Ελευθέριος Ανδρώνης
Και να λοιπόν που ήρθε ο καιρός που οι εχθροί μας διαμοιράζουν μόνοι τους τα κυριαρχικά ιμάτια της Ελλάδας, σαν να χωρίζουν τη λεία ενός εγκαταλελειμμένου κράτους που από χώρα αποφάσισε να γίνει διεκδικήσιμος χώρος. Το κοινοβούλιο της Λιβύης επικύρωσε το παράνομο Τουρκολιβυκό μνημόνιο, το οποίο γίνεται πλέον αμφίπλευρο γεγονός, ένα υψωμένο υδάτινο «τείχος» πειρατικών κρατών που γεφυρώνει τη διαρπαγή του Αιγαίου και προορίζεται να απομονώσει Ελλάδα και Κύπρο στην Ανατολική Μεσόγειο.
Τόσο ο Γιώργος Γεραπετρίτης, όσο και η κυβέρνηση γενικότερα, τα τελευταία χρόνια ξόδεψαν αναρίθμητα εφησυχαστικά αφηγήματα προκειμένου να πείσουν την κοινή γνώμη ότι το γεωπολιτικό «φλερτ» Τουρκίας – Λιβύης δεν μπορούσε να οδηγήσει σε κανένα χειροπιαστό αποτέλεσμα. Κρατώντας μια μόνιμη υποχωρητική στάση, απλά «ξόρκιζαν» τις εξελίξεις βασιζόμενοι σε ξένους παράγοντες που θα μας… σώσουν.
Το επικοινωνιακό επιτελείο του Μαξίμου, πότε επικαλείτο τις περιβόητες γεωτρήσεις της Chevron ανατολικά της Κρήτης, πότε θυμόταν την αμυντική συμφωνία με τη Γαλλία, πότε ποντάριζε στα συμφέροντα του Ισραήλ και πότε αναμασούσε την καραμέλα εσωτερικής κατανάλωσης, ότι ψωνίσαμε «Rafale και Belharra». Εξωτερική πολιτική ατελείωτων ευχολογίων, χωρίς κανένα περιεχόμενο πραγματικού σθένους. Κατά το ίδιο διάστημα, η Τουρκία εργαζόταν μεθοδικά για να αυξήσει την επιρροή της στη Λιβύη και να αμβλύνει τις ακανθώδεις διαφορές μεταξύ Τρίπολης και Βεγγάζης. Και το κατάφερε.
Όσο ο Γεραπετρίτης δήλωνε ότι αισθάνεται… φιλέλληνας, ότι «η κόκκινη γραμμή μας σήμερα είναι τα 6 μίλια» και ότι στην Κάσο δεν υπήρξε καμία εθνική υποχώρηση, η Τουρκολιβυκή συντεχνία «εξαφάνιζε» την επήρεια της Κρήτης, της Ρόδου και άλλων ελληνικών νησιών. Πλέον οι Τούρκοι προσέθεσαν στη διπλωματική φαρέτρα τους το επιχείρημα ότι το Τουρκολιβυκό έκτρωμα δεν πια ένα «κουτσό» σχέδιο επί χάρτου, αλλά φέρει την υπογραφή σύσσωμης της Λιβυκής ηγεσίας.
Το κράτος της Μάλτας που είναι 26 φορές μικρότερο από το νησί της Κρήτης, διαθέτει χωρικά ύδατα 12 ναυτικών μιλίων, υφαλοκρηπίδα και αλιευτική ζώνη έως 25 ναυτικά μίλια. Έχει επίσης θεσπίσει νόμο για τη δημιουργία ΑΟΖ. Την ίδια ώρα η Κρήτη αντιμετωπίζεται από τους Τουρκό – Λίβυους σαν γεωγραφικό απόρριμμα, χρήσιμο (και ανυπεράσπιστο) για απόβαση χιλιάδων λαθρομεταναστών – αλλά εντελώς άχρηστο ως νομική οντότητα κατά το Διεθνές Δίκαιο.
Κατά τα άλλα, καμαρώνουμε για τον «Κίμωνα» και τον «Νέαρχο» (τις Belharra) που σε λίγο θα τους απλώσουμε και σεμεδάκια, ενώσω ο πρωθυπουργός (κλασσικά στον νεοταξικό κόσμο του) θριαμβολογεί που έστησε Data Center στο Λαύριο για τις ανάγκες του ψηφιακού ολοκληρωτισμού, αφού πρώτα έδιωξε από εκεί την κουρδική κοινότητα, υπακούοντας σε φιρμάνι της Τουρκίας. Ασχέτως αν τα τουρκικά πλοία κοντεύουν να έρθουν για σουλάτσο ως το λιμάνι του Λαυρίου, εμείς θωρακίσαμε τα δεδομένα μας και είμαστε έτοιμοι να «συζητήσουμε με το μέλλον».
Και τι απέμεινε από συμμαχίες στη «γειτονιά» μας για να ασκηθεί πίεση κατά του πειρατικού μνημονίου; Στη Λιβύη σνομπάραμε τον Χαφτάρ και καταλήξαμε να διώχνουν «σηκωτό» τον Πλεύρη, στους Ρώσους «κηρύξαμε πόλεμο» μέχρι και στα μπαλέτα τους, στην Αίγυπτο παζαρεύουμε «ασημικά» προδίδοντας το Σινά, τους Ιταλούς τους αφήσαμε να «τα βρουν» με τους διακινητές της Λιβύης για το μεταναστευτικό, με τη Γαλλία ποντάραμε σε ψόφιο άλογο που σήμερα σπαράσσεται μόνο του, με τις ΗΠΑ ανταλλάξαμε την αίγλη του Αιγαίου με την αίγλη του… Κογκρέσου, και μένει μόνο το Ισραήλ, για το οποίο εντελώς υποθετικά ζούμε με την αυταπάτη ότι τα εθνικά συμφέροντά του «παντρεύτηκαν» τα δικά μας και «ὃ οὖν το Νταβός συνέζευξεν, ἄνθρωπος μὴ χωριζέτω».
Αρίστευσαν αλλού – Μην τα θέλουμε όλα δικά μας
Όσο η Τουρκία κοντεύει να κηρύξει κοινή ΑΟΖ μέχρι και με το… Μαρόκο, εμείς θα κομπάζουμε ότι εξελληνίζουμε τους Τούρκους με visa express για Ρόδο και άλλα 11 ελληνικά νησιά, προφανώς διότι τα νησιωτικά εδάφη μας μπορεί να στερούνται την επήρεια κυριαρχίας, αλλά εξακολουθούν να αριστεύουν στην επήρεια σερβιτόρου που δεν τον ενδιαφέρει ποιος είναι ο γεωπολιτικός πελάτης, αρκεί να φέρνει καλά πουρμπουάρ.
Άλλωστε κάθε ηγεσία έχει και κάποια όρια στην αριστεία της. Η ελληνική κυβέρνηση ήταν ικανή να εμφανίσει ταχυδακτυλουργικώς στην Κρήτη χιλιάδες αιγοπρόβατα, σε σημείο που να καλύπτουν ολόκληρο το νησί από άκρη σε άκρη. Αλλά η υψηλή αυλή του ΟΠΕΚΕΠΕ έχει κάποια πεπερασμένη δυνατότητα, μπορεί να αυξομειώνει το ζωικό κεφάλαιο με γραφειοκρατικά θαύματα, αλλά μη ζητάμε να σώσει και το εθνικό κεφάλαιο διότι γινόμαστε άπληστοι, έτσι δεν είναι; Και επομένως η Ελλάδα οδηγείται σαν αμνός στη σφαγή γιατί όσο στο μαντρί μετράνε αρνιά – στη Μεσόγειο μετράνε θαλάσσιες ζώνες.
Ο δε Γιώργος Γεραπετρίτης αποδείχθηκε άριστος θεσμικός υποστηρικτής σε ΛΟΑΤΚΙ+ εκδηλώσεις, Europride και υπουργικές «μονάδες ισότητας», άλλα το να πετύχει ισότιμη νομική αντιμετώπιση των ελληνικών νησιών όπως γίνεται με τα νησιωτικά εδάφη σε όλον τον υπόλοιπο πλανήτη (εκτός της Ελλάδος), δυστυχώς δεν του το εξασφάλισε η διπλωματία του «ουράνιου τόξου».
Κάπως έτσι, φτάσαμε να μας τραμπουκίζει γεωστρατηγικά μια διαλυμένη, διχασμένη και τριτοκοσμική πλέον χώρα που διοικείται από φατρίες, χωρίς ενιαίο τακτικό στρατό, χωρίς ναυτικό, χωρίς στοιχειώδη αεροπορία και σύστημα αεράμυνας. Γιατί; Γιατί μπροστά στη δειλία και τον εθνομηδενισμό, κάθε αντιτιθέμενη χώρα με υποτυπώδες ένστικτο επιβίωσης μοιάζει με «υπερδύναμη». Περαστικά μας λοιπόν και μην ξεχάσουμε να πανηγυρίσουμε για τον υπερυπολογιστή «Δαίδαλο», όσο η χώρα μας χάνεται στον λαβύρινθο των αυθαίρετων ζωνών…
