Μια πολύ δυνατή, αποκαλυπτική και ανησυχητική ανάλυση του Peter Koenig μέσω uncut-news.ch
Peter Koenig
«Ο πόλεμος έρχεται, ο πόλεμος έρχεται» — αντικαθιστά ονομαστικά το «Οι Ρώσοι έρχονται, οι Ρώσοι έρχονται…», και ναι, είναι ένας πόλεμος πλύσης εγκεφάλου, και το ΝΑΤΟ τον κερδίζει.
Το ΝΑΤΟ ελέγχει ολόκληρη την Ευρώπη μέσω του μακριού του βραχίονα, της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία με τη σειρά της κατευθύνεται σχολαστικά από το ΝΑΤΟ.
Το ΝΑΤΟ μόλις κέρδισε στην Ελβετία εναντίον μιας λαϊκής πρωτοβουλίας για ουδετερότητα.
Υποβλημένοι σε πλύση εγκεφάλου από την πολεμική προπαγάνδα της ελβετικής κυβέρνησης, οι Ελβετοί απέρριψαν την Πρωτοβουλία Ουδετερότητας (NI) με πάνω από 70 τοις εκατό.
Η NI απαιτούσε η Ελβετία να είναι πραγματικά μια ουδέτερη χώρα και η ουδετερότητα να κατοχυρωθεί στο ελβετικό Σύνταγμα, κάτι που μέχρι στιγμής δεν συμβαίνει.
Για τους πεπεισμένους υποστηρικτές του ΝΑΤΟ είναι επίσης σημαντικό να γνωρίζουν: «Οι τρεις σωματοφύλακες» — ένας για όλους και όλοι για έναν —, το περίφημο άρθρο 5 του καταστατικού του ΝΑΤΟ, δεν ισχύει πλέον παγκοσμίως, αν ποτέ ίσχυε.
Εν συντομία: Το άρθρο ονομάζει την αρχή της συλλογικής άμυνας του ΝΑΤΟ. Λέει ότι μια ένοπλη επίθεση εναντίον ενός κράτους-μέλους θεωρείται επίθεση εναντίον όλων των μελών.
Ωστόσο, ο Πρόεδρος Τραμπ κατέστησε σαφές ότι οι ΗΠΑ δεν θα επέμβουν πλέον στην Ευρώπη· ότι τα ευρωπαϊκά κράτη του ΝΑΤΟ είναι υπεύθυνα για τη δική τους άμυνα, ότι πρέπει να πληρώσουν και να δαπανήσουν έως το 2035 περίπου 5 τοις εκατό του ΑΕΠ τους για τον δικό τους στρατιωτικό προϋπολογισμό, καθώς οι ΗΠΑ έχουν πληρώσει αρκετά στο παρελθόν. Τώρα είναι στο χέρι των Ευρωπαίων να καλύψουν τα δικά τους ή τα αμυντικά (πολεμικά) έξοδα του ΝΑΤΟ.
Η διατύπωση του άρθρου 5 είναι αρκετά ασαφής ώστε να αφήνει χώρο για διαφορετικές ερμηνείες. Από την Ευρώπη μέχρι την Ανατολική Ασία, οι σύμμαχοι των ΗΠΑ αντιμετωπίζουν ένα δύσκολο ερώτημα: Πόσο μακριά θα πήγαινε η Ουάσιγκτον για να τους υπερασπιστεί;
Καταλαβαίνει η ελβετική κυβέρνηση, η οποία πλησιάζει ολοένα και περισσότερο το ΝΑΤΟ — ή, όπως θα μπορούσε να το πει κανείς, συνάπτει στενές σχέσεις με το ΝΑΤΟ —, τι σημαίνει να εξαρτάται από το ΝΑΤΟ; Πιθανώς ναι, και με τον ένα ή τον άλλο τρόπο ασκείται πίεση σε αυτήν να γίνει, μέσω της ΕΕ, μια ακόμη μαριονέτα του ΝΑΤΟ. Υπάρχουν πολλοί τρόποι «άσκησης πίεσης», μερικοί από τους οποίους συνορεύουν με εκβιασμό.
Αλλά ας είμαστε ρεαλιστές. Δεν έρχεται όλη η πίεση από έξω. Υπάρχουν τεράστια οικονομικά συμφέροντα εντός της Ελβετίας που θέλουν στενότερες σχέσεις με το ΝΑΤΟ, και το καλύτερο όχημα για αυτό είναι η ΕΕ. Είναι ένα ελάχιστα γνωστό ή κατανοητό γεγονός ότι η Ελβετία είναι πιθανώς η μόνη δυτική βιομηχανική χώρα που επιτρέπει στους βουλευτές της να κατέχουν όσες θέσεις σε διοικητικά συμβούλια εταιρειών, τραπεζών, ασφαλιστικών εταιρειών — ό,τι κι αν είναι αυτό — επιθυμούν. Κάποιοι έχουν έως και 30 θέσεις διευθυντών.
Πού βρίσκονται πιθανώς τα πρωταρχικά τους συμφέροντα; Σίγουρα όχι στον λαό που υποτίθεται ότι εκπροσωπούν, αλλά στον εταιρικό τομέα που αντιπροσωπεύουν.
Εκτός από την επερχόμενη εξάρτηση από το ΝΑΤΟ για άμυνα κατά του ρωσικού κινδύνου — που είναι καθαρή φαντασίωση φόβου και επινοημένος, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ, ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΕ — η Ελβετία θα έπρεπε να αυξήσει τον στρατιωτικό της προϋπολογισμό έως το 2035 από τα σημερινά 6,3 δισεκατομμύρια φράγκα (7,6 δισεκατομμύρια δολάρια ή 0,7 τοις εκατό του ΑΕΠ) σε μεταξύ 30 δισεκατομμυρίων φράγκων (3,5 τοις εκατό του ΑΕΠ) και 43 δισεκατομμυρίων φράγκων (5 τοις εκατό του ΑΕΠ) — μια αύξηση έως και πέντε φορές.
Από πού θα έρθουν τα χρήματα; Πάντα από τις ίδιες πηγές όπως στη Γερμανία, τη Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο και όλες τις χώρες της ΕΕ — τους κοινωνικούς τομείς: συντάξεις, υγειονομική περίθαλψη, επιδόματα ανεργίας και άλλα προγράμματα καταπολέμησης της φτώχειας.
Με άλλα λόγια: με βάση τα ελβετικά πρότυπα διαβίωσης, το ποσοστό κινδύνου φτώχειας το 2025 ήταν ήδη 16,4 τοις εκατό — δηλαδή, εισόδημα κάτω από το 60 τοις εκατό του εθνικού μέσου όρου. Το ποσοστό φτώχειας είναι 8,4 τοις εκατό. Στην Ελβετία, μια από τις υποτιθέμενες πλουσιότερες χώρες του κόσμου, είναι ταμπού να μιλάς για φτώχεια. Αυτές οι στρατιωτικές δαπάνες θα χρηματοδοτούνταν μέσω διάφορων φορολογικών αυξήσεων, αλλά κυρίως μέσω περικοπών στις κοινωνικές δαπάνες. Αυτό, μαζί με τη σταθερή εισροή μεταναστών, θα μπορούσε να αυξήσει σημαντικά το ελβετικό ποσοστό φτώχειας την επόμενη δεκαετία.
Οι άνθρωποι πρέπει να γνωρίζουν τι τους περιμένει αν επιτρέψουν στην κυβέρνησή τους να συνεχίσει την πορεία του ΝΑΤΟ. Σκεφτείτε: Αυτά τα κονδύλια από τον στρατιωτικό προϋπολογισμό θα κατευθυνθούν κυρίως στο αμερικανικό στρατιωτικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα, συχνά για υπερτιμολογημένο στρατιωτικό εξοπλισμό — μαχητικά αεροσκάφη F-35 (εντελώς ακατάλληλα για τη μικρή Ελβετία) και συστήματα άμυνας Patriot (επίσης αναποτελεσματικά κατά σύγχρονων πολεμικών πυραύλων), που δεν έχουν καν παραδοθεί ακόμη — και αν και εφόσον παραδοθούν, θα μπορούσαν να είναι παρωχημένα ή να χρειαστούν χρόνια για να εγκατασταθούν σωστά με εκπαιδευμένο στρατιωτικό προσωπικό.
Το ΝΑΤΟ και οι πόλεμοί του σκοτώνουν — δηλαδή, μείωση πληθυσμού με όλα τα μέσα (βασικό στοιχείο της Ατζέντας 2030 του ΟΗΕ) — και έτσι κάνουν τους πλούσιους πλουσιότερους. Εκείνοι οι σιωνιστές που ελέγχουν τις τράπεζες, τη Wall Street, την City of London και φυσικά το παγκόσμιο στρατιωτικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα, διοχετεύουν δισεκατομμύρια στις ίδιες τσέπες δισεκατομμυριούχων, ενώ ο υπόλοιπος κόσμος — κυρίως η Ευρώπη και σε κάποιο βαθμό οι ΗΠΑ — γίνεται καθημερινά φτωχότερος.
Για να μείνουμε στο σύνδρομο «ο πόλεμος έρχεται» και την ευρωπαϊκή κυριαρχία του ΝΑΤΟ: Η συντριπτική νίκη του ΝΑΤΟ με ένα 70 τοις εκατό ΟΧΙ κατά της Πρωτοβουλίας Ουδετερότητας είναι ένα ψυχρό μάθημα για άλλους ευρωπαίους υποψηφίους ουδετερότητας — ιδιαίτερα την Αυστρία και την Ιρλανδία.
Για σύντομη υπενθύμιση: Το 1815, μετά την ήττα του Ναπολέοντα, οι ευρωπαϊκές δυνάμεις (Αυστρία, Γαλλία, Μεγάλη Βρετανία, Πρωσία, Ρωσία, Πορτογαλία, Ισπανία, Σουηδία) συμφώνησαν ότι η Ελβετία έπρεπε να γίνει ένα μόνιμα ουδέτερο και ανεξάρτητο κράτος — εν μέρει επειδή η ελβετική ουδετερότητα θεωρήθηκε ότι εξυπηρετεί το γενικό συμφέρον της ευρωπαϊκής ασφάλειας.
Αυτό δεν ήταν σε καμία περίπτωση μια ουδετερότητα επιβεβλημένη στην Ελβετία. Μεταξύ 1813 και 1815, οι ελβετικές αρχές αναζήτησαν ενεργά διεθνή αναγνώριση της ελβετικής ουδετερότητας. Η ελβετική ουδετερότητα ήταν επομένως τόσο μια ελβετική πολιτική απόφαση όσο και ένα καθεστώς διεθνώς αναγνωρισμένο και εγγυημένο μετά το 1815.
Γιατί αυτή η διεθνής συνθήκη ουδετερότητας δεν κατοχυρώθηκε ποτέ στο ελβετικό Σύνταγμα, για παράδειγμα το 1848, όταν συντάχθηκε το σημερινό Σύνταγμα;
Μια «ΝΑΙ» ψήφος στις 27 Σεπτεμβρίου 2026 (την περασμένη Κυριακή) θα είχε κάνει την Ελβετία μια χώρα «Καλών Υπηρεσιών» — μια χώρα που βοηθά στη διπλωματία, μεσολαβεί μεταξύ εμπολέμων ή σε σύγκρουση μερών, επιβάλλει τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις Συμβάσεις της Γενεύης, ΔΕΝ επιβάλλει κυρώσεις μόνο και μόνο επειδή της ζητείται ή επειδή επιχειρηματικά συμφέροντα θέλουν να ακολουθήσουν ένα «πρόγραμμα κυρώσεων» της ΕΕ ή των ΗΠΑ — όπως η επιβολή κυρώσεων στη Ρωσία, μια χώρα που ποτέ δεν έβλαψε την Ελβετία.
Η Ελβετία θα είχε γίνει ένα έθνος που μεταχειρίζεται κάθε άλλο κράτος το ίδιο — χωρίς ευνοϊκή μεταχείριση εδώ και τιμωρίες εκεί. Χωρίς κυρώσεις, αλλά υποστήριξη στην επίλυση προβλημάτων.
Οι μόνες κυρώσεις που θα μπορούσε νόμιμα να υιοθετήσει μια ουδέτερη χώρα είναι εκείνες που αποφασίζονται από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ.
Ανεξάρτητες έρευνες περίπου δύο χρόνια πριν από την ψηφοφορία της NI στις 27 Σεπτεμβρίου 2026 έδειξαν ότι μεταξύ 70 και 80 τοις εκατό του πληθυσμού ήθελε μια ανεξάρτητη, κυρίαρχη και ΟΥΔΕΤΕΡΗ Ελβετία.
Πώς προέκυψε αυτή η ανωμαλία ενός 70 τοις εκατό ΟΧΙ στην NI; Μέσω μιας συνεχούς και καλά μελετημένης προπαγάνδας φόβου — στην πραγματικότητα μια τερατώδους προπαγάνδας ψεμάτων — της ελβετικής κυβέρνησης, η οποία υπέβαλε σταδιακά τον ελβετικό πληθυσμό σε πλύση εγκεφάλου με την πεποίθηση: «Ο Πούτιν θα μπορούσε να εισβάλει στην Ελβετία, όπως έκανε στην Ουκρανία».
Πρώτον, ο Πούτιν δεν «επιτέθηκε» στην Ουκρανία. Υπάρχει μια μακρά ιστορία που χρονολογείται πολύ πριν από το 2014 (το πραξικόπημα του Μαϊντάν στο Κίεβο, υποκινημένο από τις ΗΠΑ και την ΕΕ), από προκλήσεις του ΝΑΤΟ και τερατώδεις ναζιστικές δολοφονίες Ουκρανών κατά ρωσόφωνων πληθυσμών, κυρίως στις ανατολικές περιοχές του Ντονμπάς της Ουκρανίας (τα ναζιστικά τάγματα Αζόφ, που πολέμησαν με τον Χίτλερ κατά της Ρωσίας και είναι ακόμη ενεργά). Μέχρι τη ρωσική επέμβαση τον Φεβρουάριο του 2022, περισσότεροι από 14.000 πολίτες — 70 τοις εκατό γυναίκες και παιδιά — είχαν δολοφονηθεί στις περιοχές του Ντονμπάς. Σύμφωνα με τον Jens Stoltenberg, τον πρώην Γενικό Γραμματέα του ΝΑΤΟ, η τρέχουσα σύγκρουση στην Ουκρανία ξεκίνησε ήδη το 2014 ή και νωρίτερα. Τα δικά του λόγια.
Αλλά οι περισσότεροι Ελβετοί ή Ευρωπαίοι — ή Αμερικανοί, εν προκειμένω — δεν έχουν ιδέα για αυτές τις ιστορικές λεπτομέρειες, επειδή ποτέ δεν τους λέγεται η αλήθεια. Και όταν ένα ψέμα επαναλαμβάνεται αρκετά συχνά, γίνεται αλήθεια. Το αδικαιολόγητο μίσος κατά του Πούτιν είναι μια από αυτές τις «αλήθειες».
Πώς πείθει η ελβετική κυβέρνηση — τόσο η εκτελεστική (επτά ομοσπονδιακοί σύμβουλοι) όσο και η νομοθετική (διθάλαμο κοινοβούλιο, αντιγραμμένο από το αμερικανικό πρότυπο, όταν συντάχθηκε το σημερινό ελβετικό Σύνταγμα του 1848) — τους 9 εκατομμύρια Ελβετούς πολίτες, τους οποίους κυβερνά [η δημοκρατία έχει γίνει ένα απλό φύλλο συκής], για τέτοια aberrant ψέματα φόβου;
Απλά.
Τα ελβετικά μέσα ενημέρωσης είναι εξαγορασμένα όπως τα μέσα καμίας άλλης δυτικής χώρας.
Αυτοί είναι οι αριθμοί που παρέχονται από την τεχνητή νοημοσύνη για τις ελβετικές «επιδοτήσεις» για τα ελβετικά μέσα ενημέρωσης: 160 φράγκα κατά κεφαλήν (περίπου 200 δολάρια) — 3,5 φορές υψηλότερες από τη μέση επιδότηση της ΕΕ (μέσος όρος ΕΕ περίπου 47 φράγκα ισοδύναμο) και 120 φορές υψηλότερες από την επιδότηση των ΗΠΑ (περίπου 1,35 φράγκα ισοδύναμο). Αυτό και μόνο λέει μια ιστορία που δεν έχει ειπωθεί ποτέ επίσημα.
Αυτές οι επιδοτήσεις θα μπορούσαν κάλλιστα να ονομαστούν «διαφθορά»· και εξηγούν σίγουρα πώς ο μηχανισμός των ψεμάτων — η πρόκληση φόβου και πολέμου — λειτουργεί τόσο αποτελεσματικά ώστε να μετατρέψει μια γνώμη 70 έως 80 τοις εκατό υπέρ της ουδετερότητας σε ένα 70 τοις εκατό ΟΧΙ μέσα σε δύο χρόνια.
Ακόμη χειρότερα: η συντριπτική πλειοψηφία των Ελβετών δεν έχει ιδέα ότι ο κρατικός μηχανισμός ψεμάτων χρηματοδοτείται σε μεγάλο βαθμό από τα φορολογικά τους χρήματα.
Το παράδειγμα σε αυτό το άρθρο είναι η μικροσκοπική Ελβετία στην καρδιά της Ευρώπης. Αλλά οι ίδιοι βασικοί κανόνες — ή μηχανισμοί ψεμάτων — ισχύουν σε ολόκληρο τον δυτικό κόσμο, την ΕΕ και τις ΗΠΑ, και ολοένα και περισσότερο στη Λατινική Αμερική, καθώς το Δόγμα Μονρόε 2.0 — επίσης γνωστό ως Δόγμα Ντονρόε — εφαρμόζεται από τον Ντόναλντ Τραμπ και τον χειριστή της εξωτερικής του πολιτικής Μάρκο Ρούμπιο.
Μεγάλο μέρος της Κεντρικής Αμερικής και το μεγαλύτερο μέρος της Βόρειας και Δυτικής Νότιας Αμερικής λειτουργεί ήδη σύμφωνα με τους κανόνες Μονρόε/Ντονρόε 2.0: Ελ Σαλβαδόρ, Γουατεμάλα, Παναμάς, Βενεζουέλα, Κολομβία, Ισημερινός, Περού, Αργεντινή, Χιλή — για να αναφέρουμε μόνο μερικά.
Και αν μπορεί να γίνει ακόμη χειρότερο: Το ψέμα «ο πόλεμος έρχεται», ή το σύνδρομο του πολεμικού χοίρου, όπως το αποκαλεί ο Alex Krainer (Alex Krainers Substack, 26 Σεπτεμβρίου 2026), φυτεύεται επίσης διακριτικά στα σχολεία.
Ευρωπαίοι ηγέτες — ξεκινώντας από τον πιο επιθετικό πρώην Βρετανό πρωθυπουργό Μπόρις Τζόνσον (εκείνον που σαμποτάρισε τη συμφωνία ειρήνης μεταξύ Κιέβου και Μόσχας, που μεσολάβησε στην Κωνσταντινούπολη, Τουρκία, τον Μάρτιο του 2022), ακολουθούμενος από τον Εμανουέλ Μακρόν της Γαλλίας και τον Φρίντριχ Μερτς της Γερμανίας, και φυσικά σε μικρότερο βαθμό άλλες χώρες της ΕΕ — προετοιμάζουν τις νεότερες γενιές τους, νέους άνδρες και γυναίκες, το μέλλον της Ευρώπης, να προετοιμαστούν νοητικά για πόλεμο, να είναι έτοιμοι να υπερασπιστούν την πατρίδα τους κατά της Ρωσίας. Με άλλα λόγια: να είναι έτοιμοι να γίνουν τροφή για τα κανόνια για τους πλούσιους και ισχυρούς, τους πολιτικούς της μίας παγκόσμιας τάξης.
Υπάρχει ελπίδα. Και η ελπίδα συνίσταται στο να φέρουμε αυτή την αλήθεια στους ανθρώπους.
Οι μάζες ΠΡΕΠΕΙ να ξυπνήσουν από τον ύπνο της άνεσής τους, ώστε να μην αποδέχονται πλέον απλώς τα κυβερνητικά ψέματα — πιο συγκεκριμένα: τα εμφυτευμένα κυβερνητικά ψέματα.
Διότι σήμερα καμία δυτική κυβέρνηση δεν έχει εκλεγεί από τον λαό.
Όλες έχουν τοποθετηθεί από «αόρατες» ξένες δυνάμεις — από εκείνες που κυριαρχούν στο δυτικό νομισματικό σύστημα, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που ελέγχουν την City of London και τον συνδεδεμένο τραπεζικό μηχανισμό της Wall Street.
