Υπόθεση Άλεξ, Βέροια 2006.
Καταθέτω τό εξής:
τότε πού υπήρχε τό θέμα Άλεξ, υπήρχε όντως, αρκετή ένταση στήν κοινωνία.
Τήν ένταση προκαλούσε έν μέρει, η Αριστερά καί στή συνέχεια, έκανε πολιτική εκμετάλλευση.
Σέ λαϊκή αγορά τής Καλαμαριάς, μιά γυναίκα άρχισε νά φωνάζει: “Είμαστε ρατσιστές, είμαστε ρατσιστές!!”
Σέ όλη τή χώρα, γινόταν η στοχοποίηση τών Ελλήνων γιά νά ενισχυθεί η αποδοχή τών μεταναστών.
Σέ ό,τι αφορά τόν Άλεξ, η ανάδειξη τού θέματος επιθετικά σέ βάρος τών Ελλήνων, ανακόπηκε όταν αποκαλύφθηκε η καταγωγή τών παιδιών πού αποτελούσαν τήν ομάδα τών δραστών.
Όμως καί πάλι, η Αριστερά ούτε σταμάτησε τό ανθελληνικό κατηγορητήριο, ούτε θεράπευσε τήν μανία προώθησης τής λαθρομετανάστευσης.
Ο θάνατος τού Άλεξ ήταν μία τυπική περίπτωση πολυφυλετικής βίας.
Αντί νά μιλάμε για έμφυλη βία πού είναι ένας επινοημένος όρος, θά μπορούσαμε νά κάνουμε έστω μικρή προσπάθεια, στήν κατανόηση τής βίας πού αναπτύσσεται στίς σχέσεις μεταξύ τών ανθρώπων όταν στήν ίδια χώρα, εγκαθίστανται αλλοδαποί πληθυσμοί χωρίς αυτό νά είναι αποτέλεσμα ομαλής μετάβασης, αλλά, πιεστικής πολιτικής.
Καί αυτό συμβαίνει παντού καί πάντα.
Ο,τιδήποτε αφορά μεγάλο αριθμό ανθρώπων πού αναγκάζονται νά βιώσουν έντονη κοινωνική ή πολιτική βία, παράγει βία μεταξύ τών ανθρώπων όλων τών ομάδων.
Η βία είναι καί ψυχολογική.
Είναι ένα μέγεθος πού δέν προσδιορίζεται εύκολα, αλλά, είναι έντονα υπαρκτή καί συνεχίζει νά ενισχύει κάθε άλλη μορφή βίας σέ όλες τίς ομάδες όχι μόνον μεταξύ τους, αλλά καί στό εσωτερικό κάθε ομάδος.
Η βία γίνεται ρυθμιστής.
Γίνεται περιβάλλον, πραγματικότητα καί νέα κανονικότητα, επομένως, η κοινωνία αλλάζει πρός τό χειρότερο καί αυτός είναι ο στόχος τής εξουσίας πού γνωρίζει τό αποτέλεσμα καί γι’ αυτό τό προκαλεί νά συμβεί.
Τό προκαλεί σκόπιμα επειδή η κοινωνική ανασφάλεια θά αποδεχτεί τό ενισχυμένο κράτος, δηλαδή, τό αστυνομικό κράτος.
Η ουσία τού αστυνομικού κράτους δέν είναι μόνον τά περισσότερα περιπολικά.
Είναι η κατάρρευση τών κοινωνικών σχέσεων μέ τήν συνεχή καχυποψία καί τελικά, τήν εγκατάλειψη τού συνανθρώπου στή σχέση τού αναλώσιμου άλλου.
Δέν είναι άλλος ένας συνάνθρωπος καί συμπολίτης.
Είναι ένα σφιχτό σύνολο (υπό διαμόρφωση παγκόσμιο), όσο χρειάζεται ώστε κάθε άτομο νά αναγκάζεται νά επιβιώσει αναγνωρίζοντας σχέσεις προσωπικού συμφέροντος αφού οι αξίες είναι εκτός πλαισίου προσωπικής επιτυχίας.
Αυτό πού η εξουσία κάνει στόν λαό, γίνεται κυρίαρχη νοοτροπία μεταξύ τών ατόμων.
Τρανό πρόσφατο παράδειγμα, ο Covid.
Προσέξτε τήν κοινωνική διαμόρφωση.
Η εξουσία διαψεύστηκε σέ όλα τά σημεία καί τά μέτρα, αλλά, η μεγάλη πλειοψηφία ούτε κάν ασχολείται στήν καθημερινή θεματολογία, μέ τούς ξαφνικούς θανάτους..
– Γιατί ?
– Γιατί τόση φρίκη στήν αποδοχή σας ?
– Τί πάθατε, συμπολίτες μου ?
– Τί σάς συνέβη ?
– Πώς τό αφήσατε νά συμβεί ?
– Πώς γίνατε έτσι ?..
Η κοινωνική μάζα βίωσε τήν πίεση τής υποχρεωτικότητας καί τού αστυνομικού κράτους.
Μετά από δεκαετίες εθνικής αποδόμησης, χωρίς συλλογικά αντανακλαστικά, ο καθένας κοιτάζει τόν εαυτό του.
Αναγνωρίζει τήν πλήρη υποταγή καί παθητικοποίηση ώστε νά εξασφαλίσει ατομική κατανάλωση καί επιβίωση.
Όχι πολύ παλιά, αυτός ο λαός αντιμετώπισε άξια (όσο κανείς άλλος ευρωπαϊκός λαός), τρείς πανίσχυρους στρατούς: ιταλικό, γερμανικό, βουλγαρικό.
Πρόσφατα, καθόταν στήν ουρά γιά εμβολιασμό για νά μπορεί νά πηγαίνει για καφέ μέ τήν παρέα..
Πώς αλλάζουν οι άνθρωποι..
Εκείνος ο λαός ήταν ενωμένος.
Αυτός ο λαός είναι διαλυμένος.
Ποιός τόν διέλυσε ?
Η εθνική αποδόμηση.
Ποιός τήν προκαλεί ?
Η Αριστερά όλων τών αποχρώσεων.
Χωρίς Έθνος κανένας δέν είναι δυνατός.
Σέ κάποιες αφρικανικές χώρες έγινε η κρατική απόπειρα εμβολιασμών για Covid, η κοινωνία αντέδρασε, η εξουσία υποχώρησε.
Ζήτω στούς αφυπνισμένους Αφρικανούς!!
Ντροπή στούς κοιμισμένους έλληνες..
Οι σημερινοί λαοί τής Αφρικής διέπονται από έντονο εθνικό καί φυλετικό συναίσθημα πού κι αυτό έχει υπερβολές, όμως, λειτουργεί αποτρεπτικά στήν ομαδική υποταγή.
Βλέπετε τή διαφορά ?
Τό εθνικό συναίσθημα κάνει τή διαφορά!
Όσο κι άν κάποιοι ενοχλούνται καί μού τό δείχνουν έμπρακτα στήν καθημερινότητα μου, τά γεγονότα είναι αυτά.
Στήν Αφρική η Αριστερά είναι απελευθερωτική.
Εδώ είναι ενοχοποιητική: “Είμαστε ρατσιστές, είμαστε ρατσιστές!” όπως φώναζε η υστερική αριστερή στή λαϊκή αγορά τής Καλαμαριάς μέχρι νά διαψευστεί από τά γεγονότα τής πολυεθνικής καταγωγής τών δραστών πού σκότωσαν τόν Άλεξ, αφού μέσα σέ κάθε πολυφυλετική κοινωνία αυτό πού ακμάζει είναι η βία μεταξύ τών ανθρώπων καί αναπαράγει τήν κρατική βία μέσα στόν φαύλο κύκλο τής πτώσης πού τελικά, θά φέρει τόν θρίαμβο τών μηχανών πάνω στήν αποκτήνωση τών ανθρώπων.
Πρέπει νά ξεχάσεις τό Έθνος σου για νά γίνεις ένα ανθρωπάκι.
Αυτή τήν αφασία προκαλεί η Αριστερά.
Θυμήσου ότι η Αριστερά συνεργάστηκε μέ τό καθεστώς τών εγκλεισμών καί τών εμβολιασμών αφού αναγνώρισε τή διεθνή υγειονομική πειθαρχία ώς προστάδιο εφαρμογής διεθνισμού.
“Τό ΕΆΜ στήν Κατοχή στρατολογούσε νευρασθενικές γυναίκες.”
Ευάγγελος Λεμπέσης
Χάντζος Φίλιππος
