την στιγμή απίθανο ανθρωπίνως και το οποίο θα έπρεπε να έχετε κάνει από καιρό!
Σάββας Ηλιάδης
Δάσκαλος
Κιλκίς, 30-8-2021
