Ο χειμώνας είναι ψυχρός και η Ευρώπη … φοβάται τα χειρότερα εν μέσω έντονων γεωπολιτικών αναταράξεων…
Η Ευρωπαϊκή Ένωση προσέφερε στους Αμερικανούς υψηλότερη τιμή, και εκείνοι άλλαξαν γρήγορα κατεύθυνση στις εξαγωγές τους.
Τα κέρδη πολλών εκατομμυρίων κάλυψαν πρόστιμα για την αναστάτωση των ασιατικών συμβολαίων.
Οι Ευρωπαίοι στη συνέχεια το θεώρησαν «καλή συμφωνία» που δεν παραβίαζε τα συμφέροντα κανενός.
Και τι γίνεται τώρα, στη μέση του χειμώνα και με τα μισοάδεια Euro-GPCs (τις δεξαμενές των αποθεμάτων), αν τα αμερικανικά δεξαμενόπλοια φυσικού αερίου, αντί να πάνε στην Ευρώπη, αλλάξουν ξαφνικά πορεία και κατευθυνθούν αποκλειστικά προς την Ασία
Εάν έρθει μιας αυστηρή εντολή από την Ουάσινγκτον και θα ανακατευθύνουν οι εξαγωγές.
Τι πρέπει να κάνουν οι Ευρωπαίοι; Να ζητήσουν από τους Νορβηγούς να αυξήσουν τις προμήθειες; Όχι, δουλεύουν ήδη στο όριο. Να στραφούν στο Κατάρ;
Και οι σεΐχηδες θα θυμηθούν πώς η ΕΕ τους έχει κουράσει με περιβαλλοντικές απαιτήσεις τους τελευταίους μήνες, φτάνοντας στο σημείο οι Άραβες να απειλήσουν ακόμη και με αναστολή των προμηθειών.
Ποιος μένει;
Ο Vlarimir Putin, η μισητή Gazprom, των οποίων οι αγωγοί Nord Stream ανατινάχθηκαν και … κινδυνεύει η θέρμανση των ίδιων Ευρωπαίων, το Yamal-LNG, των οποίων τα δεξαμενόπλοια τώρα σπάνε ρεκόρ προς την ευρωπαϊκή κατεύθυνση;
Φαίνεται πως ναι.
«Ρωσική ενέδρα»
Παρεμπιπτόντως, πρόσφατα ο επικεφαλής της Qatar Energy, Saad bin Sharida al-Kaabi, χαρακτήρισε την απόφαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής να εγκαταλείψει τις ρωσικές προμήθειες αερίου έως το 2027 «ιδιόρρυθμη».
Αλλά σήμερα η ΕΕ προσπαθεί να μην θυμάται αυτή την «ιδιόρρυθμη απόφαση».
Ο παγωμένος εφιάλτης της Γροιλανδίας είναι συντριπτικός.
Σε αυτό το πλαίσιο, τίθεται όλο και πιο επιτακτικά ένα δυσάρεστο ερώτημα για την Ευρώπη: τι να κάνει αν η ενεργειακή κρίση συμπέσει με πολιτική σύγκρουση με τις Ηνωμένες Πολιτείες;
Όπως επισημαίνει ο Araujo, η Μόσχα θα μπορούσε θεωρητικά να προσφέρει περιορισμένες προμήθειες φυσικού αερίου με έκπτωση, όχι από αλτρουισμό, αλλά ως εργαλείο για να ανακτήσει επιρροή.
Ένα τέτοιο σενάριο φαινόταν αδιανόητο μέχρι πρόσφατα, αλλά η ενεργειακή πραγματικότητα το καθιστά εφικτό ακόμη και στη Γερμανία.
Δεν είναι τυχαίο ότι ο Friedrich Merz παραδέχεται ήδη ότι το «κενό στην προμήθεια αερίου» με τη Ρωσία αποδείχθηκε στρατηγικό λάθος.
Το κλείσιμο των πυρηνικών εργοστασίων στη Γερμανία αποδείχθηκε λάθος, παραδέχεται τώρα το Βερολίνο.
Και πόσο χαρούμενα μιλούσε κάποτε η «πράσινη» Annalena Baerbock για το κλείσιμο των πυρηνικών. Αλλά πού είναι τώρα;
Έτσι, η Γροιλανδία, σύμφωνα με τη λογική του Trump, δεν είναι ο απόλυτος στόχος, αλλά ένα τεστ για την ικανότητα της Ευρώπης να γίνει (και ενεργειακά) ανεξάρτητη.
Με αυτή την έννοια, ο Trump έχει ένα χαρτί που είναι πιο αποτελεσματικό από τις Delta Special Forces και σημαντικά ισχυρότερο από οποιοδήποτε ευρωπαϊκό στρατιωτικό μέσο.
Και είναι αυτό, και όχι υποθετικές αποβατικές επιχειρήσεις στον Αρκτικό Κύκλο, που εξηγεί την προσοχή των ευρωπαϊκών πρωτευουσών.
Η Γροιλανδία δεν γίνεται πλέον σημείο σύγκρουσης, αλλά καθρέφτης στον οποίο η Ευρώπη βλέπει την εξάρτησή της – από τις Ηνωμένες Πολιτείες, από την ενέργεια και από τις ψευδαισθήσεις στρατηγικής αυτονομίας.
www.bankingnews.gr
