Ελευθέριος Ανδρώνης
Το πιο ανατριχιαστικό στοιχείο που αφορά τη νέα φρικαλεότητα της Κυψέλης είναι ότι δεν επρόκειτο για κάποια δυσεπίλυτη υπόθεση. Το αντίθετο. Ήταν μια υπόθεση που «φώναζε» τη φρίκη της μέσα από κάθε σημάδι. Όμως κανείς δεν ενδιαφέρθηκε για τις κραυγαλέες ενδείξεις ή τις είδε μεν με καχυποψία αλλά τελικά τις προσπέρασε. Κράτος και κοινωνία έγιναν διακοσμητικά στοιχεία μιας κόλασης της διπλανής πόρτας.
Από την πρώτη στιγμή που βγήκαν στο φως οι αρχικές πληροφορίες για την υπόθεση της Κυψέλης, ο καθένας μπορούσε – μέσες άκρες – να καταλάβει τι συνέβαινε. Απλήρωτο διαμέρισμα που είχε μετατραπεί σε πολυεθνικό «κοινόβιο». Χρήση ναρκωτικών. Ανήλικα παιδιά να κυκλοφορούν μόνα τους. Άγνωστοι επισκέπτες να περιμένουν στην είσοδο με το κινητό στο χέρι, για να μπουν. Ένας 43χρονος «ημεδαπός» με ποινικό παρελθόν μαστροπείας και ένας Αφγανός παρέα με ένα 15χρονο κοριτσάκι.
Και μετά τις πρώτες έρευνες, ο απόλυτος ζόφος. Ερωτικά βοηθήματα, η ανήλικη σε εγκυμοσύνη, αγοράκια με αφροδίσια νοσήματα και ένα νεκρό κατεψυγμένο μωράκι με μαχαιριές στην πλατούλα του. Σε ένα ανείπωτο και πολυδιάστατο έγκλημα, που θα μπορούσε να είχε αποτραπεί χίλιες φορές. Θα το πω ξανά και ξανά. Δεν μιλάμε για επιδέξιους εγκληματίες που έκρυβαν επαρκώς τα ίχνη τους, αλλά για μερικά ανθρωπόμορφα ρεμάλια που δρούσαν φόρα – παρτίδα, εκμεταλλευόμενοι την κρατική εγκατάλειψη της περιοχής. Ακόμα και μισή καταγγελία θα αρκούσε για να ανακαλύψουν οι αρχές το νήμα που οδηγούσε σε αυτόν τον εφιάλτη.
Είναι μια ακόμη υπόθεση στην Ελλάδα (και η δεύτερη σε λίγο διάστημα στην Κυψέλη) που πραγματικά σε κάνει να χάνεις τα λόγια σου. Βλέποντας τέτοιες ειδήσεις, σκέφτεσαι ότι δεν υπάρχει πιο προσβλητικός, χυδαίος και εξωφρενικά ανεδαφικός ισχυρισμός από ότι το σημερινό κράτος «φροντίζει για το καλό των παιδιών».
Σε μια χώρα που κατά τα άλλα σχεδιάζει να κόψει το ίντερνετ σε παιδιά κάτω των 15 ετών, την ώρα που δεν μπορεί (και δεν ενδιαφέρεται) να ανακαλύψει κολαστήρια ανηλίκων μέσα στο κέντρο της πρωτεύουσας. Με τη φρικαλέα οδό Θάσου να απέχει μόλις 2 χιλιόμετρα από τα Δικαστήρια της Ευελπίδων! Και με χιλιάδες «έξυπνες» και «χαζές» κάμερες να περιφρουρούν «το καλό μας», ενώ επιπλέον διαθέτουμε 1 αστυνομικό ανά 100 κατοίκους.
Κακοποιημένα παιδιά στον καιάδα της εγκατάλειψης
Αυτά τα δύσμοιρα παιδιά είχαν κακοποιηθεί στο οικογενειακό τους περιβάλλον και με εντολή εισαγγελέα είχαν μεταφερθεί στο νοσοκομείο Παίδων. Το 43χρονο κτήνος με όλη του την άνεση είχε αρπάξει τα παιδιά από το νοσοκομείο, όχι μία, όχι δύο, αλλά τρεις φορές. Κανένας εισαγγελέας και καμία αστυνομική αρχή δεν ασχολήθηκε έκτοτε με την τύχη τους.
Ας θυμηθούμε μια πικρή αντίθεση, ανασύροντας στο μυαλό μας εκείνη την υπόθεση του «παλαιοχριστιανού», όταν η συγκεκριμένη οικογένεια είχε «ξεψαχνιστεί» με συνοπτικές διαδικασίες, είχε εισβάλει η ΟΠΚΕ στο μέρος που έμεναν, είχαν πάρει τα παιδιά και τα φρουρούσαν, και οι δημοσιογράφοι είχαν πιάσει ανακριτικό στασίδι. Με εκείνο το ερημικό «λαγούμι» της Κορίνθου τα ΜΜΕ μόνο δική τους δικογραφία δεν είχαν εκδώσει, αλλά για το αστικό λαγούμι της Αθήνας που κρύβει τα τρίσβαθα του Άδη μέσα σε «πολυπολιτισμικές» γιάφκες, ούτε λόγος να γίνεται.
Τι άλλο δείχνει – παρά μια «τελειωμένη» τριτοκοσμική χώρα – το να λειτουργεί ένα ανοιχτό κολαστήριο παιδεραστών κάτω από τη μύτη της πολιτείας; Και πόσα ακόμα τέτοια μπουντρούμια της αβύσσου κρύβονται πίσω από κλειστές πόρτες του κέντρου της Αθήνας; Για ποιο «καλό των παιδιών» μιλάμε λοιπόν;
Στην Ελλάδα δεν υπάρχει κανένα σύστημα παιδικής προστασίας και εκατοντάδες κακοποιημένα παιδιά «παρκάρονται» για μήνες μέσα σε δημόσια νοσοκομεία. Μόνα, απροστάτευτα, μπερδεμένα, περιμένοντας στην «καλύτερη» περίπτωση να μπουν σε ένα ίδρυμα, και στη χειρότερη να επιστρέψουν πίσω στους βασανιστές τους.
Με τις αναδοχές είμαστε περισσότερο απασχολημένοι με το να εξασφαλίσουμε ότι δεν θα βγουν ριγμένοι οι δυο… μπαμπάδες, παρά για το τάχιστο (βιολογικό και ψυχικό) συμφέρον των παιδιών. Τα πρωτοδικεία δεν διαθέτουν κοινωνικές υπηρεσίες και πολλοί Δήμοι δεν έχουν ούτε έναν κοινωνικό λειτουργό για να ερευνήσει καταγγελίες κακοποίησης.
Ναι βέβαια… μπορούμε να καυχιόμαστε ότι έχουμε εξελιγμένο σύστημα Gov, για top quality φακέλωμα, την ώρα που δεν υπάρχει καν δίκτυο επικοινωνίας μεταξύ των αρμόδιων φορέων για ένα ολοκληρωμένο πλαίσιο παιδικής προστασίας. Όλα στην τύχη τους, όλα στα κουτουρού και τα παιδιά να πετιούνται στον καιάδα της εγκατάλειψης. Οι κοινωνικές υπηρεσίες αποψιλώνονται, το κράτος αποσύρεται και παράλληλα η διαστροφή γιγαντώνεται.
Πάει καιρός που οι στάβλοι του Αυγεία γέμισαν περιττώματα και πλέον η δυσωδία ξεχειλίζει στην επικαιρότητα. Κυψέλη, Πατήσια, Άγιος Παντελεήμονας, Ομόνοια, άσυλα για κάθε ανώμαλο, κάθε παραβατικό και κάθε εξτρεμιστικό στοιχείο, αλλοδαπό ή ημεδαπό. Μια επισημοποιημένη χαβούζα που αιμοδοτείται από τον «δικαιωματισμό» και εκπνέει σήψη και ανομία. Ένα γκέτο της λησμονιάς όπου εννιάχρονα πάσχουν από αφροδίσια και κατακρεουργημένα βρέφη καταλήγουν στην κατάψυξη.
Πείτε μας πάλι για το «καλό των παιδιών», για τα εκπαιδευτικά σας προγράμματα, για τα υπουργεία οικογένειας, για τα επιδόματα γέννας, για τις «ανοιχτές γραμμές SOS» και για τα vouchers σας στους βρεφονηπιακούς σταθμούς, όσο επιτρέπετε να υπάρχει αυτή η κόλαση μπροστά στα πόδια μας. Αλήθεια, πείτε μας…
