Έδρα του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες
Ο ισχυρισμός του Γάλλου Προέδρου Εμμανουέλ Macron ότι το ΝΑΤΟ “πέθανε από τον εγκέφαλο” έχει προκαλέσει αλυσιδωτή αντίδραση στην Ευρωπαϊκή πολιτική κοινότητα και θυμωμένη ανταπόκριση από το επίσημο Βερολίνο. Αλλά η κύρια συνέπεια είναι ότι η σύνοδος κορυφής του ΝΑΤΟ στο Λονδίνο θεωρείται τώρα από τους δυτικούς εμπειρογνώμονες ως ιατρική διαβούλευση, η οποία θα συζητήσει τη μοίρα ενός “ασθενούς ονόματι NATO”, ο οποίος βρίσκεται σε θλιβερή κατάσταση.
Κανείς δεν έχει πει ακόμα τη λέξη-κλειδί “ευθανασία”, αλλά κρίνοντας από την υστερία όσων προσπαθούν να αποδείξουν ότι ο Macron έκανε λάθος στην αξιολόγησή του, το ερώτημα του τι πρέπει να κάνουν μόλις η Βορειοατλαντική Συμμαχία τελικά διασχίσει τη γραμμή της ικανότητας είναι αυτό που ήδη κυριολεκτικά αιωρείται όχι μόνο στον Παρίσι, αλλά και στο Ευρωπαϊκό πεδίο πληροφοριών.
Το Reuters αναφέρει τη δυσαρέσκεια του Βερολίνου με τη ρητορική του Macron: “Ο Γερμανός υπουργός Εξωτερικών Χέικο Μάας προειδοποίησε την Κυριακή ενάντια στην υπονόμευση του ΝΑΤΟ” (και αυτό ήταν) η πιο αποφασιστική αντίδραση του Βερολίνου στην κριτική του Γάλλου Προέδρου Emmanuel Macron . ( για την στρατιωτική συμμαχία).
Ο Βρετανικός τύπος, ο οποίος υποστηρίζει επί του παρόντος τη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στο Λονδίνο, προσθέτει καύσιμα στη φωτιά της εμπειρίας των δυσαρεστημένων.
Το Tabloid Express παραθέτει τον Fabrice Pautier, πρώην Διευθυντή Σχεδιασμού του ΝΑΤΟ: “Θα ήταν πολύ πιο εποικοδομητικό εάν ο Macron δήλωνε πρόθυμος να σκεφτεί πώς τα πυρηνικά όπλα της Γαλλίας θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για την προστασία της υπόλοιπης Ευρώπης, ότι η Ευρώπη θα μπορούσε να στηριχθεί στην αποτροπή της Γαλλίας Αλλά φυσικά δεν το έκανε. Η Γαλλία έχει τη δική της ιδέα για το πότε και πού θα χρησιμοποιηθούν τα πυρηνικά της όπλα. Πώς μπορείτε να ασκήσετε κριτική στο ΝΑΤΟ χωρίς να εισαγάγετε εναλλακτικές λύσεις στο παιχνίδι; “
Αυτές οι κατηγορίες εναντίον του Macron από έναν υψηλόβαθμο (αν και πρώην) αξιωματούχο του ΝΑΤΟ είναι ένα πραγματικό δώρο μοίρας για όσους θέλουν να κατανοήσουν την ουσία της σύγκρουσης μεταξύ Παρισιού και Βρυξελλών (και, έμμεσα, της Ουάσιγκτον). Ο Γάλλος Πρόεδρος κλώτσησε προσωπικά το ΝΑΤΟ και τον Donald Trump στα οστά. Εκτός από το ότι ισχυρίζεται ότι η Βορειοατλαντική Συμμαχία “πέθανε από τον εγκέφαλο”, αμφισβήτησε δημοσίως την ετοιμότητα των Ηνωμένων Πολιτειών να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις του άρθρου 5 της Συνθήκης του Βορείου Ατλαντικού (νομικό πλαίσιο του ΝΑΤΟ). Εάν μεταφράσουμε τη θέση του Macron από πολύ διπλωματική και ευγενική (με εξαίρεση τη διατριβή για τον «νεκρό εγκέφαλο») στη ρωσική καθομιλουμένη καταλήγουμε σε μια λογική υποψία ότι «σε αυτή την περίπτωση» η Ουάσιγκτον απλώς «θα ρίξει» τους συμμάχους της, ειδικά δεδομένου ότι για τις Ηνωμένες Πολιτείες τέτοια συμπεριφορά δεν θα αποτελέσει απόκλιση από την παράδοση της Αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής.
Το δευτερεύον μήνυμα που επισημάνθηκε ρητά από τα Ευρωπαϊκά μέσα ενημέρωσης (ιδιαίτερα το βρετανικό BBC): η προθυμία του Trump να παραδώσει τους Κούρδους της Συρίας, οι οποίοι υπολογίζουν την υποστήριξη της Ουάσιγκτον, πιθανότατα θεωρείται ένδειξη αδυναμίας και απροθυμία να πολεμήσουν για όσους έχουν υποσχεθεί προστασία.
Ο Macron επέκρινε αυτή την απόφαση και στη σκανδαλώδη συνέντευξή του απλά έφερε τη θέση του σε ένα λογικό συμπέρασμα από τη διατριβή ότι το ΝΑΤΟ “λειτουργεί μόνο αν ο εγγυητής της έσχατης λειτουργίας λειτουργεί ως τέτοιος. Θα έλεγα ότι πρέπει να ξανασκεφτούμε την πραγματικότητα του τι είναι το ΝΑΤΟ υπό το πρίσμα των υποχρεώσεων των Ηνωμένων Πολιτειών. “
Φυσικά, οι κουρδικές πολιτοφυλακές δεν έχουν υπογράψει τη Συνθήκη του Βόρειου Ατλαντικού, αλλά από την άποψη των επικριτών δεν ακυρώνει τις αξιώσεις εναντίον των Ηνωμένων Πολιτειών, ιδίως δεδομένου ότι ο ίδιος ο Trump έχει αμφισβητήσει δημοσίως την Αμερικανική δέσμευση για εκτέλεση άρθρων σχετικά με τη συλλογική προστασία σε περίπτωση επίθεσης σε μέλος της Συμμαχίας. Αυτή η προσέγγιση, φυσικά, σκιάζει τους λειτουργούς του ΝΑΤΟ, και ο Fabrice Potier έχει δίκιο, να δηλώνει ” μόλις διαβρωθεί η εμπιστοσύνη στο ΝΑΤΟ, ξεχάστε πόσα άρματα μάχης ή αεροπλάνα έχετε-το παιχνίδι τελείωσε “. Αλλά ο Macron χρειάζεται απλά το “παιχνίδι για να τελειώσει” και γι ‘ αυτό “υπονομεύει την αξιοπιστία του ΝΑΤΟ”: επειδή πρέπει να καθαρίσει το δρόμο για το γεωπολιτικό του σχέδιο-τον πανευρωπαϊκό στρατό.
Στην πραγματικότητα, η σύνοδος κορυφής της Βόρειας Ατλαντικής Συμμαχίας στο Λονδίνο θα είναι η σκηνή μιας σύγκρουσης τριών ασυμβίβαστων απόψεων σχετικά με το μέλλον της στρατιωτικής συνεργασίας μεταξύ των χωρών της Δύσης.
Οι Αξιωματούχοι των ΗΠΑ θα απαιτήσουν από τις χώρες της ΕΕ να αρχίσουν να πληρώνουν το 4% του ΑΕγχΠ (περίπου $752.000.000.000) για στρατιωτικές δαπάνες, δηλαδή για τη συντήρηση του ΝΑΤΟ και την αγορά των αμερικανικών όπλων. Οι Γερμανοί αξιωματούχοι, σύμφωνα με τις δηλώσεις του Υπουργού Εξωτερικών Maas, θα επιμένουν και πάλι ότι δεν απαιτείται αύξηση των δαπανών, και θα επικρίνουν την Ουάσιγκτον και το Παρίσι επειδή είναι εγωιστές. Οι εκπρόσωποι της Γαλλίας θα επιπλήξουν το ΝΑΤΟ και θα προωθήσουν την ιδέα της δημιουργίας ενός ευρωπαϊκού στρατού (χωρίς τις Ηνωμένες Πολιτείες και ίσως χωρίς τη Μεγάλη Βρετανία), προκειμένου η Ευρωπαϊκή Ένωση να συνειδητοποιήσει επιτέλους το στρατηγικό όραμα του Macron, ο οποίος (με τη δική του παραδοχή) επιθυμεί, να αναγνωριστεί η Ευρωπαϊκή Ένωση ως χωριστή “γεωπολιτική δύναμη” και “να διατηρήσει τον έλεγχο του πεπρωμένου της”.
Είναι εύκολο να παρατηρήσουμε ότι είναι αδύνατο να βρούμε έναν συμβιβασμό που να ταιριάζει σε όλους και να συνδυάσει όλες αυτές τις θέσεις σε ένα σύνολο. Αλλά η πολιτική είναι ακόμα η τέχνη του δυνατού, και τίποτα περισσότερο. Το NATO πεθαίνει από μέσα, όχι λόγω της ιστορίας των Κούρδων ή της ταραγμένης Τουρκίας, αλλά επειδή τα βασικά μέλη της διαλύουν τη Συμμαχία σε κομμάτια, προσπαθώντας να την εκμεταλλευτούν για τα εγωιστικά συμφέροντά τους, ασύμβατα με τα συμφέροντα όλων των άλλων συμμετεχόντων.
Η ιστορική σύνοδος κορυφής του Λονδίνου, η οποία θα διεξαχθεί στις αρχές Δεκεμβρίου, υπό την αιγίδα των παγκόσμιων μέσων ενημέρωσης, μπορεί στην πραγματικότητα να λάβει μόνο μία από τις δύο αποφάσεις.
Είτε τα μέλη της Συμμαχίας θα πολεμήσουν οριστικά και δημοσίως, είτε ακόμα (και αυτή είναι μια πιο πιθανή επιλογή) θα συνεχίσουν να προσποιούνται ότι η Συμμαχία μπορεί να σωθεί: με την ελπίδα ότι αργότερα στο θάνατό της θα είναι δυνατόν να κατηγορήσουν κάποιον άλλο.
Όλα αυτά είναι καλά νέα για τη Ρωσία. Εάν ακόμη ένα επεισόδιο της επιθυμίας να «καταπολεμηθεί η ρωσική απειλή», το οποίο παρατηρείται και πάλι στη Δύση, δεν οδηγεί στην ενοποίηση του ΝΑΤΟ, τότε το Βόρειο Ατλαντικό μπλοκ είναι απίθανο να βοηθήσει.
