Οι υπάλληλοι βάζουν την Σημαία της Κίνας πριν από την συνάντηση του Υπουργού Μεταφορών της Κίνας Λι Χιαογιέγκεν και του Υπουργού Μεταφορών των ΗΠΑ, Ελαιν Λαν Τσαό. Φωτογραφία αρχείου
Ιβάν Ντανίλοφ, συγγραφέας του blog Crimson Alter
Το σημαντικότερο γεωπολιτικό γεγονός των τελευταίων ημερών ήταν οι ημι μυστικές συνομιλίες μεταξύ της αντιπροσωπείας της διοίκησης του Donald Trump και της ηγεσίας της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας. Το θέμα τους ήταν μια προσπάθεια να αποφευχθεί ένας ολοκληρωμένος οικονομικός πόλεμος μεταξύ των δύο κρατών. Σχετικά με το διάλογο μέχρι πρόσφατα, δεν υπήρχε τίποτα συγκεκριμένο, αλλά τα ξερά σχόλια της κινεζικής πλευράς, στα οποία συνοψίζεται το γεγονός ότι “οι θέσεις των πλευρών δεν είναι κοντά η μια στην άλλη”, και ευγενικές αξιολογήσεις των ηγετών της Αμερικανικής αντιπροσωπείας περιορίζονται στο να το αποκαλούν “ειλικρινές”.
Ωστόσο, ένας από τους Αμερικανούς εκπροσώπους διέρρευσε ακόμη πέντε σημεία από το τελεσίγραφο του Trump για τα μέσα ενημέρωσης, το οποίο στην πραγματικότητα παρουσιάστηκε στην Κινεζική πλευρά. Μετά την εκπλήρωση των απαιτήσεων της Ουάσιγκτον, ένας αμερόληπτος παρατηρητής φαίνεται να έχει αναπόφευκτα την πρόταση εξορθολογισμού: Στο Αμερικανικό δολάριο αντί για το σύνθημα “στο Θεό εμπιστευόμαστε” πρέπει να εκτυπώσουν ένα άλλο σύνθημα της Αμερικανικής πολιτικής-“Θράσος -η πρώτη Ευτυχία. ”
Στην πραγματικότητα, από το Πεκίνο απαιτεί [1] ότι η Κίνα για άλλη μια φορά συμφωνεί να γίνει αδύναμη και τεχνολογικά καθυστερημένη , και στη συνέχεια για την καλή της συμπεριφορά θα είναι σε θέση να κερδίσει κάτι στις αγορές των ΗΠΑ.
Κρίνοντας από τις “διαρροές” που αναφέρονται από το Reuters και άλλα μέσα ενημέρωσης, το “τελεσίγραφο του Trump” έχει ως εξής [2]:
Η Κίνα πρέπει [3]:
1. Να Χαμηλώσει τα τιμολόγιά σας στο επίπεδο των αντίστοιχων Αμερικανικών τιμολογίων.
2. Την κατάργηση των περιορισμών στις Αμερικανικές επενδύσεις σε ορισμένους τομείς της κινεζικής οικονομίας.
3. Να Σταματήσουν οι κυβερνο επιθέσεις Cyber στις ΗΠΑ.
4. Την ενίσχυση της προστασίας της Αμερικανικής πνευματικής ιδιοκτησίας.
5. Να εξαλειφθούν οι κρατικές επιδοτήσεις για τις επιχειρήσεις στον τομέα των υψηλών τεχνολογιών.
Υποτίθεται ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θα αλλάξουν τίποτα στη θέση τους, και όλες οι Κινεζικές παραχωρήσεις θα είναι μονόπλευρες, δηλαδή, η Κίνα πρέπει απλά να εφαρμόσει αυτό το τελεσίγραφο υπό την απειλή της απώλειας πρόσβασης στην Αμερικανική αγορά και από το φόβο των οικονομικών κυρώσεων.
Το Bloomberg [4] έχει δημοσιεύσει πιο λεπτομερή έκδοση του καταλόγου των απαιτήσεων, οι οποίες στην πραγματικότητα δεν διαφέρουν από τα παραπάνω, εκτός από μια πιο προσεκτική ματιά σε κάθε στοιχείο και δύο πρόσθετες απαιτήσεις: Η Κίνα παραιτείται από αγωγές ενάντια στις Ηνωμένες Πολιτείες εντός του ΠΟΕ και οποιαδήποτε αντίποινα κατά των Αμερικανικών οικονομικών κυρώσεων.
Κρίνοντας από το γεγονός ότι η ουσία των απαιτήσεων επιβεβαιώνεται από δύο διαφορετικές πηγές και κανένα από τα μέρη των διαπραγματεύσεων δεν προέβη σε επίσημη διάψευση ή διευκρίνιση, είναι δυνατόν να προχωρήσουμε σε μια λογική υπόθεση: “συγχωνεύονται” οι απαιτήσεις στα μέσα ενημέρωσης των ΗΠΑ εντελώς που σημαίνει ότι είναι πολύ κοντά στην επίσημη θέση των Αμερικανών διαπραγματευτών.
Στο πλαίσιο αυτό, η δήλωση του Υπουργού Οικονομικών Stephen Mnuchin, ο οποίος χαρακτήρισε το διάλογο ως “πολύ καλό”, είναι πιθανό να γίνει κατανοητό με την έννοια ότι οι Κινέζοι είχαν την ευγένεια ή την υπομονή να μην δείξουν στους Αμερικανούς την πόρτα αμέσως μετά την εκφώνηση των επιθυμιών τους.
Για τη Ρωσία, και όχι μόνο για τη Ρωσία, όλη αυτή η ιστορία των απαιτήσεων πρέπει να είναι μια οπτική επίδειξη αρκετών ιδιοτήτων της Αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής.
Πρώτον, δεν τίθεται θέμα αμεροληψίας, οποιασδήποτε αμοιβαίως συμφέρουσας προσέγγισης (οι λεγόμενες “Win-Win” λύσεις), ούτε οποιαδήποτε εξέταση των συμφερόντων του αντίθετου μέρους. Οι Αμερικανοί δεν είναι κατ ‘ αρχήν έτοιμοι για συμβιβασμούς και μπορούν να συζητήσουν μόνο τους όρους αυτούς ή της μορφής συνθηκολόγησης.
Δεύτερον, όταν η επίσημη Ουάσινγκτον καταδεικνύει πλήρη περιφρόνηση για τη Ρωσική θέση σε ορισμένα ζητήματα και προσπαθεί να αγνοήσει εντελώς τα Ρωσικά συμφέροντα, δεν αποτελεί ένδειξη ιδιαίτερου μίσους προς τη Ρωσία ή ιδιαίτερης Ρωσικής αδυναμίας. Η Ουάσινγκτον λειτουργεί με βάση την αρχή της “κακής όρασης ρινόκερου- που δεν είναι δικό του πρόβλημα” και, κατά συνέπεια, αποδεικνύει την πλήρη περιφρόνηση για τα συμφέροντα της ίδιας Κίνας ή της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η υποβάθμιση των Ρωσικών-Αμερικανικών σχέσεων δεν είναι αποτέλεσμα κάποιων ρωσικών δράσεων, αλλά μόνο ένα συγκεκριμένο παράδειγμα υποβάθμισης όλων των εξωτερικών σχέσεων των ΗΠΑ.
Και η τελευταία σημαντική πτυχή: η Κίνα δεν παρενέβη άμεσα στον πόλεμο στη Συρία. Η Κίνα δεν έχει ανακτήσει την Ταϊβάν της (αν και η Ταϊβάν, από την άποψη της Κίνας και την κοινή λογική, είναι κινεζικό έδαφος). Η Κίνα δεν έχει κατηγορηθεί για παρέμβαση στις Αμερικανικές εκλογές. Το Πεκίνο δεν έχει κατηγορηθεί για τη δηλητηρίαση των κινεζικών επιχειρηματιών δραπετών ή των υπαλλήλων στη Δύση (αν και υπάρχουν αρκετοί από αυτούς). Οι Κινέζοι χάκερ δεν κατηγορήθηκαν για την υποστήριξη του Brexit. Η Κίνα δεν έχει δώσει καταφύγιο στον Snowden στο Χονγκ Κονγκ. Αποδεικνύεται ότι το επίσημο Πεκίνο πάρα πολύ προσπάθησε να μην θυμώσει την Ουάσιγκτον και να μην περιπέσουν σε σκάνδαλα που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν εναντίον της σε ένα πολιτικό πλαίσιο. Το Πεκίνο δεν έχει κάνει τίποτα για το οποίο η Ρωσία έχει υποβληθεί σε Αμερικανικές κυρώσεις για τέταρτο έτος.
Βοήθησε με την στάση της? Όχι.
Τώρα η χώρα αντιμετωπίζει μια επιλογή μεταξύ της παράδοσης (ακολουθούμενη από την καταστροφή των εθνικών εταιρειών υψηλής τεχνολογίας) και τον οικονομικό πόλεμο με τις Ηνωμένες Πολιτείες, η οποία έχει ήδη αρχίσει με τις κυρώσεις κατά των Κινέζικών εταιρειών γιγάντων την ZTE και την Huawei.
Στην πράξη, αυτό σημαίνει ότι τόσο η Ρωσία όσο και η Κίνα, ακόμη και η ΕΕ (λαμβάνοντας υπόψη τις οικονομικές τους συγκρούσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες), αργά ή γρήγορα, γνωρίζουν ολόκληρο το οπλοστάσιο των οργάνων εξαναγκασμού στην υποβάθμιση. Θα πρέπει να σημειωθεί ιδιαίτερα ότι ο κατάλογος των Αμερικανικών ισχυρισμών περιλαμβάνει δύο παραγράφους που αποκαλύπτουν πλήρως τα “σημεία πόνου” των κρατών.
Συγκεκριμένα, πρόκειται για αγωγές στον ΠΟΕ και τις κρατικές επιδοτήσεις βιομηχανιών υψηλής τεχνολογίας. Η Ουάσινγκτον είναι πολύ πολύ ευγενική όταν κάποιος άλλος από τις Ηνωμένες Πολιτείες χρησιμοποιεί διεθνείς οργανισμούς (ΠΟΕ, τα Ηνωμένα Έθνη, η αθλητική διαιτησία το Δικαστήριο στη Λωζάνη και ούτω καθεξής) για τους δικούς τους σκοπούς. Είναι επίσης ανοικτά φοβισμένοι από τις ξένες δημόσιες επενδύσεις στις υψηλές τεχνολογίες. Το συμπέρασμα είναι προφανές-αυτό είναι που, η Ρωσία, η Κίνα, και μάλιστα όλες οι χώρες που δεν τους πηγαίνουν να είναι στο καθεστώς των τεχνολογικά και οικονομικά καθυστερημένων κρατών, πρέπει να αντιμετωπίσουν.
Αξίζει να υπενθυμίσουμε ότι το Διαδίκτυο αποτελεί κοινό απόγονο του Αμερικανικού στρατιωτικο-βιομηχανικού συγκροτήματος (το οποίο λειτουργεί με γιγαντιαίες κυβερνητικές εντολές) και τους επιχειρηματίες των Αμερικανικών επιχειρήσεων. Δεν υπάρχει λόγος να πιστεύουμε ότι η ίδια κερδοφόρα φόρμουλα δεν μπορεί να αναπαραχθεί εκτός των ΗΠΑ, για παράδειγμα στη Ρωσία.
Και η Ρωσία θα πρέπει να εξετάσει προσεκτικά τους περιορισμούς που αναπόφευκτα θα επιβληθούν από τους Αμερικανούς εναντίον των Κινέζων εταίρων μας. Οι πιθανότητες ότι ο Xi και η ομάδα του θα συμφωνούσαν με το τελεσίγραφο του Trump είναι άθλια, πράγμα που σημαίνει ότι η Κινεζική αγορά θα είναι σύντομα κλειστή για ορισμένα Αμερικανικά αγαθά και υπηρεσίες, και η Κίνα θα παραμείνει χωρίς την άμεση πρόσβαση σε πολλές Αμερικανικές τεχνολογίες, από τις οποίες εξακολουθεί να εξαρτάται Τα κινεζικά μέσα και οι ίδιες οι εταιρείες το αναγνωρίζουν [5].
Σε ορισμένες περιπτώσεις (η προμήθεια ορισμένων τροφίμων) η Ρωσία μπορεί να επωφεληθεί από τις κινεζικές κυρώσεις αντιποίνων κατά των ΗΠΑ, υπάρχουν επίσης κατευθύνσεις των τεχνολογιών υψηλής τεχνολογίας στις οποίες είναι δυνατόν να ενώσει τις προσπάθειες με τους Κινέζους Προγραμματιστές.
Παρά το γεγονός ότι οι υποστηρικτές του Trump στα Αμερικανικά μέσα ενημέρωσης ήδη γιορτάζουν τη νίκη[6] επί της Κίνας και τις επακόλουθες νίκες σε σχέση με άλλους ανταγωνιστές των ΗΠΑ, φαίνεται απίθανο ότι η Αμερική θα μπορέσει να έρθει σε σύγκρουση με ολόκληρο τον κόσμο και να κερδίσει. Η επιμονή του Trump είναι σίγουρα ένα συναρπαστικό θέαμα, αλλά, όπως ορθά σημείωσε[7] η Χίλαρι Κλίντον το 2010, οι ΗΠΑ είναι δύσκολο να μιλήσουν σκληρά με την Κίνα για τους ίδιους λόγους που ένας συνηθισμένος άνθρωπος είναι δύσκολο να είναι αγενής στον τραπεζίτη του.
Είναι ένας υπαινιγμός , το Πεκίνο ήταν ακόμα οκτώ έτη πριν, ο μεγαλύτερος εξωτερικός πιστωτής της Ουάσιγκτον και από τότε η κατάσταση δεν έχει γίνει καλύτερη για τις ΗΠΑ. Ίσως ο Trump χρειάζεται μια σύγκρουση με την Κίνα ακριβώς ως πρόσχημα για να μην πληρώσει τους λογαριασμούς, αλλά αν το κάνει, στην πραγματικότητα ο ίδιος, μόνο σε μια μέρα, θα καταστρέψει όλες τις ελπίδες της διατήρησης της Αμερικανικής ηγεμονίας.
References
- ↑ требуют
( http://thehill.com/opinion/international/386286-trump-wins-the-first-round-in-us-china-trade-war ) - ↑ выглядит следующим образом
( https://www.reuters.com/article/us-usa-trade-china/treasury-secretary-says-having-good-trade-talks-in-china-idUSKBN1I501X ) - ↑ должен
( http://thehill.com/opinion/international/386286-trump-wins-the-first-round-in-us-china-trade-war ) - ↑ Блумберг
( https://www.bloomberg.com/news/articles/2018-05-04/here-s-what-u-s-demanded-of-china-at-the-start-of-trade-talks ) - ↑ признают
( http://www.globaltimes.cn/content/1081777.shtml ) - ↑ празднуют победу
( http://thehill.com/opinion/international/386286-trump-wins-the-first-round-in-us-china-trade-war ) - ↑ заметила
( https://www.theguardian.com/world/2010/dec/04/wikileaks-cables-hillary-clinton-beijing )
