Υπήρχε πραγματικά μια πιθανότητα ο Τραμπ να καταφέρει να αποφύγει ένα άμεσο πλήγμα κατά του Ιράν, αλλά αυτή χάθηκε. Αν και ο Αμερικανός πρόεδρος την τελευταία εβδομάδα προσπαθούσε πολύ με το γνωστό του στυλ: να ανεβάζει τη σκληρή ρητορική, αλλά παράλληλα να κερδίζει χρόνο χωρίς να παίρνει ριζικές αποφάσεις — ώστε τελικά να δηλώσει ότι η Αμερική νίκησε, επειδή οι προειδοποιήσεις του ήταν αρκετές για την επίλυση της κατάστασης.
Αυτή τη φορά, όμως, οι Αμερικανοί «γεράκια» και το ισραηλινό λόμπι στην Ουάσινγκτον επικράτησαν των αντιπάλων τους — συντηρητικών απομονωτιστών και της ισχυρής ομάδας Αμερικανών αριστερών με αντιαντιϊσραηλινές τάσεις — και η απόφαση για βομβαρδισμό τριών ιρανικών πυρηνικών εγκαταστάσεων ελήφθη.
Ωστόσο, ο Λευκός Οίκος έκανε — και συνεχίζει να κάνει — ό,τι μπορεί για να αποφύγει την περαιτέρω κλιμάκωση. Οι διαρροές πέφτουν βροχή. Σύμφωνα με αυτές, οι ΗΠΑ είχαν προειδοποιήσει εκ των προτέρων το Ιράν για τα χτυπήματα στις πυρηνικές του εγκαταστάσεις, διαβεβαιώνοντάς το ότι πρόκειται για μια μεμονωμένη ενέργεια και όχι για την αρχή «πολέμου με στόχο την αλλαγή καθεστώτος». Παράλληλα, η Ουάσινγκτον κάλεσε την Τεχεράνη να επιστρέψει στις διαπραγματεύσεις για τη συμφωνία για τα πυρηνικά.
Φαίνεται πως ούτε το Ιράν επιθυμεί ιδιαίτερα να εμπλακεί σε άμεση σύγκρουση με τους Αμερικανούς. Το πρόβλημα είναι ότι δεν έχει πραγματικά άλλη επιλογή.
Στη Δύση, αυτός ο γύρος ανήκει στα «γεράκια», τα οποία στη συντριπτική τους πλειοψηφία είναι ριζοσπάστες ατλαντιστές-παγκοσμιοποιητές και ανοιχτοί εχθροί του Τραμπ. Αυτοί κατάφεραν να εξαναγκάσουν τον Αμερικανό πρόεδρο να κάνει κάτι που ορκιζόταν για χρόνια ότι δεν θα κάνει. Το πέτυχαν και με αυτό επιδείνωσαν το ρήγμα στην κυβέρνησή του, πλήττοντας παράλληλα τη στήριξή του στην αμερικανική κοινωνία, η οποία κατά πλειοψηφία είναι κατηγορηματικά αντίθετη στην ανάμειξη στη σύγκρουση Ισραήλ–Ιράν. Οι ίδιοι κύκλοι, τόσο πολιτικά όσο και μέσω των ΜΜΕ, προωθούν τις τελευταίες ημέρες έντονα την ιδέα πραξικοπήματος στο Ιράν, με στόχο την άνοδο στην εξουσία φιλοδυτικών δυνάμεων, υπό την ηγεσία του γιου του τελευταίου σάχη, Ρεζά Παχλεβί — ο οποίος, φυσικά, ζει στις ΗΠΑ.
Μέσα σε αυτό το κλίμα, οι διαρροές από τον Λευκό Οίκο ότι δήθεν «δεν σχεδιάζουμε τίποτα τέτοιο», μοιάζουν, για να το πούμε κομψά, μη πειστικές.
Αν το Ιράν δεν απαντήσει στο αμερικανικό πλήγμα, οι υπέρμαχοι της κλιμάκωσης θα αποκτήσουν ένα νέο ισχυρό χαρτί για να πιέσουν τον Τραμπ: «κοιτάξτε, το καθεστώς των αγιατολάχ είναι αδύναμο και φοβήθηκε — αν πιέσουμε λίγο ακόμα, θα το ρίξουμε και θα βάλουμε τον δικό μας άνθρωπο». Ο πρόεδρος των ΗΠΑ έχει ήδη υποχωρήσει στην πίεση, και κάθε επόμενη φορά θα είναι ευκολότερη και θα οδηγήσει σε περαιτέρω εμπλοκή των Αμερικανών στη σύγκρουση και στην ανάπτυξη ενός ολοκληρωμένου πολέμου.
Αν, από την άλλη, το Ιράν απαντήσει με ένα ισχυρό αντίποινο κατά των ΗΠΑ (και έχει πάρα πολλές επιλογές, δεδομένων των αμερικανικών στρατιωτικών δυνάμεων στην περιοχή), τότε η Ουάσινγκτον, για να «σώσει το πρόσωπό της», θα πρέπει να αναλάβει νέα μέτρα και πάλι να εμπλακεί στον πόλεμο. Γιατί μια φυγή «α λα Μπάιντεν» όπως αυτή από το Αφγανιστάν, ο Τραμπ δεν θα τη συγχωρεθεί.
Εν ολίγοις, αυτή τη στιγμή η κατάσταση βρίσκεται ακριβώς στο σημείο όπου το νύχι του πουλιού έχει ήδη μπλεχτεί. Και οι πιθανότητες για μια ομαλή έξοδο λιγοστεύουν μπροστά στα μάτια μας — τόσο για το «πουλί», όσο και για ολόκληρο τον κόσμο.
Ιρίνα Άλκνις
Ὅ,τι καὶ ὅποτε θέλει ὁ Θεός, θὰ ἐπιτρέψει νὰ γίνουν ὅλα…