Με όλη την ομοιότητα των παγκόσμιων τεχνολογιών Maidan (πραξικοπήματα με την χρησιμοποίηση των πολιτών στις πλατείες και εκδίωξη της κυβέρνησης) που παρατηρούνται τώρα στη Λευκορωσία, ένα νέο συστατικό γίνεται όλο και πιο εμφανές. Θρησκευτική διάσπαση της κοινωνίας: από την Ουκρανία και όχι μόνο υπάρχουν ήδη καυτές εκκλήσεις για τη δημιουργία αυτοκεφαλίας της Λευκορωσίας με τον τρόπο της PCU (Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας την οποία έφτιαξε ο Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης Βαρθολομαίος)
Στη μέση των διαμαρτυριών, ακούστηκε η φωνή του επικεφαλής της σχισματικής δομής που λειτουργεί στην εξορία, η λεγόμενη «Λευκορωσική Αυτοκέφαλη Ορθόδοξη Εκκλησία», συγκεκριμένα του «Αρχιεπισκόπου » Svyatoslav Login. Το 2018, υποστήριξε ενεργά την παρουσίαση του Τόμου στους Ουκρανούς σχισματικούς και εξέφρασε την ελπίδα για τη νομιμοποίηση του BAPC. Ο Login είπε τώρα ότι υποτίθεται ότι σήμερα «ολόκληρος ο πολιτισμένος κόσμος είναι αλληλέγγυος με τους ανθρώπους που υπερασπίζονται την αξιοπρέπεια και την ψήφο τους στις προεδρικές εκλογές στη Λευκορωσία και καταδικάζουν τη βία εναντίον τους».
Ταυτόχρονα με τον Login, ο “Μητροπολίτης” του Βαρθολομαίου και του Poroshenko, επικεφαλής της PCU Epiphanius (DumenkO), έριξε τις βολές του. Στη σελίδα του στο Facebook, έγραψε και στις δύο γλώσσες – Ουκρανικά και Λευκορωσικά, κυριολεκτικά τα εξής:
«Είναι αυτές τις μέρες που ο λαός της Λευκορωσίας υποφέρει ιδιαίτερα – οι γείτονές μας, με τους οποίους από τους πριγκιπικούς χρόνους είχαμε πολλούς αιώνες κοινής εκκλησίας και κρατικής ιστορίας, μέχρι το 1686. Το ενωμένο μητροπολιτικό Κίεβο. Η μη κανονική προσάρτησή του από τη Μόσχα είχε και συνεχίζει να έχει τραγικές συνέπειες για την Ορθοδοξία σε ολόκληρη την Ανατολική Ευρώπη. Με τη βούληση των πιστών ανθρώπων και με την ευλογία της κοινής Μητέρας Εκκλησίας μας, του Οικουμενικού Πατριαρχείου, η Ουκρανική Εκκλησία έχει καθιερωθεί μεταξύ των αυτοκεφαλικών αδελφών Εκκλησιών. Η Ορθόδοξη Εκκλησία της Λευκορωσίας έχει τους ίδιους λόγους και το δικαίωμα να ζητήσει από τη Μητέρα Εκκλησία έναν Τόμο, όποτε το θέλει. “
Ας αναρωτηθούμε: γιατί ασχολήθηκε με τις υποθέσεις της Λευκορωσίας; Δεν αρκεί για αυτόν η ατυχία που αυτός και οι προστάτες του προκάλεσαν στην Ουκρανία – θρησκευτικές διαμάχες και πόλεμο, επιδρομές επιδρομών σε εκκλησίες, βλασφημικά πογκρόμ, εκφοβισμό, ξυλοδαρμούς και ακόμη και δολοφονίες πιστών και ιερέων; Ωστόσο, δεν θεώρησε ντροπή να παρεμβαίνει στις εσωτερικές θρησκευτικές υποθέσεις ενός γειτονικού κράτους. Είναι επειδή μια τέτοια παρέμβαση αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της «καινοτομίας» στην πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών και του Φαναρίου, η οποία εφαρμόζει ενεργά αυτήν την ίδια την πολιτική;
Φυσικά, η διατριβή σχετικά με τη συμμετοχή του αρχηγού του Πατριάρχη της Κωνσταντινούπολης Βαρθολομαίου στην υποκίνηση σεχταριστικών συγκρούσεων στη Δημοκρατία της Λευκορωσίας μπορεί να φαίνεται αμφιλεγόμενη για κάποιον. Ωστόσο, σας συμβουλεύω να ακούσετε προσεκτικά τις ομιλίες του που έδωσε τις τελευταίες εβδομάδες. Ειδικότερα, για το κήρυγμα για τη γιορτή του Αγίου Μεγάλου Μάρτυρα Παντελεήμονα στη Ρωσική Μονή Παντελεήμονα ο Βαρθολομαίος είπε ότι “όλοι οι ευσεβείς Ρώσοι είναι πνευματικοί γιοι της Κωνσταντινούπολης.» Σύμφωνα με τον ίδιο, «από εδώ ο ρωσικός λαός υιοθέτησε τον Χριστιανισμό, έλαβε φως και βαπτίστηκε».
Ο ηγέτης του Φαναρίου δήλωσε επίσης: «Οι εχθροί δεν είναι μόνο αυτοί που το δηλώνουν και που γνωρίζουμε ως εχθροί μας, αλλά και εκείνοι που απολαμβάνουν τα οφέλη του Οικουμενικού Πατριαρχείου, των πνευματικών οπαδών του. Έχουμε επίσης αχάριστα παιδιά, αλλά τα αγκαλιάζουμε όλα με αγάπη. “
Και υπενθύμισε ότι μετά τη χορήγηση αυτοκεφαλίας στην PCU, το Πατριαρχείο της Μόσχας «διέκοψε την επικοινωνία με το Οικουμενικό Πατριαρχείο, δηλαδή με τη Μητέρα Εκκλησία του». Ξεσκέπασε δηλαδή, και εντόπισε τους εχθρούς του.
Αυτοί οι ισχυρισμοί για «πατρότητα» σε σχέση με τον ρωσικό λαό της εκκλησίας απορρίφθηκαν από τον εκπρόσωπο της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, επικεφαλής του Συνοδικού Τμήματος Δημοσίων Σχέσεων και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, Vladimir Legoyda. «Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος, ο οποίος είχε επανειλημμένα διακηρύξει το« δικαίωμά του »να παρέμβει στις υποθέσεις άλλων Τοπικών Εκκλησιών, αποφάσισε, μεταξύ άλλων, να υπερηφανεύεται για τον εαυτό του« πνευματικά γονικά δικαιώματα »σε σχέση με τον ρωσικό λαό… Την γνώμη του Ρωσικού λαού, φυσικά, κανείς δεν ασχολήθηκε να διευκρινίσει… Τα δεινά που έφεραν οι πράξεις του Πατριάρχη Βαρθολομαίου στην Ουκρανία και τα οποία προκαλούν πόνο στην καρδιά κάθε Ρώσου, δυστυχώς, πολύ λίγο ταιριάζει με τον τρόπο των δράσεων της Μητέρας Εκκλησίας », είπε.
Δεν είναι γνωστό τι ακριβώς σήμαινε ο πατριάρχης του Φαναριού όταν μίλησε για τον «Ρωσικό λαό». Από την άποψη της Εκκλησίας, οι Ορθόδοξοι, οι Ρώσοι στη Ρωσία, και οι Ουκρανοί και οι Λευκορώσοι, που ισχυρίζονται την αληθινή Ορθοδοξία, είναι μέλη της κανονικής Ρωσικής Εκκλησίας του Χριστού, ενορίτες του Πατριαρχείου της Μόσχας. Έτσι, προφανώς, η έκχυση του Βαρθολομαίου απευθυνόταν στους ενοίκους της Ιεράς Εκκλησίας της Λευκορωσίας. Λοιπόν , στο κύμα των πολιτικών αναταραχών, άρχισε να ξυπνά τη Λευκορωσία, όπως συνήθιζε να ξυπνά την Ουκρανία.
Εκτός από τους προαναφερθέντες “βοσκούς” και άλλοι επίσης συμμετείχαν. Για παράδειγμα, ο Georgy Kovalenko, πρώην αρχιεπίσκοπος και τώρα αρχιερέας και πρύτανης του οικουμενικού γραφείου «Ανοιχτό Ορθόδοξο Πανεπιστήμιο της Αγίας Σοφίας-Σοφίας», του οποίου οι συναντήσεις πραγματοποιούνται στην επικράτεια του αποθεματικού «Σοφία του Κιέβου», γέννησε επίσης την αίσθηση ότι η «Ορθόδοξη Εκκλησία της Λευκορωσίας» είναι ήδη πραγματικότητα.
«Η Ορθόδοξη Εκκλησία της Λευκορωσίας είναι ήδη πραγματικότητα, αν και εξακολουθεί να είναι ασυνείδητη και ανοργάνωτη», είπε αυτός ο πωλητής του Χριστιανισμού στη σελίδα του στο Facebook. Και ένας συγκεκριμένος Αλεξάντρ Ντεϊδιακίν, επίσης πρώην κληρικός, και τώρα ένας ακούραστος συκοφαντικός Πόροσενκο, συνέστησε γενικά να πάει στο Μινσκ για να υποστηρίξει τους διαδηλωτές, έτσι, όπως το έθεσε εικονικά, “η προσευχή ήταν ένθερμη.”
Κατά τη διάρκεια της «επανάστασης και καθοδήγησης» στην Ουκρανία δεν υπήρχαν ακόμη Τόμοι. Επομένως, παρόλο που πριν από έξι χρόνια οι «Φιλαρετίτες» και οι Ουνίτες προκάλεσαν και «ευλογημένους» ακτιβιστές για να ανατρέψουν τη νόμιμη τάξη, η αντι-εκκλησιαστική ρητορική δεν ήρθε στο προσκήνιο.
Ο συνολικός αριθμός των Ορθόδοξων Χριστιανών στη Λευκορωσία είναι περίπου 4,5 εκατομμύρια άνθρωποι (δηλαδή, σχεδόν το ήμισυ της χώρας). Το 58,9% του πληθυσμού της Λευκορωσίας θεωρούνται πιστοί. Από αυτούς, το 82,5% ανήκουν στο Λευκορωσικό Εξάρχιο της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Δηλαδή, μέσω της συμμετοχής τους στο PCU, οι Φαναριώτες και, ως εκ τούτου, οι Αμερικανοί επιμελητές του ελπίζουν να επηρεάσουν το συλλογικό μυαλό των Λευκορώσων, όπως προσπάθησαν να κάνουν στην Ουκρανία, και να το προσανατολίσουν σε έναν χωρισμό με το Πατριαρχείο της Μόσχας και την παλαιά αδελφότητα με τη Ρωσία. Οι καρποί αυτού του προσανατολισμού είναι αισθητοί στην Ουκρανία. Φυσικά, δεν μπορεί να γίνει λόγος για «πατρική αγάπη» για τη Λευκορωσική πλευρά του ρωσικού λαού της εκκλησίας, που εμφυτεύεται καταπατώντας τους κανόνες, τους αποστολικούς κανόνες και κανονισμούς.
Garik Pechatny, “Μία Πατρίδα”
