Ὅταν κοινωνεῖ ὁ ἄνθρωπος τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ,ὁμολογεῖ τόν θάνατο καί τήν Ἀνάστασή Του. Πῶς θά γίνει αὐτό;
Ἐμπρός λοιπόν καί ἐμεῖς, ἀφοῦ καθαρίσουμε τήν διάνοιά μας (ἀπό κάθε κακή σκέψη), ἄς βαδίσουμε μαζί μέ Αὐτόν καί ἄς σταυρωθοῦμε μαζί Του καί χάριν Αὐτοῦ ἄς νεκρώσουμε τόν ἑαυτόν μας ὡς πρός τίς ἡδονές τοῦ βίου, γιά νά ζήσουμε αἰώνια μαζί μέ Αὐτόν. (α΄. Στιχηραρικό, Κυριακῆ τῶν Βαΐων).
Πῶς μποροῦμε νά συσταυρωθοῦμε καί νά πάσχουμε πραγματικά ὄχι μέ τό συναίσθημα, ἀλλά πνευματικά γιά νά ζήσουμε καί τήν Ἀνάσταση; Αὐτό χρειάζεται νά μιμηθοῦμε καί γιά νά πραγματοποιηθεῖ πρέπει νά μαλακώσει ἡ ψυχή μας. Ὁ ἕνας νά διακονεῖ τόν ἄλλον. Ἡ πνευματική λογική εἶναι ἡ θέση τοῦ ἔσχατου, (τοῦ τελευ-ταίου), καί ὄχι τοῦ πρώτου. Νά βλέπεις τόν ἀδελφό σου σάν νά ἔχει μεγαλύτερη ἀξία ἀπό σένα.
Ἡ καλύτερη θέση στόν παράδεισο εἶναι ἡ θέση τοῦ ἐσχάτου. Ἡ δόξα καί ἡ τιμή τοῦ ἀδελφοῦ εἶναι καί δική μας. Ὅπως ὁ πατέρας χαίρεται καί καμαρώνει πού ὁ γυιός του εἶναι καλύτερός του, αὐτό δοξάζει καί τόν πατέρα.
Ἡ αἰτία τῆς δυστυχίας μας εἶναι ὁ ἀνταγωνισμός ποιός θά εἶναι πρῶτος, αὐτό ὅμως εἶναι ἡ φυλακή τῆς ψυχῆς μας καί εἶναι καί ὁ σκοτισμός τοῦ νοός μας.
1. Σεβασμ. Νικόλαος Μεσογαίας καί Λαυριωτικῆς Ακολουθία του Νιπτῆρος Ι.Ν Παντοβασιλίσσης Ραφήνα. 2023. Μεγ. Πέμπτη. https://www.youtube.com/watch?v=7hJJZfDJqHU.
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ:ΚΩΝ/ΝΟΥ ΔΕΣΠΟΤΗ
2. Ὁ Δοσίθεος Ἱεροσολύμων στόν 17ο ὅρο τῆς ὁμολογίας του λέγει τά ἑξῆς: Μέ τά ἅγια Μυστήρια τό Σῶμα καί τό Αἷμα εἶναι παρών ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός. Δέν ἀποτελεῖ τῦπον οὔτε εἰκονικόν, οὔτε ὑπαρβάλλουσα Χάριν, οὔτε εἶναι κρυμμένος, ἀλλά εἶναι πραγματικά παρών ὁ Χριστός. Στόν Ἄρτο τό ἀληθινό Σῶμα αὐτό πού γεννήθηκε, βαπτίσθηκε, ἔπαθε ἐπί Σταυροῦ ἐτάφη, Ἀνα-στήθηκε, Ἀνελήφθηκε καί μέ τό ἴδιο Σῶμα θά κρίνει τόν κόσμο. Αὐτό τό Σῶμα καί Αἷμα μεταλα-βαίνουμε εἶναι τό Αἷμα πού χύθηκε ἐπάνω στόν Σταυρό. Ἡ οὐσία τοῦ Μυστηρίου εἶναι: ἐνῶ προσφέρουμε ψωμί καί οἶνο καί εἶναι ἡ δική μας προσφορά πρός τόν Θεό, γίνεται ἀποδεκτή ἀπό τόν Θεό μέσα στό χῶρο τῆς θείας Λειτουργίας καί λέμε: «Τά Σά ἐκ τῶν τῶν Σῶν σοί προ-σφέρομεν», προσφέρουμε τά ἰδικά Του ἐκ τῶν ἰδικῶν Σου. Ὁ Θεός ἔδωσε τό σιτάρι καί τό στα-φύλι ἐμεῖς βάλαμε τόν κόπο καί κάναμε τό σιτάρι ψωμί καί τό σταφύλι οἶνο, κατά τόν ἅγιο Νικό-λαο Καβάσιλα. Τό σιτάρι, ἀπό τό ὁποῖο γίνεται ὁ ἄρτος συμβολίζει τόν φυσικό κόσμο, τήν κτίση ὁλόκληρη καί ἀκόμη τόν ἄνθρωπο σωματικῶς, τόν πόνο, τήν ἐργασία του, τήν ἐπιστήμη του. Μέ αὐτόν τόν τρόπο ἡ ὅλη διεργασία, γιά νά γίνει ὁ ἄρτος, ἀντικατοπτρίζει τόν πολιτισμό τοῦ ἀνθ-ρώπου. Ἐνῶ ὁ οἶνος, πού εἶναι ἕνα ποτό πού φέρνει τόν ἀνθρωπο σέ μία ψυχική εὐθυμία καί ξεκούραση συμβολίζει τόν ἐσωτερικό, ψυχικό ἄνθρωπο. Ὁ Θεός μᾶς τά ἐπιστρέφει, μᾶς τά προ-σφέρει ἐμπλουτισμένα, τοῦ δίνουμε κρασί καί ψωμί μέ τά ὁποῖα συμβολίζεται ὁ ὅλος ψυχοσω-ματικός ἄνθρωπος καί μᾶς δίνει τό Σῶμα καί το Αἷμα Του.
Ἐάν δέν πιστέψουμε ὅτι αὐτό εἶναι τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, δέν πιστεύουμε τίποτε. Ἡ καρδιά τῆς καρδίας τῶν πάντων εἶναι τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ καί ἄν δέν γίνουμε μέ-τοχοι δέν σωζόμαστε, δέν δικαιωνόμαστε, δέν μποροῦμε νά θεωθοῦμε ἐάν δέν ἑνωθοῦμε μέ τόν Χριστό διά τοῦ Σώματος καί Αἵματός Του.
Ἐάν δέν μαλακώσουμε τήν ψυχή μας καί δέν ταπεινωθοῦμε δεν θά καταλάβουμε τά μυστήρια πού εἶπε ὁ Χριστός. Γι’ αὐτό ὁ Ἴδιος ἐξέπληξε τούς μαθητές Του παίρνοντας τήν πετσέτα, τούς πλένει καί τούς σκουπίζει τά πόδια.
Μέ τήν πράξη Του αὐτή τούς δίνει πρότυπο, εἶμαι ὁ ὑπηρέτης σας καί ὄχι ὁ ἐξουσιαστής σας. Ὁ ταπεινωμένος ἄνθρωπος ὑψώνεται καί δοξάζεται ἀπό τόν Θεό καί κερδίζει καί αὐτή τήν ζωή καί τήν ἄλλη.
Γιά τήν εἴσοδό μας στό μυστήριο τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ ταπείνωση καί ἡ διακονία.
Ποῦ πρέπει νά μαθητεύσουμε καί νά συμπορευθοῦμε;
Στήν Βηθανία, στήν Γεσθημανῆ καί στόν Γολγοθᾶ.
Στήν Βηθανία μετά τήν ἀνάσταση τοῦ Λαζάρου κάθισε ἀπέναντι στήν Ἱερουσαλήμ καί ἔκλαυσε, ὅταν εἶδε σέ ποιά κατάσταση ἐκτροπῆς καί ἁμαρτίας ὑπῆρχε ἔκλαυσε γιά τό κατάντημά της καί για τίς συνέπειες τοῦ καταντήματός της.
Κατά τήν ἀνάσταση τοῦ Λαζάρου δάκρυσε ὁ Ἰησοῦς, ἔσταξε δάκρυ καί αὐτό σημαίνει ὅτι πόνεσε γιά τό κατάντημα τοῦ ἀνθρώπου, ὅπως τοῦ Ἰούδα, ἀλλά καί ἀπό τόν πόνο τῆς Μάρθας καί τῆς Μαρίας γιά τόν θάνατο τοῦ ἀδελφοῦ τους. Καί πῶς τόν κατάντησε ἡ ἁμαρτία. Καί στήν Γεθσημανῆ ἐκεῖ ἔσταξε ἕνα ἄλλο ὑγρό ἀπό
3.
4.Ἰωάννου, ια, 35, καί 41 Ἱεροσόλυμα.
τό σῶμα Του, ὁ ἱδρώτας. Ἔσταξε ἀπό τήν ἀγωνία, ὡς θρόμβοι αἵματος, ὡς ἄνθρωπος ζοῦσε τό ἐπικείμενο πάθος.
Στόν Γολγοθᾶ ἐκεῖ ἔσταξε τό τρίτο ὑγρό τό Αἷμα Του.
Γιά ποιό σκοπό κατά τήν πρόθεση τοῦ τιμίου Σώματος καί Αἵματος τοῦ Κυρίου ἐπεκράτησε ἡ συνήθεια στήν Ἐκκλησίας νά εἶναι ἄρτοι καί τά ποτήρια ἄνισα; Ἐρωτᾶ ὁ ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής;
Ὅσα τελοῦνται στήν Ἐκκλησία ἔχουν κάποιο λόγο ὑπερφυσικό. Ἐπειδή ὅμως κατ’ ἐξαίρεση αὐτά τά σύμβολα τῆς θείας οὐσίας εἶναι μυστήρια καί εἰκονίσματα καί ἡ θεία οὐσία εἶναι ἀσύνθετη, ἐνῶ κάθε κτίσμα εἶναι σύνθετο καί μόνο ἡ ἁγία Τριάδα εἶναι ἁπλῆ καί ἀσύνθετη, γι’ αὐτό τόν λόγο λοιπόν ἡ Ἐκκλησία προσφέρει τούς ἄρτους καί τά ποτήρια ἄνισα, δείχνοντας μέ αὐτό τόν θεῖο χαρακτῆρα τους.
Η Θεολογία της Θείας Ευχαριστίας Ορθόδοξη Εκκλησία.
Η Θεία Εὐχαριστία ἀποτελεῖ τό σπουδαιότερο ἀπό τά Ἱερά Μυστήρια τῆς Ὀρθό-δοξης Εκκλησίας. Θεωρεῖται ὅτι ἀποτελεῖ πρόγευση τῶν ἐσχάτων, τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ.
5.Ὁ Ἱδρώτας ἔτρεχε μέ αἷμα (Λουκ. κβ, 44) καί αὐτό ἔγινε γιά τρεῖς αἰτίες: Ἡ πρόβλεψη τῶν παθῶν ὅπου θά ἐδοκίμαζε, ἡ λύπη ὅπου ἔλαβε γιά τίς ἁμαρτίες μας καί ἡ πρόγνωση τῆς ἀχαρι-στίας μας. Ἡ μεγάλη ἔντασή Του γινόταν ἀπό τήν αὐτόματη ρήξη μεγάλου ἀριθμοῦ ἀγγείων. Τό αἷμα ἀναμειγνύεται μέ τόν ἱδρῶτα καί ἔρρεε, ἀπό ὅλο Του τό σῶμα. Δέν μποροῦμε νά καταλά-βουμε τόν πόλεμο καί τήν μεγάλη ἀγωνία πού βρισκόταν ἡ καρδία Του. Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιο-ρείτου, Πνευματικά Γυμνάσματα σελ.221. Τά πάθη τοῦ Κυρίου: Ἡ μεγάλη ψυχολογική βία πού δεχόταν ἀπό τίς συνεχεῖς ἀνακρίσεις. Τό σῶμα του ἦταν γδαρμένο καί κατασχισμένο, ὅλο μαῦρο ἀπό τίς πληγές, αἱματοκελισμένο, γυμνό, καταφρονημένο. Ἡ μαστίγωση μέ φραγγέλιο μέ λουριά μέ ἀπολήξεις ἀπό σφαιρίδια καί ἄκρες κοκκάλων. Τραβῶντας το ὁ βασανιστής τό δέρμα ἐσχίζετο καί ἔπαιρνε καί τμήματα σαρκός. Ὁ στέφανος ἀποτελεῖται ἀπό τζιτζιφιά πού εἶχαν μεγάλα ἀγκά-θια, ὁ πόνος ἦταν ἀφόρητος λόγω τῶν νεύρων τῆς κεφαλῆς πού τά τρυποῦσε. Ἡ πολύ δύσκολη καί φοβερή δυνατότητα ἀναπνοῆς, γινόταν μόνο ἡ εἰσπνοή, ἡ δίψα, ἡ ἐξάντληση, ἡ ἀφυδάτω-ση. Τό κάθε καρφί στά χέρια περνοῦσε ἀνάμεσα ἀπό τά νεῦρα τῆς κερκίνης καί ὠλένης καί ἔχει πάρα πολύ δυνατό πόνο γιατί πείραζε τά νεῦρα. Ἡ ἐπιδρομή τῶν σαρκοφάγων ἐντόμων πού ἔκοβαν τμήματα κρέατος. Ὁ λαιμός του ἦταν πληγωμένος ἀπό τά κολαφίσματα, ὁ λάρυγγας καί ἡ γλῶσσα Του ἦταν ξηραμένα. Τό πρόσωπό Του ἦταν μαραμένο καί γεμᾶτο ἀπό ἐπτύσματα, τά μάγουλά Του ἦταν ὁλόμαυρα ἀπό τά ραπίσματα ὅλο Του τό σῶμα ἦταν κατακετακεκομμένο ἀπό τόν σφοδρότατο τάνυσμα τοῦ Σταυροῦ. Ὅλο τό πανάγιο Σῶμα Του ἔγινε μία ὁλόκληρη πληγή χωρίς εἶδος, χωρίς μορφή, χωρίς κάλλος ἀνθρώπινον (Ἡσαΐου, νγ, 2). Ἡ ἀχαριστία τῶν χριστιανῶν περισσότερο λυποῦσε τήν ψυχή τοῦ Κυρίου, διότι ἐστοχάζετο πόσοι ἀπό αὐτούς τούς πιστούς ἐξαγορασμένους μέ τό αἷμα Του,θά τό καταπατοῦσαν. Πόσοι θά καταφρονήσουν τίς ἐντολές Του, καί θά τούς κερδίζει ὁ διάβολος καί θά καταλήξουν στήν κόλαση. Ἡ καταμα-τωμένη πλάτη δεχόταν τόν κορμό δηλαδή τόν Σταυρό, μέ σκληρό φλοιό καί ρόζους καί μπαίνον-τας μέσα στίς πληγές προκαλοῦσε ἀφόρητο πόνο. Τέλος ὁ πολυπαραγοντικός θάνατος ὁδηγεῖ-ται ἀπό τήν ἀσφυξία καί τήν κυκλοφορική ἀνεπάρκεια.
(Φίλ. Κουτσιαύτης, Προϊστάμενος ἰατροδικαστικῆς «Κυριακάτικη Δημοκρατία» 5/4/18). Ἁγίου Νικοδήμου Ἁγιορεί-του, Πνευματικά Γυμνάσματα σελ. 256 -257, 262.
6.‘Ἰωάνν. ΙΘ, 1, (18, 34, Σταύρωση).
7 Ἱερομ. Βενεδίκτου, Μαξιμιλιανόν ταμεῖον β΄ἔκδ. Α. τόμος σελ. 604.
Στό παρελθόν ὅλα τά ὑπόλοιπα μυστήρια τελοῦνταν μέσα στήν Θεία Εὐχαριστία, ἀπό τόν 12ο αἰῶνα καί μετά ὅμως ἄρχισαν νά τελοῦνται χωριστά.
Στήν Θεία Εὐχαριστία ὁ ἄρτος καί ὁ οἶνος, μέ τήν ἐνέργεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μετατρέπονται – μεταβάλλονται σέ «Σῶμα καί Αἶμα Κυρίου». Κατά τόν Ἅγιο Ἰγνάτιο τόν Θεοφόρο καί ἀποτελεῖ «φάρμακον ἀθανασίας, ἀντίδοτον τοῦ μή ἀποθανεῖν ἀλλά ζῆν ἐν Χριστῶ Ἰησοῦ διά παντός». Ἐπίσης ἀναφέρει «τήν σάρκα πού εἶναι τοῦ σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, τήν ὑπερ ἡμῶν τῶν ἁμαρτιῶν παθοῦσαν, ἥν τῆ χρηστότητι ὁ Πατήρ ἔγειρε».
Ὁ μεταλαμβάνων τήν θεία Εὐχαριστία ἑνώνεται μυστικῶς μέ τόν ἴδιο τόν Ἰησοῦ Χριστό. Ὁ λόγος πού καλεῖται Θεία Εὐχαριστία προκύπτει ἀπό δύο λόγους, ἀφ’ ἑνός διότι ὁ Ἰησοῦς Χριστός προτοῦ τά παραδώσει εὐχαρίστησε τόν Πατέρα καί ἀφ’ἑτέρου διότι εἶναι εὐχαριστία καί ἐκ μέρους τῶν πιστῶν. Ἡ Θεία Εὐχαριστία κατά τό ρηθέν τοῦ Εὐαγγελιστῆ Ἰωάννη ἀποτελεῖ γιά ἕνα ὀρθόδοξο τό κέντρο τῆς ζωῆς του. Αὐτή ἡ λεγόμενη καί «ἀναίμακτη» θυσία, προσφέρεται ὡς ἱλαστήριος, ἱκετήριος, εὐχαριστήριος θυσία πρός τήν πραγματική ἀναίμακτον σταυρική θυσία τοῦ Χριστοῦ, ὑπέρ πάντων τῶν Ἁγίων, ἐξαιρέτως ὑπέρ τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, τῶν κεκοιμημένων καί ζώντων καί ἐν ἀσθενεῖες, τῶν ὁδοιπορούντων, ὑπέρ πάν-των καί πασῶν. Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός χαρακτηρίζει τήν μεταβολή ὡς ἀνερμήνευτον καί ἀνεξερεύνητον. Ὁ κάθε ὀρθόδοξος δύναται νά μετέχει κατά βούληση ἄν δέν ἔχει προηγηθεῖ ἡ κάθαρση. Ἔτσι πρό τοῦ «φοβεροῦ βήματος τοῦ Χριστοῦ» ἀπαιτεῖται μετάνοια, ἐξομολόγηση καί πνευματικός ἀγώνας.
Αὐτό εἶναι τό πρότυπό μας, πού πρέπει νά ἀκολουθήσει ὁ κάθε Χριστιανός ἐάν θέλει νά μιμηθεῖ τόν Χριστό γιά νά ζήσει τό μυστήριο τοῦ Θεοῦ δηλαδή τό μυστή-ριο τοῦ Σταυροῦ καί τῆς Ἀναστάσεως καί τό μυστήριο τῆς δικῆς Του σωτηρίας.
Πῶς πρέπει ὁ ἄνθρωπος νά βγάλει αὐτά τά τρία εὐλογημένα ὑγρά.
Νά κλάψει ἀπό κατάνυξη, ἀπό συγκίνηση, ἀπό συμπόνια ἀπό τό ἀντίκρυσμα τῆς ἀλήθειας, αὐτό ὅμως θέλει ἕναν ἱερό καί ἅγιο πόνο.
8 14.«Σεβ. Μητροπολίτου Περγάμου Ιω. Ζηζιούλα, Εκκλησιολογία». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Αυγούστου 2007. Ανακτήθηκε στις 8 Ιουλίου 2007.
9 Τό Μυστήριο τοῦτο, κατά τόν ἅγιο Ἰωάννη τόν Δαμασκηνό λέγει: Τό Μυστήριο τοῦτο λέγεται Μετάληψις μέν, ὅτι δι’ αὐτοῦ μεταλαμβάνομεν τήν θεότητα τοῦ Ἰησοῦ. Κοινωνία δέ, διά τό κοινωνεῖν τήν Σάρκα καί θεότητα, Εὐχαριστία, ὄχι μόνο διότι ὁ Κύριος εὐχαρίστησε, …λαβών τόν ἄρτον καί εὐχαριστήσας…καί λαβών τό ποτήριο εὐχαριστήσας» (Ματ. κστ, 26). Ἐπίσης μᾶς πα-ρακινεῖ νά εὐχαριστοῦμε καί ἐμεῖς τόν Θεόν διά τίς πολλές Του εὐεργεσίες καί χάριτες. (Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, Πνευματικά Γυμνάσματα σελ. 213- 215)
10.15. Κύριλλος Ιεροσολύμων, Κατήχησις Δ, 3
11 16.Ιωάννης Χρυσόστομος. Ευχή αναφοράς τῆς Θείας Λειτουργίας
12 Δ, 315.Κύριλλος Ιεροσολύμων, Κατήχησις
13 Ἁγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασηνός, Έκδοσις Ορθοδόξου Πίστεως Δ΄,13
Γιά νά ἱδρώσει κανείς πρέπει νά προσπαθήσεῆ. Δέν γίνεται χαλαρά, θέλει ἕναν ἀγώνα, θέλει νά φθάσει λίγο στά ἄκρα του.
Τέλος πρέπει νά χύσει λίγο αἷμα, πού σημαίνει νά ἔχει πόνο, κόπο καί πνεῦμα θυσίας. Καί τά τρία, δάκρυα, ἱδρώτας καί αἷμα δέν γίνονται ἄν δέν φθάσεις στά ὅριά σου, στά συγκινησιακά σου ὅρια.
Δέν ἱδρώνεις ἄν δέν φθάσεις στά ὅρια τῆς ἐξάντληῆς σου, δέν στάζεις αἷμα ἄν δέν φθάσεις στά ὅρια τῆς αὐτοθυσίας σου.
Ὁ Χριστιανός δέν ἁγιάζεται ἐφ’ ὅσον δέν ἀγωνίζεται καί δέν ἔλθει στά ὅριά του.
Τό ἕνα πρέπει νά ταπεινωθεῖς, νά διακονεῖς νά σπάσεις τόν κακό ἐγωϊσμό σου.
Τό δεύτερο εἶναι νά πονέσεις, νά συμπονέσεις τόν ἄλλον, συγκίνηση ἐσωτερική.
Τό τρίτο εἶναι νά προσπαθήσεις νά ἀγωνισθεῖς, νά ἱδρώσει καί τό τέταρτο νά εἶναι ἕτοιμος νά κάνει μία θυσία. Χωρίς αἷμα, δάκρυ, ἱδρώτα, χωρίς ταπείνωση δέν κερ-δίζεις οὔτε αὐτήν τήν ζωή, οὔτε τήν ἄλλη. Οὔτε μπορεῖς νά ζήσεις τήν Μ. Παρασκευή, οὔτε νά ζήσεις τήν χαρά καί τό φῶς τῆς Ἀναστάσεως, πού εἶναι τό φῶς πού μᾶς δείχνει τόν δρόμο καί τόν σκοπό μας πού εἶναι ὁ ἁγιασμός μας.
Ὁ Χριστός εἶναι ὁ μονογενής υἱός τῆς Παρθένου. Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ἔχουν 46 χρωμοσώματα, 23 ἀπό τόν Πατέρα καί ἕνα χρωμοσώματο Χ (οἱ ἄνδρες) καί 23 χρωμοσώματα ἀπό τήν μητέρα καί ἀπό ἕνα χρωμοσώματο Υ (οἱ γυναῖκες). Ὁ ἐρευνητής ἐπιστήμονας ROY WYATT μέ ἐπιστήμονες ἀπό τό μεγαλύτερο ἐργαστή-ριο τοῦ Ἰσραήλ,ἐρεύνησαν τό αἷμα τοῦ Χριστοῦ καί βρῆκαν ὅτι ἀποτελεῖται μόνο ἀπό 23 χρωμοσώματα καί ἕνα Υ. Ἄρα γεννήθηκε μόνο ἀπό μητέρα τήν Παναγία. Ἡ ἀρρενωπότητα καθορίσθηκε ἀπό μή ἀνθρώπινη πηγή.
Τό αἷμα εἶναι ἀπό τήν Διαθήκη πού ἦταν κρυμμένη κάτω ἀπό τήν σταύρωση.
Τό αἷμα Του ὁμοιάζει μέ ὅλες τίς ὁμάδες αἵματος γιατί εἶναι θεϊκό.
