Γράφει ο Βασίλειος Ξεσφίγγης
Συνέχεια από το προηγούμενο… Ήρθε το ταξί και πήγαμε στο καφενείο για καφέ, και εκεί χτύπησε το τηλέφωνο, ήταν ο πάτερ Νείλος που έρχονταν να πιούμε καφέ μαζί.
Δεν είχε ξεχάσει πως έπρεπε να προσκυνήσουμε στην Παναγία την Πορταΐτισσα, και επιπλέον μας είπε ότι θα μας πήγαινε να πάρουμε νερό στο Αγίασμα που βγαίνει εκεί που βρέθηκε η εικόνα.
Πάμε τώρα αυτή την στιγμή του είπαμε.
Μα είναι μεσημέρι θα είναι ανοιχτά να προσκυνήσετε αυτή την ώρα;
Θα πρέπει να πούμε ότι κατά την ολιγοήμερη παραμονή μας στο Άγιο Όρος, μας συνέβησαν διάφορα ψιλοπερίεργα πράγματα.
Την μια μας ακολουθούσε ένας άγνωστος σκύλος όταν είχαμε χαθεί, και μας άφησε μόνο όταν τελικά φτάσαμε στον γέροντα Ευθύμιο.
Το άλλο που παρατηρήσαμε και οι τρεις ήταν πως ότι θέλαμε να κάνουμε, το σύμπαν ευθυγραμιζόνταν κατά τέτοιο τρόπο ώστε να πραγματοποιηθούν τα σχέδια μας…
Μετά τον καφέ ο π. Νείλος μας έβαλε στο αμάξι και μας πήγε πρώτα στο Αγίασμα, στο μέρος που ακούμπησαν την εικόνα της Παναγίας της Πορταΐτισσας όταν την έβγαλαν από την θάλασσα.
Μας εξιστόρησε την ιστορία…
Οι μοναχοί είδαν φως μέσα στην θάλασσα, πλησίασαν να δουν, και ήταν η εικόνα της Παναγίας σε όρθια θέση μέσα στην θάλασσα.
Προσπάθησαν να πλησιάσουν για να την πάρουν αλλά η εικόνα απομακρύνονταν.
Μετά από προσευχές και δεήσεις η Παναγία αποκάλυψε στον ηγούμενο της Μονής, ότι θέλει ο μοναχός Γαβριήλ να μπει στην θάλασσα και να την πάρει έξω.
Έτσι και έγινε, ο μοναχός μπήκε στην θάλασσα και η εικόνα ήρθε στα χέρια του.
Όταν την έβγαλε την ακούμπησε στην αμμουδιά, και τότε στο σημείο που ακούμπησε η εικόνα ανάβλυσε γλυκό νερό.
Αυτό το σημείο υπάρχει μέχρι και σήμερα και το νερό είναι αγίασμα.
Εκεί μας πήγε ο π. Νείλος για ευλογία και για να γεμίσουμε τα μπουκαλάκια μας με αυτό το νερό το αγιασμένο από την ιερότερη εικόνα της Παναγίας στο Άγιο Όρος.
Το αγίασμα αυτό απέχει περίπου 15 μόλις μέτρα από την άκρη της θάλασσας, και το νερό το βλέπεις και σκύβεις για να το πάρεις, και είναι κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας.
Εδώ η λογική και η φυσική λέει πως αν σκάψεις δίπλα σε θάλασσα βρίσκεις αλμυρό νερό.
Στην προκειμένη περίπτωση όμως το νερό είναι γλυκό και απόλυτα πόσιμο, πράγμα περίεργο και δύσκολο για την κοινή λογική, αλλά όχι για τον Θεό.
Μετά την έξοδο της εικόνας από την θάλασσα την πήγαν και την τοποθέτησαν στο καθολικό της Μονής, όμως την επομένη ημέρα η εικόνα βρέθηκε έξω από την πόρτα της Μονής.
Οι μοναχοί την επανέφεραν αλλά η εικόνα μυστηριωδώς ξαναπήγαινε στην πόρτα.
Αυτό έγινε τρεις φορές και τότε η Παναγία φανερώθηκε στον μοναχό Γαβριήλ και του είπε ότι θέλει να μείνει σε αυτήν την θέση και να προστατεύει το Άγιο Όρος.
Εκεί δίπλα στην πόρτα του καθολικού που πήγαινε η εικόνα έγινε παρεκκλήσι και βρίσκεται τοποθετημένη ως σήμερα χωρίς να έχει βγει ποτέ από το Άγιο Όρος, για αυτό ονομάστηκε Πορταΐτισσα
Η παράδοση θέλει στα έσχατα και κατά τους καιρούς της μεγάλης αποστασίας, η εικόνα να εξαφανίζεται από το Άγιο Όρος και ο τόπος να γίνεται κοσμικός.
Φτάσαμε στην Ιερά Μονή αφού ο π. Νείλος μας τα είπε αυτά και ήμασταν προβληματισμένοι για το πώς θα προσκυνούσαμε την εικόνα, επειδή ήταν μεσημέρι και το παρεκκλήσι κλειδωμένο.
Δεν κάναμε παρά μόνο λίγα βήματα μέσα στην Μονή θαυμάζοντας την αρχιτεκτονική, τις τεράστιες μεσαιωνικές χάλκινες πόρτες, και την απαράμιλλη ομορφιά της, όταν ένας μοναχός ήρθε τρέχοντας και μας φώναξε ότι ανοίγει έκτακτα το παρεκκλήσι και αν θέλαμε ήταν ευκαιρία να προσκυνήσουμε.
Σπεύσαμε φυσικά γεμάτοι ικανοποίηση που η Παναγία ικανοποίησε τόσο άμεσα την επιθυμία μας.
Πραγματικά μπροστά στην εικόνα της Παναγίας της Πορταΐτισσας νιώθει ο χριστιανός δέος.
Αφού ολοκληρώσαμε το προσκύνημα μας, κατευθυνθήκαμε στο δωμάτιο μας για ξεκούραση, γιατί το απόγευμα αποφασίσαμε να επισκεφθούμε τον π. Ευφρόσυνο.
Κατά την επίσκεψη που είχαμε κάνει στον γέροντα Ευθύμιο, βρήκαμε προσκυνητές από το Αγρίνιο που μας πληροφόρησαν ότι κοντά στις Καρυές υπάρχει και το κελί του γέροντα Ευφρόσυνου ο οποίος είναι πολύ φωτισμένος και κατάγεται από το Μεσολόγγι.
Δεν ήταν όμως σίγουροι για το αν θα τον βλέπαμε γιατί ο γέροντας δεν δέχεται εύκολα επισκέπτες όπως μας είπαν, και επειδή το κελί είναι σε μεγάλη ανηφόρα ίσως κάναμε άδικο κόπο.
Εμείς αποφασίσαμε ότι θα πάμε πάντως και ήμασταν αισιόδοξοι ότι θα μας δεχτεί, καθώς αν μη τι άλλο είμαστε και πατριώτες.
Ξεκουραστήκαμε λοιπόν και το απόγευμα ξεκινήσαμε για τον γέροντα.
Το απόγευμα πήραμε την ανηφόρα για τον πάτερ Ευφρόσυνο.
Ένα μικρό μονοπάτι οδηγούσε στο κελί του γέροντα, και η ανηφόρα ήταν πραγματικά τρελή.
Για όσους δεν φορούν τα κατάλληλα αντιολισθητικά παπούτσια, ή για όσους δεν έχουν μεγάλες αντοχές δεν ενδείκνυται αυτή η διαδρομή τουλάχιστον τους καλοκαιρινούς μήνες με την ζέστη.
Κάποια στιγμή μετά από πολλές στάσεις για ξεκούραση φτάσαμε στο κελί, σε έναν ωραίο τόπο με φοβερή θέα λόγω ύψους και πράσινου παρθένου δάσους.
Ήταν μεγάλο κελί, προσεγμένο, με ωραίο κήπο και σταύλο με δύο μουλάρια που είναι απαραίτητα προφανώς για την μεταφορά εφοδίων.
Στο κελί ζει ο γέροντας Ευφρόσυνος με μερικούς ακόμα υποτακτικούς μοναχούς.
Όπως τα περισσότερα κελιά στο όρος έχει παγκάκια για να κάθονται οι προσκυνητές και νερό για να ξεδιψάσουν.
Καθίσαμε να ξεκουραστούμε λίγο και χτυπήσαμε την πόρτα.
Βγήκε ένας νέος μοναχός μας ρώτησε αν χρειαζόμαστε κάτι, και του είπαμε ότι θέλουμε να δούμε τον γέροντα και ότι ερχόμαστε από την πατρίδα του.
Ο μοναχός μπήκε μέσα ρώτησε και σε λίγο ήρθε και μας απάντησε ότι ο γέροντας θα μας δεχτεί.
Περάσαμε αρκετή ώρα, θαυμάζαμε το τοπίο και τον κήπο, και κάποτε ήρθε και ο γέροντας.
Σεβάσμιος με λευκά μαλλιά και γενειάδα εύθυμος στην όψη και με πολύ έξυπνο βλέμμα.
Ο γέροντας Ευφρόσυνος είναι η αφανής δύναμη των γερόντων που μένουν κοντά στις Καρυές, δηλαδή δεν είναι πολύ γνωστός στον κόσμο, αλλά είναι πολύ φωτισμένος και σίγουρα αξίζει τον κόπο να τον γνωρίσει κάποιος και να μιλήσει μαζί του.
Αφού συστηθήκαμε μας ρώτησε για ποιο θέμα θα θέλαμε να μιλήσουμε, και τότε ο Βασίλης είπε ότι θα ήθελε να ακούσει μερικά πράγματα για τον Άγιο Παΐσιο.
Ο γέροντας έδειξε να χαίρεται για την επιλογή του θέματος και μας είπε δύο περιστατικά με τον Άγιο Παϊσιο.
Όταν ο Άγιος Παϊσιος ζούσε στην Παναγούδα, το κελί εκεί είναι αρκετά κάτω από την Ι.Μ. Κουτλουμουσίου.
Η επικοινωνία γίνεται από ένα στενό μονοπάτι, το οποίο διέρχεται και μέσα από δύο ρέματα.
Για να περάσεις αυτά τα ρέματα υπάρχουν μικρές ξύλινες γεφυρούλες.
Τον χειμώνα όμως όταν με τις βροχές φουσκώνουν τα ρέματα, το νερό καλύπτει τις γέφυρες και η επικοινωνία είναι αδύνατη.
Έτσι ήταν έναν χειμώνα που έβρεχε συνέχεια και τα ρέματα είχαν φουσκώσει.
Ωστόσο παρά ταύτα ο Άγιος Παϊσιος πήγε στην Μονή Κουτλουμουσίου.
Όταν τον είδαν οι μοναχοί απόρησαν για το πώς μπόρεσε να περάσει τα ρέματα, και η απορία τους έγινε ακόμα μεγαλύτερη όταν είδαν ότι τα πόδια του δεν ήταν καν βρεγμένα.
Μεταξύ τους το συζήτησαν και είπαν όταν φύγει για να πάει ξανά στο κελί του, να τον ακολουθήσουν από απόσταση για να δουν πως θα περάσει το ρέμα.
Έτσι και έγινε, ο Άγιος κάποια στιγμή αναχώρησε από την Μονή, και πήρε το μονοπάτι που οδηγούσε στην Παναγούδα.
Από μακριά και οι μοναχοί ακολουθούσαν με προσοχή ώστε να μην τους δει ο Άγιος αλλά και περιέργεια.
Όταν ο Άγιος Παϊσιος έφτασε στο ρέμα που ήταν φουσκωμένο νερό, χωρίς να γυρίσει να κοιτάξει πίσω του, τους φώναξε…
Εεεεε παλικάρια, το θέαμα τελείωσε, γυρίστε πίσω στις δουλειές σας τώρα.
Οι μοναχοί ντράπηκαν, γύρισαν πίσω και δεν κατόρθωσαν να δουν αυτό που ήθελαν.
Το δεύτερο περιστατικό που μας διηγήθηκε ο γέροντας Ευφρόσυνος για τον Άγιο Παϊσιο ήταν το εξής.
Στις Καρυές είχαν φέρει έναν νεαρό που ήταν σε αναπηρικό καροτσάκι και ήθελε να δει τον γέροντα και να πάρει ευλογία.
Επειδή είναι εξαιρετικά δύσκολο να κατεβάσεις αμαξίδιο στο μονοπάτι μέχρι την Παναγούδα, και υπήρχε περίπτωση ο γέροντας να μην ήταν και εκεί, κάποιοι προσκυνητές προσφέρθηκαν να πάνε ως το κελί να δουν αν ο γέροντας βρίσκεται εκεί και αν θα δεχτεί το παιδί.
Πραγματικά πήγαν, και ο γέροντας είπε, μην κατεβάσετε το παιδί εδώ κάτω, αλλά θα περιμένετε και όταν βραδιάσει θα ανέβω εγώ επάνω να το δω.
Ο γέροντας ήταν ιδιαιτέρως γνωστός εκείνη την εποχή και δεν κυκλοφορούσε ημέρα, καθώς όλοι οι προσκυνητές θα τον αναγνώριζαν και θα ήταν αδύνατον να συνεχίσει.
Για αυτό προτιμούσε το βράδυ να πηγαίνει όπου ήθελε και να κινείται ποιο ελεύθερα.
Πράγματι το βράδυ ανέβηκε στις Καρυές και τον πήγαν στο δωμάτιο του παιδιού.
Εκεί συζήτησε με το παιδί, το ευλόγησε και του έδωσε την ευχή του.
Τότε το παιδί είπε στον γέροντα ότι ήθελε ο Θεός να του χαρίσει την υγεία του στα πόδια του και να μπορέσει να περπατήσει.
Αυτό συγκίνησε τον γέροντα.
Εξήγησε στο παιδί ότι για τον Θεό αυτό είναι πολύ εύκολο.
Όμως είπε ότι για κάθε τι που γίνεται, ο Θεός έχει το σχέδιο Του, και αν είσαι στο καροτσάκι είσαι γιατί έτσι πρέπει, αλλά μην αμφιβάλλεις πως στην άλλη ζωή ο Θεός έχει μεγάλα σχέδια για εσένα.
Αν θες να δεις πόσο εύκολο είναι για τον Θεό να σε σηκώσει από το καροτσάκι του είπε, δώσε μου το χέρι σου.
Το παιδί του έδωσε το χέρι του και ο Άγιος το έπιασε και του ζήτησε να σηκωθεί.
Έτσι και έγινε, το παιδί σηκώθηκε από το καροτσάκι, έφεραν μαζί μια βόλτα στο δωμάτιο, επέστρεψαν και κάθισε ξανά στο καροτσάκι.
Μετά από αυτό το παιδί κατάλαβε την δύναμη και το σχέδιο του Θεού και πλέον η πίστη του μεγάλωσε και έφυγε από το Άγιο όρος γεμάτος αυτοπεποίθηση.
Μετά από αυτά δεν μπορέσαμε να πούμε άλλα με τον γέροντα Ευφρόσυνο, γιατί ήρθαν και άλλοι προσκυνητές και η συζήτηση άλλαξε.
Όμως χάρισε ένα βιβλίο με τον βίο του Αγίου Παισΐου στον Βασίλη, αφού πρώτα τον έβαλε να του υποσχεθεί ότι θα το διαβάσει.
Πλέον έπιασε σχεδόν βράδυ όταν φύγαμε από τον γέροντα Ευφρόσυνο.
Είχαμε ακόμα μια ημέρα να περάσουμε στο Άγιο Όρος.
Έπρεπε να βγάλουμε το πρόγραμμα της επομένης ημέρας.
Η επιθυμία που μας γεννήθηκε ήταν να μπορέσουμε να προσκυνήσουμε τίμιο ξύλο, δηλαδή τεμάχιο ξύλου του Σταυρού που Σταυρώθηκε ο Χριστός μας.
Δεν ξέραμε πως θα γίνει αυτό μα το θέλαμε.
Για την επόμενη ημέρα, εγώ ήθελα να επισκεφτούμε την Ι.Μ. Καρακάλου, για να γνωρίσω τον μοναχό Δαυίδ που ήταν και μελισσοκόμος, ο Νίκος ήθελε να επισκεφτούμε την Μονή Σίμωνος Πέτρας, και ο Βασίλης να επισκεφτούμε τον π. Ιωσήφ στην Βίγλα.
Πώς θα τα κάναμε ολα αυτά όμως μόνο σε μια ημέρα;
Επικοινώνησα με τον π. Δαυίδ και τον ρώτησα αν στην Μονή υπάρχει Τίμιο ξύλο και η απάντηση του ήταν θετική.
Αν θα πηγαίναμε γύρω στις έξι το απόγευμα μας είπε θα μπορούσαμε να προσκυνήσουμε το τίμιο ξύλο.
Γεμίσαμε ικανοποίηση για αυτή την εξέλιξη και καταστρώσαμε το σχέδιο μας για την επομένη και το πώς θα κάναμε πράξη την επιθυμία και των τριών…
Συνεχίζεται
ΠΗΓΗ
Ορθή Πίστη
