Α. Μελετώντας την Ορθόδοξη ανθρωπολογία μαθαίνουμε ότι ο άνθρωπος, ο κάθε άνθρωπος, έχει ροπή και τάση προς το κακό, προς την αμαρτία. Αυτό είναι συνέπεια της προπατορικής αμαρτίας. Έτσι σαν γνήσια παιδιά του Αδάμ κληρονομούμε την ‘’πεπτωκυίαν’’ φύση του. Γι’ αυτό ‘’πάντες ήμαρτον’’.(Ρωμ. 3,23). Ο απόστολος Παύλος επισημαίνει με ειλικρίνεια: ‘’ου γαρ ό ου θέλω τούτο πράσσω, αλλ’ ό μισώ, τούτο ποιώ’’.(Ρωμ. 7,15).
Για να απαλλαγεί ο άνθρωπος από αυτή την κατάσταση, για να φτάσει στην τελειότητα, στην απάθεια και στον αγιασμό, χρειάζεται πολύς αγώνας, πνευματική προσπάθεια και καθοδήγηση από φωτισμένους πνευματικούς. Η επιτυχία του σκοπού αυτού είναι πολλή δύσκολη και μοιάζει ακατόρθωτη, αν ο άνθρωπος στηριχθεί μόνο στις δυνάμεις του. Γι’ αυτό παρουσιάζεται ο άνθρωπος στην αρχαία τραγωδία, ως ‘’άπορος’’ και ‘’αμήχανος’’, δηλαδή ότι δεν έχει τον τρόπο να λυτρωθεί από τα δεινά που κουβαλάει, από τα αδιέξοδα που έχει στη ζωή του. Γι’ αυτό, όταν εισάγεται στην εκκλησιαστική ζωή βαπτίζεται, μετέχει δηλ. στην εν Χριστώ ζωή, στο θάνατο και στην Ανάσταση του Χριστού, μετέχει των αγιαστικών Μυστηρίων της Εκκλησίας και ιδιαίτερα της Εξομολόγησης και της Θείας Ευχαριστίας και αγωνίζεται να ζήσει την πνευματική ζωή με ταπείνωση, θυσία και αγάπη. Καλείται να μιμηθεί στη ζωή του τη ζωή του Χριστού και των Αγίων με τη καθοριστική βοήθεια έμπειρού πνευματικού πατέρα, για να απαλλαγεί από πάθη και αδυναμίες, να απαλλαγεί από τον ‘’παλαιό άνθρωπο’’(Ρωμ. 6,6) και σιγά σιγά μεταποιείται σε ‘’καινό’’, σε νέο άνθρωπο, τον ‘’κατά Χριστόν κτισθέντα’’.(Εφ. 4,24) Με τον τρόπο αυτό γίνεται πραγματικά ελεύθερος. Αυτή την ελευθερία γνωρίζει η Παράδοσή μας, αυτή είναι η πραγματική ελευθερία.
Ο αγώνας αυτός που κάνει ο άνθρωπος κρατάει μια ολόκληρη ζωή. Σ’ αυτό αποσκοπεί η ένταξή μας στην Εκκλησία: Στην απόκτηση της εν Χριστώ ελευθερίας και στον αγιασμό μας με την παρουσία και την Χάρη του Αγίου Πνεύματος. Οι ενσυνείδητοι Ορθόδοξοι χριστιανοί αγωνίζονται να διαμορφώσουν τη ζωή τους σ’ αυτά τα πλαίσια.
Με βάση αυτά τα δεδομένα όποιοι από τους χριστιανούς αναλαμβάνουν κάποιο ‘’έργο’’ μέσα στην εκκλησιαστική ζωή ή μέσα στην κοινωνία, πρέπει να εμφορούνται από αυτό το πνεύμα: Την αυτογνωσία, τον πνευματικό αγώνα και την προσοχή, διότι είναι εύκολο να ‘’πέσουν’’ και να ‘’ξαστοχήσουν’’ και διότι το έργο τους είναι διακονία – προσφορά και έχουν ευθύνη να μη ‘’σκανδαλίσουν’’ κανένα. Γι’ αυτό στην Ορθόδοξη Εκκλησία δεν υπάρχει ατομικό έργο, αλλά εκκλησιαστικό, ενταγμένο στην εν Χριστώ ζωή, και αποδίδεται στον λαό, γιατί σε κάθε ατομικό παραμονεύει κάθε στιγμή ‘’ο κακός εαυτός μας’’. Κάθε έργο μέσα στην εκκλησιαστική ζωή, στην κοινότητα, πρέπει να έχει πνευματικές προϋποθέσεις και πνευματικό περιεχόμενο. Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος θέτει αυτές τις πνευματικές προϋποθέσεις γράφοντας: «Καθαρθήναι δεί πρώτον, είτα καθάραι· σοφισθήναι καί ούτω σοφίσαι· γενέσθαι φως και φωτίσαι· εγγίσαι Θεώ και προσαγαγείν άλλους». Που σημαίνει: ‘’Πρέπει να καθαρίσουμε πρώτα τον εαυτό μας, έπειτα να καθαρίσουμε άλλους. Να αποκτήσουμε σοφία και έπειτα να κάνουμε και τους άλλους σοφούς. Να γίνουμε φως, για να φωτίσουμε. Να πλησιάσουμε τον Θεό οι ίδιοι, για να φέρουμε κοντά και τους άλλους. Να αγιασθούμε, για να αγιάσουμε’’. Διαφορετικά κάνουμε ένα κοσμικό έργο μέσα από το οποίο δεν οικοδομούμεθα, δεν ωφελούμεθα πνευματικά και δεν ωφελούμε κανένα. Όταν λείπουν αυτές οι προϋποθέσεις κάνουμε ένα ατομικό έργο, προβάλλουμε τον εαυτό μας, είμαστε επιρρεπείς προς το κακό και… κινδυνεύουμε, έστω κι αν έχουμε βάλει ως τίτλο στο έργο μας: Μη Kερδοσκοπικός Οργανισμός (ΜΚΟ).
Β. Συμβαίνει όμως, τους ευάλωτους χώρους, όπως είναι οι εκκλησιαστικοί, που εύκολα κινούν την αμφισβήτηση, την υποψία και την καχυποψία των ‘’κοσμικών’’, των αδιάφορων εκκλησιαστικά, αλλά και των πολεμίων της Εκκλησίας, να τους ‘’περιμένουν’’ στη γωνία, για να βρουν σ’ αυτούς κάποιο ‘’στραβοπάτημα’’ και τότε αρχίζει ‘’ο πόλεμος’’, η επίθεση με όλα τα επιθετικά όπλα και κυρίως με τα ηλεκτρονικά… Κι όταν η συγκυρία βολεύει τα πολιτικά πράγματα, τότε γίνεται ο χαμός…
Να θυμηθούμε τη λίμνη Βιστωνίδα και την υπόθεση του ‘’Βατοπεδίου’’. Η φιλία του τότε πρωθυπουργού με τον ηγούμενο της Μονής, Εφραίμ, ήταν η αιτία να ξεσπάσει ένα πρωτοφανές ‘’σκάνδαλο’’. Τι γράφηκε τότε, τι έγινε τότε, δεν περιγράφεται. Ήθελαν να χτυπήσουν τον Κ. Καραμανλή και το έκαναν μέσω Βατοπεδίου…
Ακόμη και τον ηγούμενο π. Εφραίμ έκλεισαν στη φυλακή!!! Τελικά η υπόθεση έφτασε στη Δικαιοσύνη. Το αποτέλεσμα ήταν να αθωωθεί ο ηγούμενος και να δικαιωθεί η Μονή. Κι όμως, ούτε μια συγνώμη δεν ακούστηκε από τον πολιτικό φορέα και το δημοσιογραφικό κατεστημένο που κίνησε όλη αυτή την ιστορία λάσπης και κατασυκοφάντησης της Μονής Βατοπεδίου και τελικά της Εκκλησίας!!! Όμως η ζημιά έγινε. Ήταν πολλοί οι ‘’γνωρίζοντες’’ και σκανδαλολογούντες, δημοσιογράφοι, κανάλια, εφημερίδες που άφηναν διαρκή υπονοούμενα ή και κατηγορούσαν ευθέως την Εκκλησία χωρίς ντροπή!!!
Κάτι παρόμοιο έγινε και με τα ‘’σκάνδαλα’’ της Εκκλησίας επί αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου. Ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος πολλούς ενοχλούσε με την παρουσία και με τον λόγο του. Ας θυμηθούμε τις συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας που έγιναν τότε για τη διαγραφή του θρησκεύματος από τις ταυτότητες. Αλλά και τις άλλες για το όνομα της Μακεδονίας μας σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Αυτός ο Αρχιεπίσκοπος ήταν επικίνδυνος για το πολιτικό σύστημα της Πατρίδας μας. Κάποιος έπρεπε να τον ‘’κοντύνει’’… Έτσι ήρθαν τα ‘’σκάνδαλα’’. Επιστρατεύτηκαν οι γνωστοί ‘’χώροι’’ με τα δικά τους μέσα. Αποτέλεσμα κανένα. Δυο μητροπολίτες οδηγήθηκαν σε παραίτηση χωρίς να αποκαλυφθεί κανένα φοβερό σκάνδαλο… Το πρόβλημα ήταν να κλείσει το στόμα του Χριστόδουλου. Κι όπως ξέρετε αυτό πραγματοποιήθηκε… μια για πάντα!!!
Όμως στα πολιτικά πράγματα στην Πατρίδα μας εύκολα σχεδιάζεται και εκτελείται ο αποπροσανατολισμός, να ‘’πετάς’’ την μπάλα στην εξέδρα. Πολλά συνέβησαν τον τελευταίο καιρό. Το σκάνδαλο παιδεραστίας με γνωστά πρόσωπα του θεάτρου που είχαν διασυνδέσεις με πολιτικά πρόσωπα. Η ακρίβεια που εξουθενώνει τα νοικοκυριά και τους πολίτες…. Ένα οικονομικό σκάνδαλο με βουλευτή, οποίος εκμεταλλεύτηκε τη θέση του και ετοιμάζεται να ξεσπιτώσει τον κοσμάκη… Αλλά και οι υποκλοπές…!!! Δεν είναι και λίγα. Κι όλα αυτά μέσα σε προεκλογική περίοδο…!!!
Προβλήθηκε η παιδεραστία με την δωδεκάχρονη. Τρομερή ιστορία. Η υπόθεση διερευνάται ακόμη. Όμως εξάντλησε τα όρια του αποπροσανατολισμού. Η δικαιοσύνη προχωράει, ερευνά, συλλαμβάνει… Κι όμως τίποτε δεν ξεχάστηκε. Τα μεγάλα προβλήματα που απασχολούν την Κοινωνία βρίσκονται στην επικαιρότητα. Οπότε χρειαζόταν κάτι πιο τρανταχτό. Οι γνωρίζοντες τα πολιτικά τερτίπια περίμεναν να ξεσπάσει αυτή τη φορά ένα εκκλησιαστικό σκάνδαλο. Και βρέθηκε. Κι αυτό ήταν το σκάνδαλο της ‘’Κιβωτού του Κόσμου’’…
Οι ‘’δεξιοί’’ το ήθελαν για να ξεχαστούν τα τρέχοντα παρατράγουδα… Οι ‘’αριστεροί’’ πάντοτε επιθυμούν να ‘’χτυπήσουν’’ το μεγάλο τους εχθρό, τον Χριστό, χτυπώντας την Εκκλησία.
Την μια ημέρα, τα μεσάνυχτα, παρουσίασαν σε κάποιο κανάλι τον π. Αντώνιο, όπου εκθείαζαν το έργο της ‘’Κιβωτού’’… και την επόμενη τον κρέμασαν στα μανταλάκια…!!! Και από τότε έγινε το πρώτο θέμα στα δελτία ειδήσεων και σε εκπομπές ‘’πολιτιστικού’’ περιεχομένου. Σίγουρα για το θέμα αυτό θα δούμε και θα ακούσουμε πολλά. Όλοι έγιναν εισαγγελείς και δικαστές. Κάνουν ‘’έρευνα’’ και αποφαίνονται για όσα συνέβησαν.’’ Έτσι’’ πρέπει να γίνει, γιατί έρχονται Χριστούγεννα… πρέπει να αμαυρωθεί το περιεχόμενο της Εορτής. Κάθε χρόνο τα Χριστούγεννα και το Πάσχα κάποιοι ‘’παρεμβαίνουν’’, γιατί τους ενοχλεί το περιεχόμενο των εορτών αυτών και η προσέλευση του κόσμου στους ναούς. Είναι τυχαίο ότι με τον κωρονοϊό έκλεισαν μόνο τις Εκκλησίες και έμειναν ανοιχτά τα μουσουλμανικά τεμένη; Το Ραμαζάνι έγινε κανονικά… Είναι τυχαίο αυτό;
Γ. Αλλά ας επανέλθουμε σ’ αυτά που λέγαμε στην αρχή. Όποιος ξεκινάει ένα φιλανθρωπικό – πνευματικό έργο, πρέπει να λάβει υπόψη του όλα τα δεδομένα, ακόμη και τα πιο απίθανα. Κι αυτό, γιατί υπάρχουν οι παγίδες, υπάρχουν και οι κακοτοπιές, αλλά και οι εγγενείς αδυναμίες. Γενικά μιλώντας και χωρίς να κρίνουμε και να κατακρίνουμε απολύτως κανένα, επισημαίνουμε μόνο, ότι στο φιλανθρωπικό – κοινωνικό έργο με τον χαρακτηρισμό ΜΚΟ και στο οποίο ηγείται ένα παπάς, αυτό το έργο παίρνει συνειρμικά εκκλησιαστική μορφή. Φυσικά αυτό το συγκεκριμένο έργο είναι ιδιωτικό και για τα ελληνικά δεδομένα, είναι τεράστιο. Όμως, επειδή εμπλέκεται ο ανθρώπινος παράγοντας με τις ατέλειες που κουβαλάει πάνω του, πολύ δύσκολα θα αποφύγει την όποια ‘’εκτροπή’’, όσο τέλεια κι αν είναι η οργάνωσή του. Όταν εκατοντάδες νέοι συνυπάρχουν με διαφορετικά προσωπικά και οικογενειακά δεδομένα ο καθένας, τότε η διαχείρισή τους είναι πολλή δύσκολη. Είναι σίγουρο ότι το ελληνικό κράτος είναι αδύνατο να οργανώσει και να λειτουργήσει μια τέτοια δομή. Όμως η προστασία του εμπνευστή – παπά της οργάνωσης αυτής, έπρεπε να διασφαλιστεί με κάθε θυσία. Δεν γνωρίζουμε, αν πίσω του υπάρχει κάποιος έμπειρος πνευματικός με φωτισμό και γνώση. Αυτή είναι η πρώτη ασφαλιστική και βασική δικλείδα. Δεν είναι γνωστό, αν ο ίδιος έχει ενορία στην οποία λειτουργεί και αν ασκεί εκεί ποιμαντικό έργο ως ποιμένας. Πάντως δεν τον έχουμε δει, έστω και μια φορά από τις πολλές που βγήκε στην τηλεόραση, να λειτουργεί και να κηρύττει Χριστόν ‘’εσταυρωμένον και αναστάντα’’, ενώ τον είδαμε πολλές φορές να παίζει μπάσκετ και ποδόσφαιρο… Άλλο είναι το τι θέλει να δει ο πολύς κόσμος και άλλο η ουσιαστική παρουσία και δράση ενός Ορθόδοξου κληρικού…
Ας είμαστε ειλικρινείς: Ο πειρασμός που αντιμετωπίζει ο π. Αντώνιος αυτή τη στιγμή με τις κατηγορίες που του προσάπτονται, είναι τεράστιος. Όμως, αν κάνει τη σωστή διαχείριση, πέρα από το αν έχει διαπράξει κάτι από όσα τον κατηγορούν, αυτός ο πειρασμός μπορεί να λειτουργήσει ως μέσον ‘’κάθαρσης’’ για τον ίδιο. Ας έχει το θάρρος, την ειλικρίνεια και την τόλμη να κάνει την αυτοκριτική του, αλλά και μια εν μετανοία επανεκτίμηση όλων όσων συνέβησαν από το πρώτο του ξεκίνημα έως σήμερα. Γιατί ζητούμενο είναι η μετάνοια και η κάθε φορά νέα αρχή στη ζωή μας. Γιατί όλο αυτό το κοινωνικό, φιλανθρωπικό και ανθρωπιστικό έργο, πρέπει να γίνεται με ταπείνωση, με χαμηλούς τόνους, με το κεφάλι σκυμμένο. Πρώτα αφορά τον ίδιο τον π. Αντώνιο, αλλά μαζί του και όλους τους συνεργάτες του. Όσοι εργάζονται σε ένα τέτοιο έργο, διακονούν, δηλαδή υπηρετούν, θυσιάζονται, προσφέρουν, κι αυτό σίγουρα πρέπει να γίνεται ‘’μετά φόβου Θεού, πίστεως και αγάπης’’. Όμως καιροφυλακτεί το σκάνδαλο. Ο λόγος του Χριστού είναι σαφής: ‘’ανέδεκτόν εστι του μη ελθείν τα σκάνδαλα’’. Δηλαδή, ‘’είναι αδύνατον να μην έρθουν τα σκάνδαλα’’. Και ύστερα συμπλήρωσε: ‘’Ουαί δε δι’ ού το σκάνδαλον έρχεται’’. Δηλαδή,’’αλοίμονο, όμως σ’ εκείνον που τα προκαλεί…’’. (Λουκ. 17,1).
Στέφανος Κισιώτης
