ΑΝΤΙ-ΜΕΤΑΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗ ΣΧΟΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
(Δεύτερη πράξη του δράματος: Η απάτη της καθαρής εξόδου και η συνέχιση των «μεταρρυθμίσεων»)
Α/Α ΣΧΟΛΙΟΥ: 15
13/10/2018
___________________
ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΣΥΝΑΦΗ ΘΕΜΑΤΑ
Ο αείμνηστος Ροΐδης, θεωρώντας πληγή της Ελλάδας τους Έλληνες, έλεγε:
«Έκαστος τόπος έχει την πληγήν του: Η Αγγλία την ομίχλην, η Αίγυπτος τας οφθαλμίας, η Βλαχία τας ακρίδας και η Ελλάς τους Ελληνας».
Σήμερα, χωρίς με την ασημαντότητά μου να θέλω να προσεταιριστώ την αιχμηροβόλο διάνοια του Ροΐδη, θα επιθυμούσα να παρατηρήσω, ότι όπως οι χώρες της Νότιας Αφρικής έχουν τον χρυσό, της Μέσης Ανατολής τον μαύρο χρυσό, η Μποτσουάνα και το Ζαΐρ τα διαμάντια, η Ελλάδα έχει την ιστορία.
Σημείωση: Τουλάχιστον, η Μποτσουάνα κατόρθωσε να σκαρφαλώσει στην 44η θέση οικονομικών ελευθεριών, κατά την κατάταξη από το Ινστιτούτο Fraser, ενώ η Ελλάδα μένει σταθερά αδελφοποιημένη με τη Σουαζιλάνδη του μονάρχη Μσουάτι Γ΄ στην 108η θέση, αλλά και αυτή, η Σουαζιλάνδη, όπως φαίνεται, κατόρθωσε να περισώσει το ασφαλιστικό της σύστημα δια της μεθόδου της φυσικής επιλογής των Τσίπρα – Τσακαλώτου, αφού το προσδόκιμο ζωής, λόγω της «ευημερίας» της, για τους άντρες της είναι 57,7 και για τις γυναίκες 55,1 έτη, γεγονός που σημαίνει, ότι δεν υφίσταται, πλέον, ούτε καν ως προοπτική, η ανάγκη ύπαρξης συνταξιούχων και συντάξεων, πράγμα που θα προκαλεί τον θαυμασμό και τον φθόνο των δικών μας ανθρωποφάγων φίλαρχων της εξουσίας.
Βέβαια, εμείς παρεξηγώντας την άποψη του Goethe, ότι το μεγαλύτερο αγαθό που μας αποδίδει η ιστορία είναι ο ενθουσιασμός που παράγει, «Le plus grand bien qui nous revienne de l’histoire, c’est l’enthousiasme qu’elle produit», όπως θυμάμαι την άποψη αυτή από γαλλική μετάφραση έργου του, νομίσαμε ότι το αγαθό αυτό θα μπορούσε να είναι και η παραγωγή υποχρεώσεων των άλλων προς εμάς να φροντίζουν για την πλουσιοπάροχη αεργία μας.
Σίγουρα, όμως, η ιστορία παράγει βαριές υποχρεώσεις, όπως γράφει και ο Σεφέρης:
«Βουλιάζει ὅποιος σηκώνει τὶς μεγάλες πέτρες·
τοῦτες τὶς πέτρες τὶς ἐσήκωσα ὅσο βάσταξα
τοῦτες τὶς πέτρες τὶς ἀγάπησα ὅσο βάσταξα
τοῦτες τὶς πέτρες, τὴ μοίρα μου».
Δυστυχώς, αυτές τις μεγάλες πέτρες της ιστορίας δεν τις αγαπήσαμε, δεν δοκιμάσαμε και ούτε βαστάξαμε να τις σηκώσουμε, γι’ αυτό και βουλιάξαμε.
Τόσα χρόνια, λοιπόν, η χώρα μας έζησε με τα αποθέματα της ιστορίας της, τα οποία άρχισαν να εξαντλούνται τον 15ο μΧ αιώνα, όταν ο Ιταλός εξερευνητής, κατά πολλούς και πλαστογράφος, Amerigo Vespucci, έδωσε στη Γηραιά Ήπειρο το όνομα της Ευρώπης. Αυτής της αμφισβητούμενης και πιθανόν αιμομικτικής πατρότητας (του πατρός Αγήνορα ή του υιού του Φοίνικα) και όπως πάντα σίγουρης μητρότητας, της Τηλέφασσας, μικρής πόρνης, που καβάλησε τον μεταμορφωμένο σε ταύρο για να την προσελκύσει Δία, αντί να της ρίξει αμέσως από το μεσοσκελιαίο πεδίο βολής κεραυνούς του, κατά την πατροπαράδοτη ερωτική δειλία του Έλληνα, ακόμα και των θεών του, από τους οποίους θα πρέπει να εξαιρέσω το φωτεινό παράδειγμα του δικού μου θεού, του Απόλλωνα*, του οποίου όποια κοινή θνητή του γυάλιζε το μάτι από το γυναικοπαρατηρητήριο του Ολύμπου ορμούσε στην κρεβατοκάμαρά της και δεν έφευγε αν δεν της άφηνε τη ζωντανή ανάμνηση της επίσκεψής του. Ένα, δηλαδή, ημίθεο τέκνο, νεοελληνιστί, μπάσταρδο, μια και τότε, ευτυχώς, δεν είχε επινοηθεί, ακόμα, η τεχνητή παρεμβολή καουτσούκ ή πολυουρεθάνης ανάμεσα στα δύο φύλλα, τα δε έντερα των ζώων που χρησιμοποίησαν οι Άγγλοι τον 17ο μΧ αιώνα ήταν πιο ιερά για τις σπονδές στους Έλληνες και όχι απλώς χρήσιμα για να τυλίγουν τον δασύτριχον βάκτρον τους, ακόμα και τον θεϊκό.
Πολύ φοβάμαι ότι, αν γνώριζαν οι θεοί των Ελλήνων την εντεροπροφύλαξη των Άγγλων, οι πλαγιές του Ολύμπου θα ήταν κόκκινες από το αίμα των ζώων της θεοοικοτεχνίας παραγωγής προφυλακτικών από έντερο και οι σημερινοί σεξολόγοι θα είχαν για σύμβολο την εικόνα του χασάπη των θεών του Ολύμπου, ως πρώτου σεξολόγου της ανθρωπότητας.
Από την άλλη, αναλογίζομαι ότι στην επιλογή αυτή των Άγγλων υπάρχει μια υποσυνείδητη προβολή μιας σεξουαλικής πράξης double way, δηλαδή, μια ιεραποστολικού τύπου διείσδυση μέσω ενός τούνελ του Οθωμανικού δικαίου, που αποτελεί μια συνηθισμένη μεσαιωνική τακτική, όταν βάπτιζαν πχ το κρέας στα όσπρια για να παραβιάσουν τη νηστεία. Έτσι και εδώ, επέλεξαν το δρόμο του κολπικού Καθολικού παραδείσου μέσω της εντερικής, ως υβριδικού υποκατάστατου του πρωκτού, Οθωμανικής κολάσεως.
Επειδή η επέκτασή μου στη μυθολογία κινδυνεύει να με απομακρύνει από το αρχικό θέμα της εναλλακτικής χρήσης της ιστορίας ως καυσίμου χαμηλών οκτανίων της μηχανής της οικονομίας μας σε μια κακόγουστη παραχάραξη της επανάστασης ως ατμομηχανής της ιστορίας του Μαρξ με την ιστορία ως πετρελαιομηχανής της οικονομίας, επειδή, λοιπόν, η μυθολογία κινδυνεύει να με απομακρύνει από το αρχικό θέμα, όταν έγινε αντιληπτή, με αρκετή, οφείλω να ομολογήσω, καθυστέρηση, η εξάντληση των αποθεμάτων της αρχαιοελληνικής ιστορίας, άρχισε το εμπόριο της πρόσφατης ιστορίας με τη δήθεν απαίτηση των γερμανικών αποζημιώσεων τρία τέταρτα του αιώνα μετά το τέλος του εγκλήματος και χωρίς να αναλογιστούμε, τί κάναμε εμείς ως νικητές τόσα χρόνια, εκτός από το να υποταχθούμε στους ηττημένους, νομίζοντας πως έγιναν φίλοι μας, αλλά απλά δικαιώσαμε το δόγμα της ιστορικής κινηματογραφικής ατάκας της συνεργατικής υποταγής του Διονύση Σταρένιου «οι Γερμανοί είναι φίλοι μας», χωρίς να ερωτηθεί ούτε ένα από τα θύματά τους ή τους συγγενείς των θυμάτων τους, αν θα ήθελαν αυτή τη φιλία με το θύτη του.
Τα χρόνια, λοιπόν, που το ΠΑΣΟΚ ήρθε στην κυβέρνηση, αλλά ο λαός δεν έφτασε ποτέ στην εξουσία, παρά μονάχα όσοι έτρεξαν να εξαργυρώσουν τις ακάλυπτες επιταγές της αντίστασης του αντδικτατορικού αγώνα, αφού ακόμα και η εκφωνήτρια του ραδιοφωνικού σταθμού του Πολυτεχνείου έγινε ξεφωνήτρια του Καπιταλισμού και βαποράκι – ανεμότρατα αλιείας του Ναζιστοκαπιταλιστικού μορφώματος της ΕΕ, τα χρόνια λοιπόν αυτά του ΠΑΣΟΚ ένας γνήσιος αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης φίλος μου, ο νεκρός** τώρα ΘΛ, δεν δέχτηκε να συνταξιοδοτηθεί ως αγωνιστής της Εθνικής
Αντίστασης, παρά το ότι είχε άμεση ανάγκη αυτών των χρημάτων, λέγοντας «εγώ αγωνίστηκα από ιδεολογία και όχι από συμφέρον».
Τα χρόνια αυτά, λοιπόν, που η ιδεολογία έγινε συμφέρον και το συμφέρον ιδεολογία, που το ΠΑΣΟΚ ήταν στην κυβέρνηση και ο λαός δεν έφτασε ποτέ στην εξουσία, στην οποία είχε φτάσει ανενόχλητα ακόμα και η γκόμενα του ηγεμόνα, έγινε μια άλλη ιστορική συναλλαγή, που πήρε την ονομασία μιας μοντέρνας παράστασης του παραλόγου, η οποία ονομάστηκε «μεταπολίτευση» και είναι αυτή που οδήγησε στη χρεοκοπία του κράτους και είναι αυτή που συνεχίζεται και σήμερα με τους νεοπασοκοβλαστούς, τους αριστεροβλημένους και κομμονιστοαποβλημένους, που αποτελούν τις ουσιαστικές συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ, με σκοπό να μεταφέρουν τη χρεοκοπία από το κράτος στον λαό.
Μέσα σ’ αυτό το Πάνθεο του πολιτικού παραλογισμού, που σπατάλησε άσκοπα καταδολιεύοντας την ιστορία, έχει και μια εξίσου σημαντική αλλά άχρωμη, αφού κάνει αυτό που έκανε πάντα με τα διάφορα ψευδώνυμά της η Δεξιά, θέση και για τη ΝΔ με τις παραφυάδες και αποφυάδες της, που οι περισσότερες προήλθαν από τα πρωτοπαλίκαρα των ταγματασφαλιτών και των σημαιοφόρων μπαλαρίνων της χούντας, που συνόδευαν τους περιοδεύοντος κωμικούς θιάσους των Απριλιανών, χορεύοντας στα επινίκια άσματά τους με το πουλί της φωτιάς***.
Από όλα τα κόμματα της χώρας μας μόνο το ΚΚΕ έχει έναν ισχυρό αμυντικό μηχανισμό της αξιοπρέπειάς του, που του επιτρέπει να αποβάλει ή να εξωθεί σε αποχώρηση παθογόνα στοιχεία, που αναδεικνύουν, ουσιαστικά, με τις πράξεις της σουργελοποίησής τους μετά την παθητική ή ενεργητική αποχώρησή τους τη σοφία του κόμματος που τους απέβαλε ή δεν επέτρεψε την ευδοκίμηση του καιροσκοπισμού τους.
Η ιστορία, τελικά, εξαντλήθηκε. Να δούμε πώς θα μπορέσει να ξαναγραφεί, γιατί η επανάληψή της είναι πιο επικίνδυνη από την έλλειψή της, όπως σοφά χαρακτήρισε την επανάληψή της ως φάρσα ο μεγάλος ιστορικός ανατόμος της κοινωνίας και της οικονομίας, Κάρολος Μαρξ.
* Χαρακτηρίζω τον Απόλλωνα δικό μου θεό, πρωτίστως, ως θεό της μουσικής, γιατί φαντάζομαι οι περισσότεροι, μέχρι να φτάσετε σ’ αυτή την επεξηγηματική παραπομπή, θα είχατε ιεραρχίσει πρώτη την ιδιότητα του αδίστακτου εραστή.
** Δεν χρησιμοποιώ κάποιον από τους συμβατικούς χαρακτηρισμούς, γιατί αποτελούν υποκρισία έναντι των νεκρών. Αυτούς που η εν ζωή διασημότητά τους νομίζουμε ότι μας είναι χρήσιμη τους αποκαλούμε αείμνηστους και τους άσημους μακαρίτες. Βέβαια υπάρχει και μια τρίτη κατηγορία οι μακαριστοί, που θα έλεγα είναι οι χρήσιμοι άχρηστοι.
*** Εννοώ τον εμβληματικό για τη χούντα των συνταγματαρχών αναδυόμενο Φοίνικα, χρησιμοποιώντας τον τίτλο του έργου «To πουλί της φωτιάς» («L’Oiseau de feu») του Igor Stravinsky.
ΔΑ
