Αν συμβουλευτεί κανείς ένα ελληνο-ιταλικό λεξικό θα διαπιστώσει ότι ο όρος «καρναβάλι» μπορεί κάλλιστα να μεταφραστεί ως «κύμα σαρκός», κάτι που απεικονίζει στο ακέραιο το ελεεινό θέαμα που μολύνει ήδη την ύπαρξή μας και θα συνεχίσει με αμείωτους ρυθμούς τις προσεχείς ημέρες κάνοντας την Ελλάδα κουρέλια, περισσότερο από ό, τι ήδη είναι.
Τα ανυποψίαστα και άκρως ευάλωτα θύματα του καρναβαλιού, αγνοώντας ότι αυτό συνδέεται απευθείας με τις ειδωλολατρικές εκδηλώσεις των αρχαίων Ελλήνων προς τιμήν του «θεού»
του κρασιού, του Διονύσου, του λεγομένου Βάκχου –συνδέεται δηλαδή απευθείας με τον διάβολο– είναι τα ίδια τα παιδιά μας.
Οι πιο δεινοί δε κήρυκες υπέρ του ξεφαντώματος τούτου είναι οι ίδιοι οι γονείς των θυμάτων, συνηγορούμενοι μετά μανίας υπό των «εκπαιδευτικών»!
Πριν από κάποια χρόνια παρατηρούσα συλλογιζόμενη, έναν γονέα που είχε ντύσει τον πρωτότοκο της οικογένειας «χελώνα-νίντζα», ενώ αυτός διαμαρτύρονταν σφόδρα, διαισθανόμενος χάρη της αγνότητος και του βαπτίσματος που είχε πρόσφατα δεχτεί –ως αποτασσόμενος δηλαδή τον σατανά-, τον θανάσιμο κίνδυνο που τον απειλούσε.
Πρόσφατα και ενώ τα πράγματα γίνονται πλέον κάθε λεπτό –τόσο οφθαλμοφανώς, όσο και μυστικώς – έτι χειρότερα, μιλούσα με έναν εκπαιδευτικό με «ρεύμα», εμπνευστή και πρωτοστάτη σε σχεδόν όλες τις πολιτιστικές εκδηλώσεις μιας περιοχής. Δικαιολογούσε το καρναβάλι ως απαραίτητο και πολύ σοφά τοποθετημένο από τον Θεό (!) ακριβώς πριν την Καθαρά Δευτέρα, στην διαδρομή προς το Πάσχα!
Ναι, αγαπητοί αναγνώστες, ο νους του σύγχρονου, του «νέου» ανθρώπου, αυτό το υιοθετεί, το χωράει και το χάφτει αμάσητα επί πολλές δεκαετίες. Εύκολα ενστερνίζεται αυτό το κακόηθες παραμύθι της «νέας τάξης πραγμάτων» και το δικαιολογεί ως «πολιτιστικό γεγονός». Ακόμα, ο «νέος» άνθρωπος το καλλιεργεί και το μεταδίδει. Και αντί να θρηνεί και να μετανοεί, γελάει και ασχημονεί.
Συνεπώς το κύμα σαρκός έγινε τσουνάμι που ανελλιπώς μας πνίγει σε απόλυτα τακτικά χρονικά διαστήματα, όπως τακτική οφείλει να είναι κάθε αγωγή που αναμένεται να αποδίδει θεραπευτικούς καρπούς. Στην προκειμένη περίπτωση «θεραπευόμαστε» ανεπιστρεπτί ακόμα και από τις αναμνήσεις των αρετών που κάποτε είχαμε. Έπειτα μας ξεβράζει ως πτώματα στις καθημερινότητες μας με χαμένο το νόημα της ζωής και ακόμα πιο μακριά από την Αλήθεια του Θεού.
Ο σημερινός λογικός, σαρκικός, ομαδοποιημένος, τραγικός άνθρωπος μπορεί με τα χίλια να κατανοήσει ότι αν δεν αλλάξει προπονητή η αγαπημένη του ποδοσφαιρική ομάδα δεν δύναται να αναβαθμιστεί, δεν «πιάνει» όμως το απλούστερο και κατά πολύ πιο ανέξοδο, ότι αν δεν αλλάξει τρόπο ζωής και μείνει στις «ράγες» των μέχρι εδώ συνηθειών του, θα πάει χαμένη ολόκληρη η γενιά.
Οι πολύτεχνοι, οι σύλλογοι γονέων και κηδεμόνων, οι αγρότες με τα τρακτέρ, οι κατ’ επαγγέλματος συλλογικότητες δεν «στύλωσαν» ποτέ τα πόδια τους μπροστά σε κανένα αποκριάτικο άρμα, νοσταλγούντες προφανώς τις δικές τους αποκριάτικες εξορμήσεις και αρνούμενοι να «στερήσουν» τέτοιο «κάλλος» από τα τέκνα τους.
Μια απλή συσχέτιση ιδεών μας λέει ότι η όποια κακή συνήθεια δεν δύναται να φέρει καλά αποτελέσματα. Το λέμε τόσες φορές στα παιδιά μας χωρίς όμως να τα πείθουμε διότι το παράδειγμά μας είναι ατυχές και στην αδέξια προσπάθεια τους να την αποφύγουν πλέκουν με τις «παρέες».
Ας δοκιμάσουμε, λοιπόν, φέτος, να απέχουμε από τις ύβρεις και τη δυσωδία του καρναβαλιού, ως πράξη αγάπης για τα παιδιά μας και ως ένα μικρό δείγμα καλής θελήσεως απέναντι στον Θεό που τόσο έχει αρνηθεί και ξεχάσει ο «νέος» άνθρωπος, ο άνθρωπος των εσχάτων.
Ληξουριώτισσα
Αγωνιζόμενοι χριστιανοί
