Γράφει ο Αντρέας Μαρτσιλιάνο
Υπάρχει, σε όλα, σε κάθε ανθρώπινη υπόθεση, ένα όριο που δεν επιτρέπεται σε κανέναν να ξεπεράσει. Ένα όριο που αντιπροσωπεύει το σημείο καμπής, το σημείο θραύσης. Και αυτό θα πρέπει να είναι απολύτως σαφές.
Κι όμως, υπάρχει μια μορφή τρέλας που μας ωθεί, πάντα, να ξεπεράσουμε αυτό το σημείο. Να κατευθυνθεί κανείς προς τον άβυσσο. Όπως τα ποντίκια που τρέχουν πίσω από τον μαγικό αυλό του Αυλητή του παραμυθιού.
Έτσι, η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν και οι τσιράκια της, οι κυβερνήσεις ορισμένων ευρωπαϊκών χωρών, επιμένουν στο σχέδιό τους να οικειοποιηθούν τα ρωσικά κεφάλαια στις ευρωπαϊκές τράπεζες. Για να τα παραδώσουν στον Ζελένσκι και στη συμμορία των απατεώνων & κακοποιών που κυβερνά την Ουκρανία.
Πολλοί προσπάθησαν να τους λογικέψουν. Ακόμη και η Λαγκάρντ, από την άνετη πολυθρόνα της στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. «Δεν μπορεί να γίνει αυτό», της είπε. «Θα ήταν τρέλα. Αυτοκτονία για ολόκληρο το ευρωπαϊκό σύστημα».
Επειδή, είναι σχεδόν αυτονόητο, ότι αυτή η υπεξαίρεση, η κατάσχεση των ρωσικών κεφαλαίων και η παράδοση ρους στον Ζελένσκι, θα υπονόμευε οποιαδήποτε εναπομένουσα εμπιστοσύνη στο ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα. Εναπομένουσα εμπιστοσύνη, επειδή δείχνει τα σημάδια της φθοράς του εδώ και αρκετό καιρό. Το οποίο δίνει την αίσθηση ότι εκπνέει τις τελευταίες του ανάσες.
Ένα τέτοιο τελειωτικό χτύπημα, όμως, ένα τράνταγμα θα προκαλούσε την κατάρρευσή του. Ολοκληρωτική και οριστική. Και μάλιστα, ήδη αυτές οι παρανοϊκές απαιτήσεις της φον ντερ Λάιεν και των Κομισάριων συνεργατών της, αυτές τις ώρες, έχουν επιταχύνει τη διαφυγή των πολλών κεφαλαίων. Θέτοντας σε πολύ σοβαρές δυσκολίες χώρες όπως είναι το Βέλγιο, οι οποίες είναι θεματοφύλακες των ρωσικών κεφαλαίων.
Εξάλλου, το Κρεμλίνο εξέδωσε αμέσως την απάντησή του. Μια πολύ λεπτομερή απάντηση. Και, σε κάθε περίπτωση, πάντα πολύ απειλητική από κάθε άποψη.
Κατ’ αρχάς, μια νομική προσφυγή σε όλα τα διεθνή δικαστήρια. Κάτι που στην πραγματικότητα, έχει ήδη ξεκινήσει. Και είναι ήδη κερδισμένη, δεδομένου ότι η ΕΕ δεν θα καμία απολύτως δικαιολογία για να παρουσιασει για την κατάσχεση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων και για να τα παραδώσει στον Ζελένσκι.
Η φαινομενικά ακίνδυνη, αυτή η απλή τυπική πράξη ενέχει έναν θανάσιμο κίνδυνο. Διότι ήδη υπονομεύει την αξιοπιστία των ευρωπαϊκών τραπεζών. Και αυτό συμβαίνει μπροστά στα μάτια ενός ολοένα και πιο ανήσυχου κόσμου.
Άραβες, Αφρικανοί, Ασιάτες και Νοτιοαμερικανοί αρχίζουν να αμφιβάλλουν για την σοβαρότητα του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος. Και η φυγή κεφαλαίων είναι επικείμενη. Θα πετάξουν για αλλού σαν τρομαγμένα πουλιά. Ίσως, μάλιστα, η διαφυγή αυτή να έχει ήδη αρχίσει.
Το ανόητο πείσμα της ΕΕ, ωστόσο, έχει πυροδοτήσει και άλλες αντιδράσεις από το Κρεμλίνο.
Την κατάσχεση, ως αντίποινα, όλων των ευρωπαϊκών χρηματοοικονομικών περιουσιακών στοιχείων και βιομηχανιών που δραστηριοποιούνται στη Ρωσία.
Προς το παρόν, είναι απλώς μια απειλή. Αλλά μια εξαιρετικά συγκεκριμένη απειλή, μια απειλή που θα πρέπει να μας κάνει όλους να τρέμουμε. Και θα πρέπει να το κάνει σε όλους. Ακόμα και σε εμάς τους Ιταλούς, δεδομένου ότι οι βιομηχανίες μας που λειτουργούν στη Ρωσία είναι πολυάριθμες. Και αντιπροσωπεύουν σημαντικό κεφάλαιο.
Και, τέλος, η χρήση όπλων. Η Μόσχα ήταν και σε αυτό το θέμα εξαιρετικά σαφής. Η κατάσχεση ρωσικών περιουσιακών στοιχείων σε ευρωπαϊκές τράπεζες ισοδυναμεί με επίσημη κήρυξη πολέμου. Και έτσι… Και λοιπόν…
Δεν έχει νόημα να συνεχίσουμε. Η προοπτική είναι, απλά, αποκαλυπτική. Και παράλογη, επιπλέον. Μια σκέτη τρέλα.
Ωστόσο, η Κομισιόν της ΕΕ και οι βασικές κυβερνήσεις φαίνεται να προχωρούν μπροστά ακάθεκτα, σαν τα ποντίκια τα υπνωτισμένα από τον μαγικό αυλό του αυλητή… προς τον γκρεμό, προς την άβυσσο.
Η κυρία Μελόνι, η Ιταλίδα πρωθυπουργίνα μας, φαίνεται να ψέλλισε δειλά κάποιες αμφιβολίες. Σχετικά με τη σκοπιμότητα μιας τέτοιας επιχείρησης κατάσχεσης των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων. Αμφιβολίες μόνο … ελάχιστες.
Το Βέλγιο, η Ισπανία και άλλες χώρες έχουν ήδη δηλώσει την κατηγορηματική, την κάθετη αντίθεση τους. Και την αντίδρασή τους.
Ίσως θα ήταν σκόπιμο να ξυπνήσουμε, πριν να είναι πολύ αργά.
Η Αποκάλυψη, η οικονομική και όχι μόνο, είναι, δυστυχώς, προ των πυλών, μας πλησιάζει ακάθεκτη… Και εμείς καθεύδουμε…
