Δίκαια, ως ελεύθερος και δυνατός άνθρωπος θεωρείται εκείνος που λέει την αλήθεια, ως συνισταμένη συμπυκνωμένη ορθόδοξης πνευματικής ζωής.
Στο στίβο της Εκκλησιαστικής ζωής την εποχή του Σεραφειμικού καθεστώτος, διακρίθηκαν (όχι ως εχθρικές πράξεις) οι στάσεις αλήθειας έναντι του Σεραφείμ των: π. Αυγουστίνου Καντιώτη, Ελευθερουπόλεως Αμβροσίου και Κων. Μουρατίδου∙ Πρόσωπα που βίωσαν τους κραδασμούς της εκκλησιαστικής δικτατορίας των Συντακτικών Πράξεων περισσότερο από τους άλλους. Υπήρξαν και πολλοί άλλοι, χρηστοί και συνετοί, που χρησιμοποίησαν τον κοφτερό πέλεκυ της αλήθειας, του ελέγχου. Όλοι αυτοί καθόρισαν τον υψηλό βαθμό πνευματικής αντίστασης, στον Σεραφείμ που νεώτεροι λόγιοι κληρικοί δεν τους μελετούν∙ γι’ αυτό τους διαφεύγει το βάθος της ουσίας της εποχής του 1974.
Αυτοί οι νέοι (σχετικά) στην ηλικία κληρικοί, δεν έχουν βιώματα μνήμης, μιας και δεν έζησαν τα γεγονότα που πλήγωσαν την Πατρίδα μας, όπως: Την δικτατορία του Ιωαννίδη, την ορκωμοσία της υπό του Σεραφείμ και το Κυπριακό.
Ερωτήματα: Τι πίστευε ο Σεραφείμ, ως Μητροπολίτης Ιωαννίνων, όταν όρκιζε (κρυφά) την Κυβέρνηση Ανδρουτσόπουλου το Νοέμβριο του 1973; Ότι θα δημιουργούσε (η δικτατορία) προϋποθέσεις για υγιέστερο πολιτικό βίο;
Στα όρια της Ορθοδόξου παραδόσεως είναι ανεπίτρεπτο, Ορθόδοξος Ιεράρχης να πιστεύει ότι μια δικτατορία είναι η θετική συνισταμένη όλων των δυνάμεων της Πατρίδος ή, όπως υποστήριζε ο θεωρητικός της δικτατορίας Γεώργιος Γεωργαλάς, ότι «η δική μας επανάσταση είναι Εθνοαναγεννητική». Χριστιανικά, ορθόδοξα, ο τότε Μητροπολίτης Ιωαννίνων Σεραφείμ είχε απεμπολήσει τις αξίες του Ευαγγελίου, οι οποίες καθιστούν τον άνθρωπο όντως ελεύθερο!
Μόνο με κοινωνικό σύστημα έκφρασης και δικαίωσης της Χριστιανικής ορθόδοξης αλήθειας, μπορεί να επέλθη Εθνική και Παγκόσμια αναγέννηση.
Στο πρόσωπο του αρχιεπισκόπου Σεραφείμ ο απλός Ελληνικός λαός και το Ορθόδοξο πλήρωμα, ουδέποτε διέκριναν τον αγωνιστή κληρικό με την ζωντανή πίστη, την αγάπη στο Θεό και στον άνθρωπο, μέσα από δράσεις και κοινωνικά αιτήματα για ισότητα και δίκαιη κατανομή του Εθνικού πλούτου και των μέσων παραγωγής, γι’ αυτό και δεν πυροδότησε (ποτέ) το μένος των Στρατιωτικών και των εκπροσώπων (πολιτικών) της Μεταπολίτευσης σε κοινωνικοπολιτική διάσταση.
1ο Σχόλιο: Ο Ορθόδοξος λαός μας έχει, αναμφίβολα, παράδοση ορθόδοξης ευσέβειας, αλλά ελάχιστα γνωρίζει – ξέρει για την Πατερική παράδοση και το κοινωνικό, επαναστατικό βάθος του Ευαγγελίου.
Όταν στη δικτατορία ομιλούσες για εργατική τάξη, για κοινωνικά δικαιώματα και λειψά μεροκάματα, τότε ήσουν «σημείο αντιλεγόμενο»!
Παρ’ όλο που τα κοινωνικά αιτήματα και αγώνες έχουν θεμέλιο λίθο στο πρόσωπο του Χριστού, ο «οποίος αποκαθιστά την ανθρωπότητα και τον κάθε άνθρωπο στην πληρότητά του», οι Αστοχριστιανοί, συνεκδοχικά, σε αποποιούνται ως μη έχοντα πνευματικό βάθος (τέλος σχολίου).
Στις 13 Ιουλίου 1974 «εξελέγη» ο αρχιμανδρίτης Χριστόδουλος Παρασκευαΐδης για την Ι. Μητρόπολη Δημητριάδος, ενώ ζούσε ο Κανονικό Μητροπολίτης Ηλίας.
Αυτή την εν γνώσει και συνείδηση καταπάτηση (μοιχεποιβασία) της κανονικής πνευματικής ηγεσίας της Μητροπόλεως, κρίνει (διαχρονικά) ο Ι. Χρυσόστομος∙ ο Επίσκοπος της αλήθειας, της αρετής, της δικαιοσύνης.
Επιστολή 125η προς Κυριακόν (Επίσκοπον Συννάδων)
«Ήκουσα καγώ περί του λήρου εκείνου του Αρσακίου, ον εκάθισεν η βασίλισσα εν τω θρόνω, ότι έθλιψε τους αδελφούς όλους μη θέλοντας αυτώ κοινωνήσαι∙ πολλοί δε αυτών δι’ εμέ και εν τη φυλακή εναπέθαναν. Ο γαρ προβατόσχοιμος εκείνος λύκος, ο σχήμα μεν έχων Επισκόπου, μοιχός δε υπάρχων∙ ως γαρ η γυνή μοιχαλίς χρηματίζει, η ζώντος του ανδρός ετέρω συναφθείσα∙ ούτω και ούτος μοιχός εστίν, ου σαρκός, αλλά πνεύματος∙ ζώντος γαρ εμού ήρπασέ μου τον θρόνον της Εκκλησίας» (P.G. 52, 685).
Ερμηνεία – Μετάφρασις
«Ήκουσα και εγώ περί του φλύαρου εκείνου Αρσακίου, όστις ανυψώθη υπό της αυτοκρατείρας (Ευδοξίας) επί του επισκοπικού θρόνου, ότι εφέρθη σκληρώς προς τους αδελφούς, οίτινες δεν ηθέλησαν να επικοινωνήσουν μετ’ αυτού και ότι πολλοί εξ αυτών προς χάριν μου απέθανον εις την φυλακήν. Διότι ο προβατόσχοιμος εκείνος λύκος, ο οποίος έχει μεν σχήμα επισκόπου, αλλά πραγματικώς είνε μοιχός∙ διότι όπως η γυνή θεωρείται μοιχαλίς, όταν καθ’ ον χρόνον ζη ο σύζυγός της συζευχθή άλλον∙ τοιουτοτρόπως και αυτός είναι μοιχός, όχι κατά σάρκα αλλά κατά πνεύμα, διότι ενώ ζω εγώ, αφήρπασε τον εις εμέ ανήκοντα Επισκοπικόν θρόνον».
2ο Σχόλιο: Στο φως της Εκκλησιαστικής Ιστορίας βλέπουμε ανάγλυφα το απόσταγμα του υψηλού Πατερικού ήθους, που τόσο εγκληματικά προχώρησαν στην καταπάτησή του η Σεραφειμική διοίκηση της Εκκλησίας και ο νεαρός (τότε, 35 ετών) Χριστόδουλος Παρασκευαΐδης που, ειλικρινά, μνημονεύουμε στις προσευχές μας μεταξύ και άλλων κληρικών – μοναχών και λαϊκών, προς αιώνια ανάπαυσή τους.
Πιστεύω, όμως, ότι ο κάθε άνθρωπος οφείλει να προωθεί την πραγματική – αληθινή ιστορία και φιλοσοφία, για το χθες, το τώρα και το αύριο (τέλος σχολίου).
Πολλοί λόγιοι (νέοι στην ηλικία) κληρικοί και λαϊκοί, με μια συναισθηματική ενθουσιώδη κατάφαση στο Σεραφειμικό καθεστώς, λόγω της αρχιεπισκοπικής παρουσίας του Χριστόδουλου, επιδόθηκαν σε συγγραφές και έκδοση μελετών, άρθρων και βιβλίων πάνω στα φλέγοντα προβλήματα της εποχής εκείνης (1974), χωρίς η ζωή τους να έχει γίνει Μνήμη, μιας και δεν τα έζησαν τα γεγονότα εκείνα που πλήγωσαν την Πατρίδα μας.
Έχω υπογραμμίσει στις προσπάθειές τους τραγικά κενά αληθείας και μη πληρότητα ιστορικής συνείδησης.
Αυτό οφείλεται στο ότι οι θέσεις τους αποτελούν «φιλοσοφικά» δάνεια εκ προβληματικών πηγών και όχι ζώσα μελέτη του ιστορικού processus (προτσές) στην εξέλιξή του.
Να θυμίσουμε τον Πολύβιο, ο οποίος χαρακτήρισε «την εκ της πραγματικής ιστορίας προσγινομένων εμπειρίαν» σαν «την καλλίστην παιδείαν».
Ένας λόγιος κληρικός της Ι. Μ. Δημητριάδος, γράφει:
«Τον Ιανουάριο του 1974, σε μια εποχή ριζικών ανατροπών και σε πολιτικό και σε εκκλησιαστικό επίπεδο, ανήλθε στον Αρχιεπισκοπικό θρόνο των Αθηνών ο από Άρτης και Ιωαννίνων Σεραφείμ. Πρόκειται για τον μακροβιότερο Αρχιεπίσκοπο του 20ου αιώνα, με ακραιφνές εκκλησιαστικό φρόνημα και αναγνωρισμένη Εθνική δράση». Διαφωνούμε!
Αυτές οι σκέψεις αποτελούν ιστορική διαστρέβλωση και απουσία των κριτηρίων της ορθής παρουσίασης των γεγονότων εκείνων.
Ο Αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ είχε συντονισθεί στην παραβίαση των Ι. Κανόνων και στο αντεθνικό πλέγμα στήριξης της δικτατορίας. (Συνεχίζεται)
ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ
ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ
