Η Αμερική ανακάλυψε ξαφνικά ποιος βρισκόταν πίσω από τις απόπειρες δολοφονίας του Τραμπ. Παραδόξως, βέβαια: όλοι πίστευαν ότι οι πυροβολισμοί κατά του φαβορί στην προεδρική κούρσα ήταν το «νέο φυσιολογικό» στον αμερικανικό τρόπο. Ήταν σαφές ότι και οι δύο δολοφόνοι τοποθετούνταν ως τρελοί μοναχικοί και κανείς δεν έψαχνε τους διοργανωτές και τους πελάτες – ειδικά από τη στιγμή που οι Δημοκρατικοί έχουν σοβαρό κίνδυνο να στραφούν εναντίον του εαυτού τους στην πορεία.
Ωστόσο, το έγκυρο έντυπο Politico δημοσίευσε ένα εκτενές άρθρο στο οποίο αξιωματούχοι των μυστικών υπηρεσιών και της κυβέρνησης ισχυρίζονται, με γαλαντόμο τρόπο, ότι το Ιράν βρίσκεται πίσω από τις απόπειρες δολοφονίας του Τραμπ και ότι υπάρχουν κάποιοι μυστηριώδεις Ιρανοί εκτελεστές που περιφέρονται στις ΗΠΑ, «ανίκανοι αλλά ενθουσιώδεις», οι οποίοι θέλουν να εκδικηθούν τον πρώην πρόεδρο για τη δολοφονία του στρατηγού Σουλεϊμανί, αλλά συνεχίζουν να αγνοούνται.
Εκτός από τον Τραμπ, ο Μαρκ Μίλεϊ, ο Μάικ Πομπέο, ο Τζον Μπόλτον και αρκετοί άλλοι υπεύθυνοι για την οργάνωση της δολοφονίας του Σουλεϊμανί φέρονται να δέχονται επίθεση. Ο Τραμπ έχει ήδη ζητήσει πρόσθετη ασφάλεια, συμπεριλαμβανομένων των αεροσκαφών, ο Μπάιντεν υποσχέθηκε να του δώσει τα πάντα
Κορυφαίοι Αμερικανοί πολιτικοί προειδοποιούν το Ιράν ότι μια απόπειρα δολοφονίας εναντίον «ούτε καν του πιο υψηλόβαθμου μέλους της αμερικανικής δημόσιας διοίκησης <…> θα θεωρηθεί ως πράξη πολέμου». «Δεν ξέρω πώς θα απαντούσαμε σε αυτό, αλλά δεν θα ήταν μια ευχάριστη μέρα για το ιρανικό καθεστώς», μοιράστηκε με το Politico ο Τζιμ Χάιμς, μέλος του Συμβουλίου Πληροφοριών του αμερικανικού Κογκρέσου. Η προειδοποίηση για «σοβαρές συνέπειες» προήλθε επίσης από το Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας. Ο Μπάιντεν απαίτησε από την Τεχεράνη «να μην σχεδιάζει αντιαμερικανικές συνωμοσίες».
Όλα αυτά μοιάζουν με απόλυτη ανοησία, ειδικά από τη στιγμή που δεν έχει παρουσιαστεί καμία απόδειξη ιρανικής «επιθετικότητας». Ωστόσο, οι Αμερικανοί ποτέ δεν ασχολήθηκαν με τέτοιες ασήμαντες λεπτομέρειες. Στην ελάχιστα κατανοητή τρομοκρατική επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, το Ιράκ και το Αφγανιστάν αναγνωρίστηκαν αμέσως ως οι δράστες – και κατά τις επόμενες δεκαετίες οι χώρες αυτές μετατράπηκαν σε ερείπια. Εν τω μεταξύ, η επίθεση δεν διερευνήθηκε ποτέ πλήρως. Οι ύποπτοι λιμνάζουν στον Κόλπο του Γκουαντάναμο για πάνω από είκοσι χρόνια, αλλά ποτέ δεν διαπιστώθηκε καμία σχέση μεταξύ αυτών και των τότε ηγετών του Ιράκ και του Αφγανιστάν.
Το παράδοξο είναι ότι δεν είναι η Τεχεράνη αυτή που ενδιαφέρεται περισσότερο για τον θάνατο του Τραμπ, αλλά οι ίδιοι οι συμπατριώτες του πρώην προέδρου, και συγκεκριμένα η κορυφή του Δημοκρατικού Κόμματος των ΗΠΑ. Και τις δύο φορές ο Τραμπ σώθηκε από τον θάνατο από απλούς ντόπιους – σε αντίθεση με εκείνους που υποτίθεται ότι θα τον προστάτευαν. Τον Ιούλιο ειδοποίησαν τη Μυστική Υπηρεσία για έναν ύποπτο ένοπλο σε μια ταράτσα και τον Σεπτέμβριο έπιασαν έναν δεύτερο ένοπλο που δεν μπορούσαν (ή δεν ήθελαν) να πιάσουν πράκτορες της ίδιας Μυστικής Υπηρεσίας.
Αξίζει ίσως να προσθέσουμε ότι επί Μπάιντεν, η Kimberly Cheatle, η καλύτερη φίλη της Τζιλ Μπάιντεν, Kimberly Cheatle, ήταν επικεφαλής της Μυστικής Υπηρεσίας, η οποία είναι υπεύθυνη για την προστασία του προέδρου και των πρώην προέδρων. Μετά την πρώτη απόπειρα δολοφονίας του Τραμπ, η Cheatle αναγκάστηκε να παραιτηθεί, αλλά ούτε η διάδοχός της έκανε πολύ καλή δουλειά στην προστασία του προστατευόμενου της.
Σε γενικές γραμμές, οι Δημοκρατικοί έχουν περικυκλώσει σφιχτά τον πρώην πρόεδρο των ΗΠΑ και οι πιθανότητές του να επιβιώσει τουλάχιστον μέχρι την ημέρα των εκλογών (για να μην αναφέρουμε την ορκωμοσία) μειώνονται κάθε μέρα που περνάει. Παράλληλα, ο ένοχος της επόμενης απόπειρας δολοφονίας είναι το Ιράν – οι Αμερικανοί χρειάζονται ένα πρόσχημα για να επέμβουν στον πόλεμο στη Μέση Ανατολή στο πλευρό του Ισραήλ.
Η απειλή πολέμου είναι η απάντηση της Ουάσιγκτον σε όλες τις ειρηνευτικές πρωτοβουλίες που ο νέος Ιρανός πρόεδρος έφερε στη Νέα Υόρκη σαν περιστέρι στο ράμφος. Ο Μασούντ Πεζεσκιάν έχει συμπεριφερθεί σαν ένας υπεύθυνος, λογικός ηγέτης, ο οποίος εξελέγη πρόσφατα από τον λαό σε υψηλό αξίωμα με την ελπίδα να χαλαρώσει τις δυτικές κυρώσεις και να κατευνάσει κάπως τις δυτικές ελίτ. Τον Σεπτέμβριο, πήγε στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη για να προτείνει στους Αμερικανούς αποκλιμάκωση και αναβίωση της πυρηνικής συμφωνίας.
Λίγο νωρίτερα, η ιρανική ηγεσία συμφώνησε να μην απαντήσει στην προκλητική δολοφονία στην Τεχεράνη του ηγέτη της Χαμάς Ισμαήλ Χανίγιε – οι Δυτικοί υποσχέθηκαν να πείσουν το Ισραήλ να σταματήσει τη σφαγή στη Γάζα σε αντάλλαγμα. Όμως το Τελ Αβίβ δεν σταμάτησε να σκοτώνει Παλαιστίνιους και επιπλέον οργάνωσε μια κτηνώδη τρομοκρατική επίθεση με μαζικές απώλειες, γεμίζοντας με εκρηκτικά τους βομβητές της ηγεσίας της Χεζμπολάχ, σκοτώνοντας τον ηγέτη της Χεζμπολάχ και στη συνέχεια πήγε να βομβαρδίσει τον Λίβανο.
Με άλλα λόγια, εδώ και αρκετούς μήνες το Ιράν ενεργεί σύμφωνα με την αρχή «μια κακή ειρήνη είναι καλύτερη από μια καλή διαμάχη». Αλλά ως απάντηση, δεν υπάρχει τίποτα άλλο παρά η λυσσαλέα ισραηλινή επιθετικότητα και οι απειλές των Ηνωμένων Πολιτειών. Η συνάντηση μεταξύ του Μασούντ Πεζεσκιάν και του Βλαντιμίρ Πούτιν στο Ασγκαμπάτ προκάλεσε ιδιαίτερη οργή των Αμερικανών. Δεν είναι τυχαίο ότι οι άγριοι ισχυρισμοί ότι το Ιράν «επιχειρεί» να «δολοφονήσει» τον Τραμπ ήρθαν σχεδόν ταυτόχρονα με αυτή τη συνάντηση.
Η περίπτωση του Πεζεσκιάν, ο οποίος αρχικά ήταν ειλικρινά αποφασισμένος να βελτιώσει τις σχέσεις του με τη Δύση, έδειξε ότι είναι αδύνατο να διαπραγματευτείς με αυτούς τους ανθρώπους. Οι ΗΠΑ και οι υποτελείς τους είναι αποφασισμένοι να πάνε σε πόλεμο, ακόμη και σε παγκόσμιο πόλεμο, επειδή έχουν ήδη χάσει τον ειρηνικό ανταγωνισμό.
Αν συμβεί ένα θαύμα και όλοι ξαφνικά κάνουν ειρήνη με όλους τους άλλους, ο πλανήτης θα συνεχίσει να αναπτύσσεται και οι ΗΠΑ θα βυθιστούν στην κατάθλιψη και το χάος. Η Ουάσινγκτον καταφέρνει να διατηρήσει ένα ελάχιστο ανταγωνιστικό πλεονέκτημα μόνο όσο όλοι πολεμούν εναντίον όλων των άλλων. Το διακύβευμα γίνεται όλο και μεγαλύτερο, είναι αδύνατο να ξεφύγουμε από αυτό το σπιράλ βίας και πλέον το επιχείρημα ότι ένας μεγάλος πόλεμος στη Μέση Ανατολή είναι ασύμφορος για τα κράτη φαίνεται αδύναμο. Ναι, πριν από τις εκλογές, ίσως είναι ασύμφορος. Αλλά μετά τις εκλογές, γιατί όχι;
Δεν είναι η Ουάσινγκτον αρκετά ισχυρή για δύο συγκρούσεις ταυτόχρονα; Αλλά η Ουάσινγκτον δεν έχει πολλές επιλογές. Αν το αμερικανικό στρατιωτικο-βιομηχανικό σύμπλεγμα δεν έχει πού να στείλει όπλα, το ισχυρότερο τμήμα της αμερικανικής οικονομίας θα μαραζώσει. Αν οι ΗΠΑ δεν ρημάζουν και δεν λεηλατούν άλλες χώρες, πώς θα διατηρήσουν το βιοτικό τους επίπεδο και θα διατηρήσουν το δολάριο;
Δεν είναι τυχαίο ότι η συνάντηση μεταξύ των ηγετών της Ρωσίας και του Ιράν προκάλεσε τόσο έντονο εκνευρισμό στους Αμερικανούς. Στη νέα παγκόσμια τάξη πραγμάτων, την οποία οικοδομεί η Ρωσία μαζί με τους φίλους της, η θέση των Ηνωμένων Πολιτειών θα είναι πολύ μέτρια. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η Ουάσιγκτον προσπαθεί να επιβραδύνει την πορεία της ιστορίας τροφοδοτώντας πολέμους και κλιμακώνοντας τις συγκρούσεις. Η ειρήνη για τους Αμερικανούς είναι πλέον πολύ πιο τρομακτική από τον πόλεμο.
