21 Σεπτεμβρίου 2026
από τον Δρ. Πίτερ Φ. Μάγιερ
Ο Ιταλός δημοσιογράφος και αναλυτής Τόμας Φάζι ανακοίνωσε το νέο του βιβλίο με τίτλο «Η Τυραννία των Βρυξελλών ή το Διακριτικό Πραξικόπημα». Θα εκδοθεί στα τέλη Οκτωβρίου από τον γερμανικό εκδοτικό Οίκο Westend και αρχικά θα είναι διαθέσιμο μόνο στα γερμανικά. Ο ίδιος ο Φάζι το περιγράφει ως το απόσταγμα των δεκαπέντε ετών εργασίας του για την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Στον πρόλογό του, ο διάσημος Γερμανός κοινωνιολόγος Βόλφγκανγκ Στρέεκ γράφει ότι ο Φάζι είναι ένας από τους πιο έμπειρους και οξυδερκείς παρατηρητές της ΕΕ. Αποκαλύπτει συνδέσεις που αγνοούνται συστηματικά από την ακαδημαϊκή έρευνα, η οποία χρηματοδοτείται σε μεγάλο βαθμό από την ίδια την ΕΕ. Το βιβλίο δεν αντιμετωπίζει την ΕΕ τεχνοκρατικά, αλλά πολιτικά — και δείχνει σε ποιο βαθμό οι Βρυξέλλες έχουν ήδη διαβρώσει την κυριαρχία των κρατών μελών και, επομένως, το δημοκρατικό τους δυναμικό.
Από τις Υποσχέσεις στην Οιονεί Δικτατορία
Η ΕΕ ιδρύθηκε με υποσχέσεις ειρήνης, ελευθερίας, ευημερίας και στρατηγικής αυτονομίας. Σήμερα, αντιπροσωπεύει τον πόλεμο, τη λογοκρισία, τον αυταρχισμό, την οικονομική στασιμότητα, την αποβιομηχάνιση και την γεωπολιτική υποτέλεια υπό τις επιταγές της Ουάσιγκτον. Ο Φάζι δείχνει πώς η Ε. Ένωση έχει μεταλλαχθεί σε μια οιονεί δικτατορική, ψευδο-αυτοκρατορική δύναμη: Υπαγορεύει σε 450 εκατομμύρια ανθρώπους πώς μπορούν να εργάζονται, να εμπορεύονται, να καταναλώνουν και να επενδύουν. Διαλύει τα κράτη πρόνοιας στο όνομα της λιτότητας, παραλύει οικονομικά ολόκληρα έθνη, αναστέλλει εθνικούς νόμους και συντάγματα, λειτουργεί μηχανές προπαγάνδας πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων, λογοκρίνει το διαδίκτυο, παρεμβαίνει στις εθνικές εκλογές (Ρουμανία, Ουγγαρία) και επιβάλλει εξωδικαστικές κυρώσεις στους ίδιους τους πολίτες της.
Όλα αυτά συμβαίνουν σε μεγάλο βαθμό απομονωμένα από την δημοκρατική πίεση και πέρα από τον έλεγχο των εθνικών κυβερνήσεων. Η διαδικασία της «επιτροποποίησης» και της υπερεθνικοποίησης έχει αναπόφευκτα μετατοπίσει το κέντρο της λήψης αποφάσεων στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Κάθε κρίση — η κρίση του ευρώ, το Brexit, η Covid, ο πόλεμος στην Ουκρανία — χρησίμευσε ως πρόσχημα για την κατάληψη νέων εξουσιών και την εδραίωση μόνιμων μετατοπίσεων εξουσίας. Αυτό επιτυγχάνεται χωρίς επίσημες αλλαγές συνθηκών, μέσω της «ενσωμάτωσης με μυστικότητα». Ακόμη και ο πρώην πρόεδρος του Συμβουλίου, Charles Michel, κατηγόρησε την Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν ότι δημιούργησε μια «υπερ-αυταρχική διακυβέρνηση».
Ένα Ελιτίστικο Έργο από την Αρχή
Ο Φάζι αντικρούει την ευρέως διαδεδομένη ψευδαίσθηση ότι η ΕΕ είναι ένα καλοπροαίρετο εγχείρημα που κατά κάποιο τρόπο παρεκτράπηκε. Η τρέχουσα κατάσταση της Ένωσης δεν αποτελεί ένδειξη εκφυλισμού, αλλά μάλλον τη λογική συνέπεια ενός ελιτίστικου, αντιδημοκρατικού και αυταρχικού εγχειρήματος εξαρχής. Η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση δεν ήταν ποτέ πρωτίστως οικονομικό, αλλά πολιτικό εγχείρημα: η αποδυνάμωση της μαζικής δημοκρατίας, την οποία οι ελίτ προσπάθησαν να περιορίσουν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και η οποία θεωρήθηκε τη δεκαετία του 1970 ως υπαρξιακή απειλή για το καπιταλιστικό status quo.
Το μέσο που χρησιμοποιήθηκε ήταν μια επίθεση στο έθνος-κράτος – την κεντρική θεσμική έκφραση της δημοκρατίας – υπέρ του υπερεθνικού κεφαλαίου και των εθνικών ολιγαρχιών.
Η Συνθήκη του Μάαστριχτ και η εισαγωγή του ευρώ σηματοδότησε ένα συνταγματικό και νομικό πραξικόπημα. Τα κράτη-μέλη περιορίστηκαν σε αποικίες των Βρυξελλών και της Φρανκφούρτης.
Ταυτόχρονα, η ΕΕ ήταν εξαρχής ένα μέσο για την υποταγή της Ευρώπης στην Ουάσινγκτον και στο λόμπι του διατλαντικού πολέμου. Οι ΗΠΑ προώθησαν ενεργά την ολοκλήρωση ως προπύργιο κατά της Σοβιετικής Ένωσης — μεταξύ άλλων μέσω της Αμερικανικής Επιτροπής για την Ενωμένη Ευρώπη, στην οποία ο διευθυντής της CIA Άλεν Ντάλες έπαιξε κεντρικό ρόλο. Σήμερα, η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν («η Αμερικανίδα πρόεδρος της Ευρώπης») προωθεί την υπερεθνικοποίηση της εξωτερικής πολιτικής και την πλήρη υποταγή της Ευρώπης στη στρατηγική ΗΠΑ-ΝΑΤΟ – εις βάρος των ευρωπαϊκών συμφερόντων.
Μη Αναμορφώσιμο και Περιττό
Ο Φάζι καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η ΕΕ δεν είναι δομικά μεταρρυθμίσιμη. Δεν επιδέχεται μερεμέτι. Ο υπερεθνικισμός είναι ένα εγγενώς ελαττωματικό μοντέλο. Οι μεγάλοι οικονομικοί μετασχηματισμοί των τελευταίων δεκαετιών — νέες τεχνολογίες, παγκόσμιες αλυσίδες αξίας, η άνοδος της Κίνας — δεν χρειάζονταν ούτε την ενιαία αγορά ούτε την ΕΕ ή το ευρώ. Οι χώρες εκτός ΕΕ έχουν επιτύχει πολύ περισσότερα μέσω της εθνικής αυτονομίας και της ευέλικτης συνεργασίας (BRICS, ASEAN).
Η Ευρώπη δεν χρειάζεται φόρο κυριαρχίας ούτε έναν κεντρικό μηχανισμό καταναγκασμού.
Όποιος θέλει ειρήνη, δημοκρατία και ένα μέλλον για την ήπειρο πρέπει να αντισταθεί στην ΕΕ – πριν να είναι πολύ αργά. Το βιβλίο του Φάζι παρέχει μια ακλόνητη ανάλυση αυτού του συστήματος. Εμφανίζεται ακριβώς την κατάλληλη στιγμή.
