Χθες ήταν η επέτειος της μάχης των Γιαννιτσών, μια μάχη, η σημαντικότερη ίσως των Βαλκανικών πολέμων, που διεξήχθη στις 19 με 20 Οκτωβρίου 1912 και αποτέλεσε ορόσημο και σταθμό για την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης μας.
΄Ηταν από αυτές τις μάχες που οι ΄Ελληνες πολέμησαν λιονταρίσια και κάτω από αντίξοες συνθήκες κέρδισαν μία περίλαμπρη νίκη.
Είναι μία από αυτές τις μάχες, που μαζί με τους άλλους αγώνες της εθνικής μας παλιγγενεσίας και το έπος του 40 θα πρέπει να διδάσκονται από την προσχολική ηλικία τα παιδιά μας, για να διαμορφώσουν ένα περήφανο εθνικό φρόνημα, που θα τα καταστήσει ικανά και συνεχιστές των άξιων προγόνων μας, ώστε να αποτρέπουν οποιονδήποτε εισβολέα ή επιβολέα. ΄Οποιος διδάσκεται αυτήν την λαμπρή ιστορία των Ελλήνων μπορεί κάλλιστα να είναι περισσότερο δημοκρατικός από τον καθένα και από την άλλη να είναι και ο μεγαλύτερος ειρηνοποιός, αλλά όταν πάνε να του κλέψουν την πατρίδα να μεταμορφώνεται σε τιτάνα πολεμιστή…
Για να συνεχίσουμε με το θέμα μας, που αφορά την μάχη των Γιαννιτσών θα πρέπει πρώτα να αποτίσουμε φόρο τιμής στους ΄Ελληνες Στρατιώτες και Αξιωματικούς, που συμμετείχαν στην μάχη αυτή, στους 188 νεκρούς μας και στους 973 τραυματίες, που πολλοί από αυτούς έμειναν ανάπηροι για την υπόλοιπη ζωή τους, για να είμαστε εμείς ελεύθεροι, για να αγωνιζόμαστε για τα δίκαιά μας και σαν φόρο τιμής σαυτούς να κρατάμε “αλώβητη” την ελευθερία μας…
Η μάχη που έδωσαν οι ΄Ελληνες με τους Τούρκους ήταν σφοδρή, τρεις μέρες έβρεχε συνέχεια και ο αγώνας διεξάγονταν μέσα σε βάλτο και λασπόνερα. Ανάμεσα στους άλλους γενναίους, ένας γενναίος Αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού ονόματι Γεωργούλης, μάχονταν λιονταρίσια πάνω στο άλογό του και από τη μία έδινε εντολές και θάρρος στους στρατιώτες μας και από την άλλη κρατώντας το σπαθί του πολεμούσε σώμα με σώμα με τον εχθρό. Κάποια στιγμή πάνω στη μάχη ένα εχθρικό χέρι του κόβει το χέρι που κρατούσε το σπαθί.
Πριν πέσει κάτω το σπαθί του, προλαβαίνει και το αρπάζει με το άλλο του χέρι και πλέον μάχονταν με ένα χέρι δίνοντας συγχρόνως οδηγίες στους στρατιώτες του. Στη συνέχεια και ενώ μάχονταν ηρωικά ένα δεύτερο εχθρικό χέρι του κόβει και το άλλο χέρι. ΄Εμεινε ο Γεωργούλης χωρίς χέρια πάνω στο άλογό του, και αν και αιμορραγούσε, έμεινε ακλόνητος και ατρόμητος συνεχίζοντας να δίνει παραγγέλματα και οδηγίες στους στρατιώτες του, σαν να μην συνέβαινε τίποτα. Η μάχη κερδίθηκε από τους ΄Ελληνες και τότε ο Γεωργούλης παρέδωσε το πνεύμα του για να περάσει στην αιωνιότητα μαζί με τους άλλους 187 ήρωες ΄Ελληνες Στρατιώτες και Αξιωματικούς.
Είναι πολύ σημαντικό να αναφερθεί η στάση του λαού της περιοχής αυτής κατά τη διάρκεια του αγώνα αυτού, αλλά και στη συνέχεια. Είχαν γίνει ένα με τους στρατιώτες μας και βοηθούσαν με κάθε πρόσφορο μέσο, με κάθε τρόπο τον Ελληνικό Στρατό. Ξήλωναν ακόμη και πόρτες ή παράθυρα του σπιτιού τους και τα παραχωρούσαν στον Ελληνικό Στρατό. προκειμένου να στηθεί όσο γίνονταν γρηγορότερα γέφυρα για το πέρασμα του Στρατού μας από τον Αξιό ποταμό και για να φθάσουν γρηγορότερα στη Θεσσαλονίκη. Αυτό θα πρέπει να αποτελέσει φωτεινό παράδειγμα για το λαό μας, τί μπορεί να καταφέρει με τη βοήθεια του Θεού και της Παναγίας, όταν είναι ενωμένος και συμπαραστάτης και βοηθός στο “έργο” του Στρατού μας.
Το ποίημα που ακολουθεί, λοιπόν, είναι αφιερωμένο στον Γεωργούλη της μάχης των Γιαννιτσών και σε όλους τους ηρωικώς πεσόντες Έλληνες Στρατιώτες και Αξιωματικούς΄στην μάχη αυτή, που ήταν καθοριστική για την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης και την μετέπειτα διαμόρφωση των συνόρων της πατρίδας μας.-
Μαρία-Άννα Σμυρναίου-Αργυροπούλου
ΤΟΥ ΓΕΩΡΓΟΥΛΗ ΤΟ ΣΠΑΘΙ
Εκεί στη μάχη στα Γιαννιτσά,
εγράφη για άλλη μια φορά
η Ιστορία των Ελλήνων με γράμματα χρυσά.
Εκεί στη μάχη στα Γιαννιτσά,
κείτονται κέρινα νεκρά
τα κορμιά των Ελλήνων Αθανάτων τα Ιερά.
Εκεί στη μάχη στα Γιαννιτσά
μέσα απ΄άγρια φαινόμενα καιρικά
κερδίθηκε μια νίκη περίλαμπρη στον αιώνα.
Εκεί στη μάχη στα Γιαννιτσά,
οι ΄Ελληνες με ανδρεία κι ενωμένη την ψυχή
πέτυχαν της Θεσσαλονίκης τη λευτεριά.
Εκεί στη μάχη στα Γιαννιτσά,
με τους γενναίους του μέσα στου κάμπου τα λασπόνερα,
ο Γεωργούλης σα λιοντάρι πολεμά.
Εκεί στη μάχη στα Γιαννιτσά,
του Γεωργούλη το σπαθί
έμεινε χωρίς χέρι να κρατηθεί.
Εκεί στη μάχη στα Γιαννιτσά,
ο Γεωργούλης ολόρθος στο άτι το λευκό
έγινε για όλους παράδειγμα λαμπρό.
Εκεί στη μάχη στα Γιαννιτσά,
ατρόμητος χωρίς χέρια ο Γεωργούλης πολεμά,
μέχρι που χωρίς αίμα σταμάτησε από μόνη της η καρδιά.
΄Ετσι κερδίζονται απ΄τους ΄Ελληνες οι αγώνες
για λευτεριά, πίστη, πατρίδα στους αιώνες.-
