Τότε, το Associated Press, επικαλούμενο την ισραηλινή Κεντρική Στατιστική Υπηρεσία, έγραφε ότι 40.600 Ισραηλινοί έφυγαν μακροχρόνια στο διάστημα Ιανουαρίου–Ιουλίου 2024, έναντι 25.500 την αντίστοιχη περίοδο του 2023, δηλαδή αύξηση περίπου 59%.
Αν δει κανείς την πλήρη εικόνα του 2024, τα στοιχεία δείχνουν ότι η τάση δεν ήταν στιγμιαία. Η Times of Israel, επικαλούμενη την ίδια ισραηλινή στατιστική υπηρεσία, ανέφερε ότι στο σύνολο του 2024 82.700 Ισραηλινοί καταγράφηκαν ως εξερχόμενοι, από περίπου 55.000 ένα χρόνο πριν, ενώ 23.800 επέστρεψαν και 32.800 νέοι μετανάστες έφτασαν στη χώρα. Το ίδιο ρεπορτάζ σημειώνει ότι η αρνητική μεταναστευτική ισορροπία ήταν βασικός λόγος που η αύξηση του πληθυσμού επιβραδύνθηκε στο 1,1% από 1,6% το 2023.
Αυτό δεν σημαίνει αυτομάτως ότι «καταρρέει» δημογραφικά το Ισραήλ, αλλά δείχνει κάτι πολιτικά βαρύτερο: ότι η αίσθηση ασφάλειας, που επί δεκαετίες βρισκόταν στον πυρήνα της ισραηλινής κρατικής ταυτότητας, έχει δεχθεί σοβαρό πλήγμα. Το AP είχε περιγράψει ήδη από τα τέλη του 2024 ότι μετά την 7η Οκτωβρίου 2023 πολλοί Ισραηλινοί δεν αισθάνονται πια ότι η χώρα λειτουργεί ως το ασφαλές καταφύγιο που τους είχε υποσχεθεί το κράτος. Στην ίδια κατεύθυνση, έρευνα της Gallup έδειξε ότι το 2024 οι Ισραηλινοί εξακολουθούσαν να αισθάνονται λιγότερο ασφαλείς απ’ ό,τι πριν από την επίθεση της Χαμάς: 71% δήλωναν ότι νιώθουν ασφαλείς περπατώντας μόνοι τη νύχτα, έναντι 82% το 2022.
Γι’ αυτό και το θέμα δεν είναι μόνο ποσοτικό αλλά και ψυχολογικό. Όταν αυξάνεται η έξοδος πολιτών, μειώνονται οι επιστροφές και ταυτόχρονα πέφτει η αίσθηση προσωπικής ασφάλειας, τότε χτυπιέται ο ίδιος ο πυρήνας του εθνικού αφηγήματος. Το BankingNews το ερμηνεύει ως “σπάσιμο” της εικόνας του αήττητου Ισραήλ· αυτό είναι πολιτική εκτίμηση, όχι αποδεδειγμένο στατιστικό συμπέρασμα. Όμως είναι εύλογο ότι η παρατεταμένη πολεμική πίεση, τα πολλαπλά μέτωπα και η κόπωση της κοινωνίας ενισχύουν αυτή την εικόνα.
Υπάρχουν και πιο απτά σημάδια αυτής της μετατόπισης. Το AP ανέφερε ότι το 2024 πάνω από 18.000 Ισραηλινοί υπέβαλαν αίτηση για γερμανική υπηκοότητα μέσα στους πρώτους εννέα μήνες του έτους, ενώ ο Καναδάς έλαβε 5.759 αιτήσεις για άδειες εργασίας από Ισραηλινούς πολίτες μεταξύ Ιανουαρίου και Οκτωβρίου 2024. Αυτά τα στοιχεία δεν αποδεικνύουν από μόνα τους μόνιμη μετανάστευση όλων όσοι έκαναν αίτηση, αλλά δείχνουν καθαρά αυξημένη αναζήτηση εναλλακτικών διεξόδων στο εξωτερικό.
Η πιο σωστή ανάγνωση, λοιπόν, δεν είναι ότι “φεύγουν μαζικά οι Εβραίοι” με έναν ενιαίο και απόλυτο τρόπο, αλλά ότι αυξάνεται αισθητά η έξοδος Ισραηλινών πολιτών, σε ένα περιβάλλον όπου η ασφάλεια, η οικονομική αβεβαιότητα και η πολιτική φθορά πιέζουν όλο και περισσότερο την κοινωνία. Και αυτό ακριβώς είναι το επικίνδυνο σημείο για το Ισραήλ: όχι μόνο πόσοι φεύγουν, αλλά ότι για πρώτη φορά εδώ και χρόνια η εικόνα της χώρας ως μόνιμου ασφαλούς προορισμού δείχνει να μην θεωρείται δεδομένη ούτε από τους ίδιους τους κατοίκους της.
