Γράφει ο Αντρέας Μαρτσιλιάνο
Η απάντηση της Ρωσίας στην μάλλον αδέξια προσπάθεια της Ουκρανίας να επιτεθεί στην προεδρική κατοικία του Πούτιν δεν άργησε να έρθει.
Η Μόσχα, αμέσως μετά τα Ορθόδοξα Χριστούγεννα, που πέφτουν στις 7 Ιανουαρίου, εξαπέλυσε μια πραγματική κόλαση. Και όχι μόνο στο Κίεβο και στις εμπόλεμες και αμφισβητούμενες περιοχές.
Όλη η Ουκρανία επλήγη. Και ειδικά το Λβιβ και η περιοχή του.
Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό, δεδομένου ότι το Λβιβ αντιπροσωπεύει το δυτικότερο τμήμα της Ουκρανίας και είναι το ιστορικό προπύργιο της ανεξαρτησίας. Αυτό τροφοδοτήθηκε, πάνω απ’ όλα, από την εγγύτητά του στον γερμανόφωνο κόσμο. Ο οποίος υποστήριξε και ενέπνευσε τον Μπαντέρα και τις πολιτοφυλακές του.
Η ρωσική επίθεση, που πραγματοποιήθηκε τις τελευταίες ώρες, ήταν πρωτοφανούς έντασης. Χτύπησε νευραλγικά κέντρα, τόσο στρατιωτικά όσο και βιομηχανικά, σε ολόκληρη τη Ουκρανία.
Ιδιαίτερα χτυπήθηκε και καταστράφηκε κατά το ήμισυ η μεγαλύτερη αποθήκη υδρογονανθράκων, από την οποία εξαρτάται, ουσιαστικά, ό,τι έχει απομείνει από την ουκρανική οικονομία.
Μια αποθήκη η οποία, δεδομένου του βάθους και των αμυντικών της φραγμών, θεωρούνταν απρόσβλητη από μη πυρηνικά όπλα.
Ωστόσο, η Μόσχα έθεσε σε δράση τον νέο υπερ-πύραυλο Oreshnik, ο ιποίος είναι ικανός να διεισδύσει σε βάθη αδιανόητα για συμβατικές κεφαλές. Ένα πύραυλος που μπορεί να διανύσει πάνω από 1500 χιλιόμετρα σε λιγότερο από δεκαπέντε λεπτά.
Μια καταιγίδα φωτιάς, που κατάφερε θανάσιμο πλήγμα σε ό,τι έχει απομείνει από την Ουκρανία.
Πέρα από τα τεχνικά στοιχεία, που ούτως ή άλλως αποδεικνύουν την αποφασιστική στρατιωτική υπεροχή της Ρωσίας και σε αυτόν τον τομέα, αυτό που πραγματικά μετράει είναι ο πολιτικός παράγοντας.
Είναι προφανές ότι το Κρεμλίνο, παρόλο που διαπραγματεύεται με την Ουάσιγκτον, δεν πιστεύει πλέον στην πιθανότητα μιας ειρηνικής, ή τουλάχιστον μη βίαιης, επίλυσης του ουκρανικού ζητήματος.
Ακόμα και αν υποθέσουμε ότι οι προθέσεις του Τραμπ είναι καλές & ειλικρινείς – γιατί, φυσικά, υπάρχουν, κάποιες περιοχές αμφισημίας – ο Πούτιν έχει πλέον συνειδητοποιήσει ότι πίσω από τον Ζελένσκι κρύβονται συμφέροντα και δυνάμεις που εμποδίζουν πλήρως μια πολιτική και διπλωματική επίλυση της Ουκρανικής σύγκρουσης.
Άλλωστε, και ο ίδιος ο Ζελένσκι δεν είναι παρά μια όλο και πιο αναξιόπιστη μαριονέτα στα χέρια αυτών των ισχυρών ηγεμόνων. Οι οποίοι, εξάλλου, μπορούν να βασίζονται στο Λονδίνο, το Βερολίνο και, ίσως, ακόμη και το Παρίσι ─ αν υποτεθεί, μια και δεν είναι καθόλου σίγουρο ─ ότι ο Μακρόν θα καταφέρει να αντέξει την λαϊκή εξέγερση που μαίνεται αυτή την στιγμή σε όλη τη Γαλλία.
Ωστόσο, η κατάσταση φαίνεται όλο και πιο ξεκάθαρη και συγκεκριμένη. Το Κρεμλίνο αποφάσισε, μετά από μεγάλη καθυστέρηση, να εξαπολύσει επίθεση, για να αναλάβει τον έλεγχο ολόκληρου του Ντονμπάς και της περιοχής της Οδησσού. Έτσι, θα αποκόψει την πρόσβαση του Κιέβου στη Μαύρη Θάλασσα.
Και είναι σχεδόν βέβαιο ότι οι Ρώσοι θα εντείνουν τις επιθέσεις τους μέχρι να αναγκάσουν το Κίεβο να σχηματίσει νέα κυβέρνηση. Μια κυβέρνηση που, αφού εξαλείψει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο τον Ζελένσκι, θα δεχτεί να μετατρέψει ό,τι θα έχει απομείνει ─ στην πραγματικότητα όχι και πολλά εδάφη ─ από την Ουκρανία σε μια ουδέτερη ζώνη. Μια ουδέτερη ζώνη προορισμένη να λειτουργήσει ως ουδέτερο σύνορο μεταξύ της Ρωσίας και του δυτικού μπλοκ.
Ένα σχέδιο, ή μάλλον ένα πεπρωμένο, μια μοίρα, που σήμερα φαίνεται όλο και πιο ρεαλιστική. Και εξαιρετικά κοντά να πραγματοποιηθεί.
electomagazine.it
