Τὸ Πάσχα* / Ἀλέξανδρου Παπαδιαμάντη

Τὸ ἔ­αρ συ­νε­ορ­τά­ζει με­τὰ τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας, ἡ φύ­σις συ­να­γάλ­λε­ται με­τὰ τῆς πί­στε­ως. Οἱ θύ­μοι τῶν ὀ­ρέ­ων μο­σχο­βο­λοῦ­σιν, ὁ σμα­ρά­γδι­νος μαν­δύ­ας τῶν πε­διά­δων ἀ­να­κι­νεῖ­ται ἤ­ρε­μα ἀ­πὸ τῆς ζε­φυ­ρί­τι­δος αὔ­ρας καὶ στίλ­βει δι­α­κέν­το­τος ἐκ λευ­καν­θέ­μων, αἱ εὐ­ω­δί­αι τῶν ἑ­σπε­ρι­δο­ει­δῶν βυ­θί­ζου­σι τὰς ψυ­χάς εἰς μυ­στι­κάς ἐ­κτά­σεις, τὰ ρό­δα τὰ ἐ­φή­με­ρα, τὰ αἰ­ώ­νια ρό­δα, ξαν­θά, λευ­κά, ὠ­χρά, πορ­φυ­ρά, δι­η­γοῦν­ται τὴν δό­ξαν τοῦ Κυ­ρί­ου.

Ἡ ἄ­νοι­ξις, ὡς ἄλ­λη μυ­ρο­φό­ρος, ὡς τῆς Μα­γδα­λη­νῆς Μα­ρί­ας ἀ­δελ­φή, κη­ρύσ­σει διὰ μυ­ρί­ων στο­μά­των ὅ­τι «ἐ­ώ­ρα­κε τὸν Κύ­ριον». Δεῦ­τε, ἐ­ξέλ­θω­μεν τῶν σκο­τει­νῶν θό­λων τῶν να­ῶν, οἵ­τι­νες δὲν ἀ­φή­νου­σι τὴν χα­ράν μας νὰ ἐ­κρα­γῆ ἀ­κρά­τη­τος. Δεῦ­τε, ὑ­μνή­σω­μεν τὸν Κύ­ριον ὑ­πὸ τὸν σαπ­φεί­ρι­νον καὶ ἀ­στε­ρό­εν­τα θό­λον τοῦ οὐ­ρα­νοῦ καὶ λά­βω­μεν τὸ φῶς τὸ ἀ­νέ­σπε­ρον καὶ ἀ­να­μεί­νω­μεν τὰ πρῶ­τα μει­δι­ά­μα­τα τῆς κρο­κο­πέ­πλου Ἠ­ούς.

Τοια­ύτην ὥ­ραν ὁ Κύ­ριος ἀ­νέ­στη «ζω­ὴ τοῖς ἐν τοῖς μνή­μα­σι χα­ρι­σά­με­νον». Εἰς ἡ­μᾶς τοὺς ἐν τῷ βί­ω, ἂς χα­ρί­ση ζω­ὴν ζω­ῆς! Χρι­στὸς Ἀ­νέ­στη! Συ­να­θροι­σθῶ­μεν πέ­ριξ τοῦ ὀ­βε­λι­σθέν­τος ἀ­μνοῦ καὶ συ­νο­δεύ­σω­μεν τὴν ὄ­πτη­σιν αὐ­τοῦ, ἐν­τέ­χνως στρε­φο­μέ­νου ἐ­πὶ τῆς ἀν­θρα­κιάς, διὰ τοῦ κρό­του τῶν πυ­ρο­βό­λων.

Ἡ πυ­ρί­τις ἔ­στω τὸ σύμ­βο­λον τῆς Ἀ­να­στά­σε­ως καὶ τὸ φί­λη­μα ἔ­στω τὸ σύμ­βο­λον τῆς ἀ­γά­πης. Δὲν ἐν­νο­οῦ­μεν τὴν λάμ­ψιν τῆς Ἀ­να­στά­σε­ως ἄ­νευ τῆς γλώσ­σης τοῦ τρομ­πο­νί­ου καὶ ἡ ἀ­γά­πη χω­ρὶς φι­λή­μα­τος εἶ­ναι τὸ ἄν­θος ἄ­νευ ἀ­ρώ­μα­τος.

Οὕ­τως ὑ­πο­δέ­χε­ται καὶ οὕ­τως ἀν­τι­λαμ­βά­νε­ται τὴν ἑ­ορ­τὴν τοῦ Πά­σχα ὁ Ἑλ­λη­νι­κὸς λα­ός. Αὐ­τὰ τὰ ὀ­νό­μα­τα, δι᾿ ὧν ἐκ­δη­λοῦ­ται τὸ Πά­σχα, χρη­σι­μεύ­ου­σιν, ὅ­πως ἐμ­πνέ­ω­σιν εἰς αὐ­τὸν ἐν­θου­σια­σμὸν καὶ ἐ­ξαί­ρω­σιν εἰς κό­σμους ὀ­νεί­ρων, ὡς ἐν οὐ­δε­μιᾷ ἄλ­λη ἑ­ορ­τή.

Ὅ­ταν λέ­γη «Ἀ­νά­στα­σις» ὁ Ἑλ­λη­νι­κὸς λα­ός, κρυ­φί­α τὶς χορ­δὴ ἀ­να­παλ­λο­μέ­νη εἰς μυ­χι­αί­τα­τα τῆς καρ­δί­ας του ὑ­πεν­θυ­μί­ζει εἰς αὐ­τὸν καὶ τοῦ γέ­νους τὴν Ἀνά­στα­σιν, καὶ ὁ Χρι­στὸς καὶ ἡ Πα­τρὶς συ­ναν­τῶν­ται ἐν αὐ­τῷ ἰ­σο­πα­θεῖς καὶ ἰ­σό­θε­οι, καὶ ὅ­ταν λέ­γη «ἀ­γά­πη» ὁ Ἑλ­λη­νι­κὸς λα­ός, ἐκ­φω­νεῖ τὴν γλυ­κυ­τά­την τῶν λέ­ξε­ων, ἥτις κα­τ᾿ ἐ­ξο­χὴν το­νι­ζο­μέ­νῃ ἐν τῷ Εὐ­αγ­γε­λίῳ­ καὶ ἀ­να­κη­ρυσ­σο­μέ­νη ἐν τῇ δι­δα­σκα­λί­ᾳ τοῦ ἀ­πο­στό­λου Παύ­λου πα­ρέ­μει­ναν ἐν τῇ γλώσ­ση του κα­τ᾿ ἐ­ξο­χὴν πε­ρι­πα­θὲς καὶ ἐγ­κάρ­διον ρῆ­μα, δι᾿  οὐ ἐκ­φρά­ζει πᾶσαν στορ­γὴν καὶ πάν­τα ἔ­ρω­τα καὶ πᾶ­σαν ἀ­φο­σί­ω­σιν.

Καὶ νο­μί­ζει τις ὅ­τι ὁ ἡ­μέ­τε­ρος λα­ὸς κα­τ᾿ ἐ­ξο­χὴν ἠ­σθάν­θη καὶ ἀ­πε­δέ­χθη καὶ ἐ­πραγ­μα­το­ποί­η­σε τὸ κή­ρυγ­μα τῆς ἀ­γά­πης, ὡς φέ­ρε­ται ἐν τῇ πρὸς Κο­ριν­θί­ους ἐ­πι­στο­λὴ τοῦ ἀ­πο­στό­λου: «Ἡ ­ Ἀγά­πη μα­κρο­θυ­μεῖ, χρη­στεύ­ε­ται, ἡ ἀ­γά­πη οὐ ζη­λοῖ, ἡ ἀ­γά­πη οὐ περ­πε­ρεύ­ε­ται, οὐ φυ­σιοῦ­ται, οὐκ ἀ­σχη­μο­νεῖ, οὐ ζη­τεῖ τὰ ἑ­αυ­τῆς, οὐ πα­ρο­ξύ­νε­ται, οὐ λο­γί­ζε­ται τὸ κα­κόν, οὐ χαί­ρει ἐ­πὶ τῇ ἀ­δι­κί­ᾳ συγ­χαί­ρει δὲ τῇ ἀ­λη­θεί­ᾳ, πάν­τα στέρ­γει, πάν­τα ἐλ­πί­ζει, πάν­τα πι­στεύ­ει, πάν­τα ὑ­πο­μέ­νει».

Εὐ­νό­η­τον, δὲ ὅ­τι, ὅ­πως λά­βη τις ἁ­γνὴν ἰ­δέ­αν πε­ρὶ τοῦ τρό­που, κα­θ᾿ ὅν προσ­δε­χό­με­θα, κα­τα­νο­οῦ­μεν καὶ ἑ­ορ­τά­ζο­μεν τὴν Ἀ­νά­στα­σιν, δέ­ον νὰ εὑ­ρε­θῆ κα­τὰ τὴν ἡ­μέ­ραν τῆς σή­με­ρον μα­κράν τῆς πρω­τευ­ού­σης, ἔν­θα, φυ­σι­κῷ τῷ λό­γω, ὁ βί­ος δὲν δύ­να­ται νὰ πα­ρά­σχη τοια­ύτας ἀ­πο­λαύ­σεις. Ἀ­λη­θὴς καὶ ἀ­νό­θευ­τος. Λαμ­πρὴ ἀ­να­τέλ­λει διὰ τοὺς κα­τοί­κους τῶν ἐ­παρ­χι­ῶν, τῶν πό­λε­ων, τῶν κω­μο­πό­λε­ων, τῶν χω­ρί­ων, ὅ­σο δι­α­σώ­ζον­ται κα­θα­ρώ­τε­ρον καὶ ἐκ­δη­λοῦν­ται ἐμ­φα­νέ­στε­ρον τοῦ ἐ­θνι­κοῦ βί­ου τὰ ἤ­θη καὶ ἔ­θι­μα.

Ἐ­κεῖ γλυ­κύ­τα­ται πα­ρα­δό­σεις, ἐ­κεῖ αἱ ἑλ­λη­νι­κώ­τα­ται συ­νή­θειαι, ἡ χρι­στι­α­νι­κω­τέ­ρα πί­στις καὶ ἡ εὐ­αγ­γε­λι­κω­τέ­ρα χα­ρὰ συ­νε­νοῦν­ται καὶ ἀ­να­φαί­νον­ται ἐ­πὶ πάν­των καὶ ὑ­πὸ πάν­των ἀ­κο­λου­θοῦν­ται ἀ­προ­σποι­ή­τως καὶ ἀ­πε­ρί­τως. Ἐ­κεῖ καὶ ἄ­κων τις κα­θί­στα­ται Χρι­στια­νὸς καὶ ἑ­ορ­τά­ζει τὴν Ἀ­νά­στα­σιν καὶ τὴν ἀ­γά­πην.

*Ἀπὸσπασμα

https://toromaiiko.com/t-pascha-lexandroy-papadiamanti/