Γράφει ὁ Ἐλευθέριος Ανδρώνης
«Τὸ Καστελλόριζο εἶναι ἀπομακρυσμένο ἀπὸ τὴ Ρόδο ἀλλὰ εἶναι κοντὰ στὶς ἀκτὲς τῆς Τουρκίας…»
«Ἐμεῖς ἔχουμε ἀναπτύξει μία μαξιμαλιστικὴ θέση, ἢ μία σειρὰ μαξιμαλιστικῶν θέσεων…»
Χρῆστος Ροζάκης, Πρόεδρος τοῦ Ἐπιστημονικοῦ Συμβουλίου τοῦ Ὑπουργείου Ἐξωτερικῶν, μέχρι πρὶν λίγες ἡμέρες.
Φαίνεται πως στὶς μέρες μας, μαθαίνουμε ὅλο καὶ καινούργιες «ἐπιστημονικὲς» προσεγγίσεις διπλωματικῶν θεμάτων ἀπὸ λάτρεις τῶν σύγχρονων μορφῶν ἐνδοτισμοῦ, οἱ ὁποῖες – ἀντὶ νὰ στηρίζονται στὸ διεθνὲς δίκαιο καὶ σὲ παρόμοιες δεδικασμένες ὑποθέσεις – προτιμοῦν νὰ βασίζονται… στὴν ἀπόσταση.
Ἔτσι, ἀντὶ νὰ μπλέκουμε σὲ δαιδαλώδεις διπλωματικὲς ἁψιμαχίες καί… ἀνούσιες διεκδικήσεις αὐτῶν ποὺ δικαιούμαστε, μποροῦμε σὲ ὅποια φάση ἔχουμε ἀπορίες γιὰ τὴν ΑΟΖ κάποιου νησιοῦ μας, νὰ συμβουλευόμαστε ἕναν χ κύριο Ροζάκη γιὰ νὰ μᾶς πει πόσο μακριά του φαίνεται τὸ νησί…
Ὅποτε ἔχουμε καὶ λέμε.
Οἱ μονάδες ἀξιολόγησης της σύγχρονης νενεκικῆς διπλωματίας, περὶ τῶν δυνατοτήτων τῶν ἑλληνικῶν νήσων νὰ διεκδικήσουν ἀποκλειστικὴ οἰκονομικὴ ζώνη εἶναι οἱ ἑξῆς:
Τὸ νησὶ εἶναι δίπλα.
Τὸ νησὶ εἶναι κοντά.
Τὸ νησὶ εἶναι…
ψιλομακριά.
ψιλομακριά.
Τὸ νησὶ εἶναι μακριά.
Τὸ νησὶ εἶναι μακριὰ ἀπὸ ἐμᾶς, ἀλλὰ καὶ κοντὰ στὴν Τουρκία.
Μιλᾶμε γιὰ μεγαλείο διπλωματικων ἱκανοτήτων. Μιλᾶμε γιὰ τὸ ἀπαύγασμα τῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς.
Τὸ Καστελλόριζο λοιπὸν «κεῖται μακράν»…
Ἀλλὰ συμφωνα με αὐτὲς τὶς προσεγγίσεις , μποροῦμε νὰ προχωρήσουμε ἀκόμα καὶ σὲ ἀναθεώρηση αὐτῶν τῶν… παλαιομοδίτικων κατηγοριοποιήσεων τῶν νησιωτικῶν μας συμπλεγμάτων.
Τί πάει νὰ πεῖ Κυκλάδες;
Τί πάει νὰ πεῖ Σποράδες;
Δὲν τὶς βαρεθήκατε αὐτὲς τὶς παλιακὲς ὀνομασίες;
Τί πάει νὰ πεῖ… Δωδεκάνησα;
Ὁ κύριος Ροζάκης ἔχει ξεκάθαρη γνώμη σὲ αὐτό:
«Τὸ Καστελλόριζο δὲν ἀνήκει στὰ Δωδεκάνησα. Εἶναι πολὺ μακριὰ ἀπὸ τὴ Ρόδο. Δὲν βρίσκεται στὴ συστάδα τῶν ὑπόλοιπων νησιῶν…»
Αὐτὸ τὸ καθεστώς φαινεται πὼς ἔχει μία περίεργη ἐμμονὴ μὲ τὶς ἀποστάσεις. Πρῶτα δεχθήκαμε πλύση ἐγκεφάλου γιὰ τὶς ἀπαραίτητες ἀποστάσεις μεταξὺ ἀνθρώπων. Τώρα ξεκινᾶ τὸ γαϊτανάκι γιὰ τὶς ἀποστάσεις μεταξύ… νησιῶν.
Μακριὰ τὸ Καστελλόριζο λοιπόν.
Ἐνῶ γιὰ παραδειγμα η Γαλλία ἔχει κατοχυρώσει ὑπερπόντια ΑΟΖ σὲ γαλλοδιοικούμενα ἐδάφη ἐκτὸς Εὐρώπης. Δηλαδὴ νησιὰ στὸν Ἀτλαντικό, τὸν Εἰρηνικὸ καὶ τὸν Ἰνδικὸ Ὠκεανὸ ἀλλὰ καὶ ἀλλοῦ. Η ΑΟΖ ὅλων αὐτῶν τῶν γαλλοδιοικούμενων ἀπομακρυσμένων ἐδαφῶν, ἀντιπροσωπεύει τὸ 96,7% τῆς συνολικῆς ΑΟΖ τῆς Γαλλικῆς Δημοκρατίας. Καὶ ὅλα αὐτὰ συμπεριλαμβάνονται ΚΑΙ στὴν συνολικὴ Εὐρωπαϊκὴ ΑΟΖ.
Τὸ ἴδιο ἰσχύει καὶ γιὰ ὑπερπόντιες κατοχυρώσεις ΑΟΖ τῆς Ἀγγλίας, ἀλλὰ καὶ γιὰ ἄλλες περιπτώσεις κρατῶν.
Ἀλλὰ ἐμείς που ἀπαιτοῦμε κανονικὴ καὶ ὄχι πετσοκομμένη ΑΟΖ γιὰ ἕνα νησί μας (ποὺ δὲν βρίσκεται καν σὲ ἄλλον ὠκεανὸ ἀλλὰ στὴν ἴδια θαλάσσια περιοχή, τὴν Μεσόγειο) εἴμαστε καὶ μαξιμαλιστές, ἂς μὴν τὸ ξεχνᾶμε αὐτὸ παρακαλῶ.
Σφάξε μὲ Ἀγά μου, νὰ ἁγιάσω δηλαδή…
Συμφωνα με τὰ παραπάνω στοιχεῖα λοιπόν, κάποιοι σὰν τὸν κύριο Ροζάκη θεωροῦν μαξιμαλιστικὴ τὴν ἑλληνικὴ πλευρὰ ἂν διεκδικήσει τὰ αὐτονόητα, καὶ δὲν θεωροῦν μαξιμαλισμὸ τὸ δόγμα τῆς «Γαλάζιας Πατρίδας» τοῦ Σουλτάνου καὶ τοῦ Σουλτανάτου του.
Δὲν θεωροῦν μαξιμαλισμό, τὴ γελοιότητα αὐτὴ ποὺ λέγεται Τουρκολιβυκὸ σύμφωνο. Δὲν θεωροῦν μαξιμαλισμὸ τὸ ὅτι ἔτσι ὅπως τὸ πάει τὸ ἔργο ὁ Ἐρντογᾶν, σὲ λίγο θὰ ὑποστηρίξει ὅτι ἔχει κοινὴ ΑΟΖ καὶ μὲ τὴ Νέα Ζηλανδία…
Χαρακτηριζόμαστε μαξιμαλιστές, τὴν ἴδια ὥρα ποὺ ὅλοι οἱ Τοῦρκοι πολιτικοί της κυβέρνησης Ἐρντογᾶν, θεωροῦν σὰν Ἰσλαμικὸ «τσιφλίκι» τοὺς τὴν Ἁγιὰ Σοφιὰ καὶ δηλώνουν ἀνοιχτὰ πὼς θὰ τὴν μετατρέψουν σὲ Τζαμί, ἐνῶ ἐμεῖς ἐδῶ στὸ… Νενεκιστάν μελετουμε… μακριές ανοησιες ποὺ δυστυχῶς δὲν ἔρχονται ἀπό… μακριά. Εἶναι ντόπιες.
Ὁ κύριος Ροζάκης ὅμως, ἐμφανίστηκε ἀπὸ τὸ πουθενά;
Εἶναι κανένας τυχαῖος;
Ὄχι βέβαια.
Ἦταν ὑφυπουργὸς Ἐξωτερικών επι κυβερνήσεως Κώστα Σημίτη. Τοῦ μεγάλου ἐκείνου θιασώτη τοῦ ἐνδοτισμοῦ. Τότε ποὺ γκριζάρονταν νησιά, ποὺ πάθαιναν «ἀτυχήματα» πιλότοι καὶ ὁ ἀέρας ἔπαιρνε μαζί του καὶ σημαῖες…
Ἀλλὰ καὶ πολὺ ἀργότερα, τὸ 2017, ὁ καθηγητὴς Χρῆστος Ροζάκης τοποθετήθηκε πρόεδρος τοῦ Ἐπιστημονικοῦ Συμβουλίου τοῦ ὑπουργείου Ἐξωτερικῶν, μὲ ἀπόφαση ἑνὸς ἄλλου θιασώτη τοῦ ἐνδοτισμοῦ. Τοῦ Νίκου Κοτζιᾶ. Τοῦ «ἀρχιτέκτονα» τῆς κατάπτυστης συμφωνίας τῶν Πρεσπῶν. Τῆς ἐνδοτικότερης συμφωνίας τῶν τελευταίων δεκαετιῶν.
Ἂς μὴν ξεχνούμε πως καὶ ὁ κύριος Κοτζιᾶς ἔχει κατὰ καιροὺς ἐκφράσει γιὰ τὰ κυριαρχικὰ θέματα τῆς Μεσογείου, ἀπολύτως εὐθυγραμμισμένες ἀπόψεις μὲ αὐτὲς τοῦ κυρίου Ροζάκη.
Σὲ ἕνα… κρεσέντο διπλωματικης εὐφυΐας τὸν Μάρτιο τοῦ 2019, εἶχε δηλώσει πὼς «πρέπει νὰ βάλεις τὸν ἄλλο στὸ παιγνίδι γιὰ νὰ τὸν κατευνάζεις», σχετικὰ μὲ τὶς ἐνεργειακὲς ἐξελίξεις στὴν Ἀνατολικὴ Μεσόγειο καὶ ὅτι «δὲν πρέπει νὰ φαίνεσαι μοναχοφάης καὶ νὰ λὲς εἶναι ὅλα δικά μου, γιατί τότε γίνεσαι μέρος τοῦ προβλήματος».
Πέρα ἀπὸ ὅλες αὐτὲς τὶς θλιβερὲς ὑποχωρητικὲς προσεγγίσεις, ἡ ἀλήθεια εἶναι μία.
Τὸ θέμα τῆς ΑΟΖ τῶν νησιῶν μας καὶ τῶν γενικότερων δικαιωμάτων μας σὲ Αἰγαῖο καὶ Μεσόγειο, δὲν πρέπει νὰ ἐπιτρέψουμε νὰ μετασχηματιστεῖ τεχνηέντως σὲ καθαρὸ ζήτημα νομικῆς φύσεως. Ἀσχέτως ἂν ἀκόμα καὶ μέσω αὐτῆς τῆς ὁδοῦ, ἔχουμε συντριπτικὰ ἐπιχειρήματα ὑπέρ μας.
Τὸ θέμα ὅμως δὲν εἶναι νομικό.
Εἶναι πρωτίστως Πολιτικό. Εἶναι Ἱστορικό. Εἶναι Ἐθνικό.
